Wanneer men gevraagd wordt een scenario te bedenken bij het alsmaar populairder wordende fenomeen ‘muziek games’, denkt men waarschijnlijk onmiddelijk aan een persoon die zich op een dansmat voor de televisie in het zweet staat te werken.
Helaas zijn niet alle muziekliefhebbers in staat dit beeld na te bootsen en zodoende kwam de Japanse ontwikkelaar iNiS, dat zich voornamelijk op muziekgames richt, met een oplossing. Het touch screen van de Nintendo DS ontleende zich perfect voor een nieuwe, op muziek gerichte titel waarbij men zelfs liggend zichzelf kon vermaken met een dergelijke game. Op dat moment was het idee achter Osu! Tatakae! Ouendan geboren.
Osu! Tatakae! Ouendan, wat vrij vertaald ‘Hey! Fight! Cheer Squad!’ betekent, bevatte vijftien Japanstalige nummers, stuk voor stuk afkomstig van artiesten die in het land van de rijzende zon hun roem verworven hebben (denk hierbij aan l’ArcenCiel’s “READY STEADY GO!”). Ontwikklaar iNiS zag goed in dat het uitbrengen van de titel in de westerse wereld geen zin zou hebben. Op dat moment ging men de titel aanpassen door de Japanse nummers te vervangen door westerse hits, de ietwat traditioneel Japanse personages een make-over geven en enkele scènes van het spel veranderen. Toen het voltooid was kreeg het de naam Elite Beat Agents en was vanaf 13 juli 2007 in de Europese winkels te vinden.
Drie in pak gehulde agenten die de wereld moeten redden aan de hand van de juiste ritmische passen op de muziek is een ruwe schets van het verhaal. Een fictieve wereldbol vult het scherm en er duiken enkele locaties op waar mensen om hulp van de ritmische agentjes smeken. Elk personage heeft zijn of haar eigen probleem, welke aanvankelijk wordt getoond in een digitale versie van een strip met de nodige geluidseffecten. De situaties lopen uiteen van een babysitter die graag met haar vriend wil daten maar opeens de opdracht krijgt op de kleintjes te passen tot een door zijn bemanning in de steek gelaten kapitein die beweert dat hij getrouwd is met de oceaan en er zeker van is dat er een schat begraven ligt op de diepe oceaan. Een “HEEEAAALP” geeft het sein dat de agentjes wederom nodig zijn en weet de speler dat het tijd is de stylus erbij te nemen.
“AGENTS ARE GO!!” roept bevelhebber Kahn. Terwijl de agentjes hun weg banen richting het slachtoffer begint de intro van de muziek in de achtergrond te spelen en is het voor de speler concentreren op het onderste scherm, waar logischerwijs de actie afspeelt. Hit Markers (genummerde cirkels die op het ritme van de muziek aangetikt moeten worden), Phrase Markers (een bal gaat rollen en de speler moet de stylus op de bal houden) en Spin Markers (een draaischrijf vult het scherm welke vanzelfsprekend zo snel mogelijk rondgedraaid moet worden) verschijnen op het ritme van de muziek op het touch screen en wachten tot de speler hen aantikt. Omdat je niet in het wilde weg kunt gaan zitten tikken zijn er speciale, alsmaar kleiner wordende kringetjes om de cirkels die aangeven wanneer men de stylus kan neerlaten op het scherm. Hoe beter je timing is, hoe meer punten je in de wacht sleept. Aanvankelijk heeft men voldoende tijd om rustig te bestuderen welke cirkel na de huidige komt, maar naarmate de moeilijkheidsgraad stijgt zal men meer moeten vertrouwen op het ritmegevoel dan diens ogen.
