Castlevania bestaat twintig jaar, en dat moet gevierd worden! Dit zal ongeveer het motto zijn geweest dat producer Koji Igarashi, beter bekend als de Castlevania-goeroe Iga, in gedachte hield bij de ontwikkeling van de tweede Castlevania voor de inmiddels twee jaar oude Nintendo DS. Het vorige deel, Castlevania: Dawn of Sorrow, werd bijzonder goed ontvangen door de media en alom rijkelijk beloond. Kan dit nieuwe deel het succes van zijn voorganger evenaren?
Castlevania: Portrait of Ruin neemt de speler mee terug naar het tijdperk van de Tweede Wereldoorlog, om precies te zijn 1944. De wanende zielen van de slachtoffers verwekken uit angst Castlevania, het sinistere kasteel van graaf Dracula. Om de voltooiing van de herrijzenis tegen te gaan, worden twee jeugdige vampierjagers op pad gestuurd. Dit duo bestaat uit de legendarische Vampire Killer dragende Jonathan Morris, zoon van John (Castlevania: Bloodlines), en Charlotte Aulin, een geleerde jongedame die met een breed arsenaal aan spreuken haar mannelijke partner steun geeft. Al gauw na binnenkomst ontdekken zij dat het deze maal niet Dracula of zijn lijfwacht Death is die het kasteel trachten te herstellen, maar de kwaadaardige graaf Brauner en zijn twee elegant geklede dochters. Natuurlijk is het aan Jonathan en Charlotte om hier een stokje of natuurlijk zweepje voor te steken.
Wat deze vierentwintigste titel uit deze ondergewaardeerde franchise uniek maakt ten opzichte van zijn voorgangers is dat men deze maal de macht krijgt over de twee hierboven genoemde personages. Met een simpele druk op de X-knop kan de speler wisselen gedurende de speelsessie tussen de zwepende jongeman en de jeugdige tovenares, en na een touché met de A-knop wordt het hoofdpersonage vergezeld door de computergestuurde partner. Daarnaast is het mogelijk om de speciale vaardigheid van deze te gebruiken door middel van snelle aanraking met de R-knop. Het in Aria of Sorrow geïntroduceerde ‘Soul-system’ lijkt in eerste instantie compleet verworpen te zijn, maar naar mate de speler zich vordert door het reusachtige kasteel merkt de speler dat systeem van Portrait of Ruin niet veel afwijkt van deze: Jonathan beschikt over een uitgebreid aanbod van de zogeheten ‘skills’ en Charlotte bezit een veertigtal spreuken die op verscheidene manieren te verkrijgen zijn.
Naast het feit dat Jonathan een zoon van de uit Bloodlines afkomstige John Morris is, wordt er ook een ander principe uit deze Sega Genesis topper ontleend: het kasteel van Dracula tijdelijk laten voor wat het is en een bezoekje brengen aan een verscheidenheid aan Europese steden. Op zekere locaties in het kasteel bevinden zich door de kunstzinnige Brauner ontworpen schilderijen, welke stuk voor stuk leiden naar een nieuwe wereld. Zo bevindt het duo zich het ene moment in een Anglicaanse kerk, en het volgende moment in een Egyptische pyramide. Al deze gebieden worden vertegenwoordigd door een alles behalve teleurstellende hoofdbaas die in vergelijking met Castlevania: Dawn of Sorrow aan de moeilijke kant zijn. Veelal zal de speler een blik moeten werpen op zijn lijst met wapens en overige artillerie om te kijken hoe hij het overmaatse gedrocht het snelst tegen het oppervlak kan laten gaan.
Al sinds de release van het nooit buiten Japan verschenen Castlevania: Rondo of Blood zijn, mits de desbetreffende console of handheld het toelaat, de graphics onveranderd gebleven. Deze bijzonder gedetailleerde stijl van sprites is tot op de dag van vandaag een van de beste die te vinden zijn op Nintendo’s dubbelschermige handheld. Hoewel talloze vijanden terugkeren zoals men hen zag in voorgaande delen, sluit het gehele bestiarium qua design perfect op elkaar aan. Sommige gedrochten zoeken zelfs de derde dimensie. Ook de polygonale achtergronden, wat simpelweg inhoudt dat deze in 3D weergeven zijn, uit eerdere delen maken hun rentree in deze titel. Spijtig genoeg is de bij Castlevania: Symphony of the Night geïntroduceerde bishounen artwork door Ayami Kojima nog steeds ingeruild is voor de wat kinderlijkere, anime-achtige stijl. De reden hiervoor is dat men ook de wat jongere spelers wil laten genieten van de titels en de oude stijl werkte daarvoor averechts, aldus producer Koji Igarashi. Echter, een PEGI-rating van 12+ zal de standpunten van de uit de stallen van Konami afkomstige mannen niet ondersteunen.
Gelukkig heeft men voor de muziek weer het beste paard van deze stal gehaald: Michiru Yamane, de huiscomponiste van de eeuwenoude franchise, werd wederom door Iga benoemd als diegene die zich mocht ontfermen over de muziek. Bovendien werd zij deze maal vergezeld door de componist Yuzo Koshiro, onder andere bekend van Streets of Rage, wiens muzikale creativiteit uitstekend aansluit op Yamane’s manier van componeren. Dit gerespecteerde duo heeft in een zeer korte tijd een werkelijk oorverstrelende soundtrack weten neer te zetten. Ofschoon deze niet zo gevarieerd is als de muziek van Symphony of the Night en de kwaliteit sterk beperkt wordt door de capaciteiten van de Nintendo DS, wordt het totaal door kenners beschouwd als een van de betere in de meer dan twintig titels tellende reeks.
Castlevania: Portrait of Ruin bevat voldoende verrijkende elementen om zelfs de doorgewinterde fanaten weer dagenlang bezig te houden. Hoewel het verhaal altijd nog doorgespeeld kan worden in een kleine tien uur, bevat de titel voldoende sidequests om deze speelduur te verdubbelen. Daarnaast zijn er wederom genoeg vrij te spelen modi om zelfs na het bezichtigen van de credits geen redenen te hebben de cartridge uit je DS te verwijderen. Een waar meesterwerk dat eigenlijk in het bezit zou moeten zijn van eenieder die de dubbelschermige handheld in zijn of haar kast heeft liggen.
95