Bovenin het touch screen bevindt zich de zogenaamde ‘Elite-o-meter’ die aangeeft hoe goed je bezig bent. Het gele gedeelte ervan, wat wordt aangegeven met ‘Yes’, toont aan dat de speler lekker op dreef is en zo door moet gaan. Zakt het echter naar het rode gedeelte, dus een ‘No’ of zelfs de cruciale ‘!’, weet de speler dat het oppassen geblazen is en dat het tijd wordt om wat verbetering in het spel te gooien. Als men zelfs onder het uitroepteken belandt is het ‘Game Over’ en mag men het opnieuw proberen. De scènes van het te redden personage, die in het bovenste scherm worden weergeven, worden, afhankelijk van de positie van de ‘Elite-o-meter’, beloond met een goedkeurende cirkel of een afkeurend kruis. Tevens heeft deze beloning effect op wat er met het wanhopige personage gebeurt: wanneer de meter zich in het gele gedeelte bevindt weet de figuur zich prima te redden uit de situatie, anders slaat voor hem of haar het noodlot toe. Wanneer de speler zich door het nummer heen heeft weten te slaan worden de resultaten in de vorm van een waardering (A, B etc.), de score en behaalde bonuspunten weergeven. Daarna is het aan de speler om door te gaan naar een volgend level of eens terug te kijken hoe goed, of juist slecht deze het gedaan heeft in de herhaling.
Naast de singleplayer bevat de game ook een locale multiplayer, welke eveneens speelbaar is voor mensen die het spel niet in hun bezit hebben. Natuurlijk is voor deze het aantal beschikbare nummers gereduceerd tot vijf en is enkel de ‘VS’-mode speelbaar. Wanneer men wel beschikt over een eigen cartridge, kan er gekozen worden uit het volledige arsenaal van tracks. Bovendien is dan ook de ‘Co-op’-mode te spelen, waarbij men dezelfde ‘Elite-o-meter’ deelt en dus verantwoordelijk is voor de anderen en vice versa. Elite Beat Agents telt zestien tracks en daarnaast zijn er enkele nummers vrij te spelen. De liederen zijn bijzonder goed gecoverd en variëren van Village People’s “Y.M.C.A.” tot Queen’s “I was born to love you” en van Madonna’s “Material Girl” tot Earth, Wind and Fire’s “September”. Kortom: voor ieder wat wils. De kwaliteit van de muziek is relatief hoog, met name omdat overige titels gebruik maken van MIDI’s en men bij deze game te maken krijgt met – platweg gezegd – echte muziek.
Ook op grafisch vlak weet de titel zich prima te vermannen. De introductie-strips (welke voor de haastigen onder ons ook over te slaan zijn) zijn getekend in een interessante, doch initieel chaotisch overkomende stijl en vullen het bovenste scherm gedurende een missie. Vanzelfsprekend heeft eenieder zijn of haar ogen gericht op het onderste scherm omdat het daar te doen is. Onder de Hit- en Phase Markers gaan de driedimensionele agentjes schuil die gedetailleerd ogen en bijzonder realistische dansmoves tot hun beschikking hebben. Dus ook op dit vlak zijn is er niets aan te merken op het draagbare eindproduct van ontwikkelaar iNiS.
Zijn er dan uberhaupt wel minpunten? Ja, hoewel deze schaars en op één hand te tellen zijn; eigenlijk al op slechts twee vingers. Bij het ene nummer moet je de gezongen tekst volgen, bij de ander moet je juist op het ritme van de muziek letten; bij Jamiroquai’s “Canned Heat” moet je zelfs uitgaan van een vrij slecht hoorbare synthesizer, die telkens net buiten het ritme valt. Daarnaast is de level keuze ietwat te geforceerd. Na het voltooien van de eerste missie speelt men drie nieuwe missies vrij, waar men vrij uit kan kiezen.
Echter, al deze missies moeten succesvol afgerond worden om door te gaan naar de volgende drie levels. Hoe dan ook blijft Elite Beat Agents een unieke, grappige titel, maar tegelijkertijd gaat er onder het humoristische laagje een sterke en verslavende titel schuil die gewoon in je collectie hoort te zitten.
92