Als er ook maar één nummer is binnen de videogames industrie die wereldwijd even bekend is als Jingle Bells moet wel het die pakkende tune zijn die je te horen krijgt als je Super Mario Bros. opstart. Het uit drie partijen opgebouwde nummer begint met een gebroken C-akkoord, opgevolgd door een swingende melodie die bij eenieder bekend staat als ‘het Mario-nummer’. De man achter deze briljante compositie is niemand minder dan Nintendo’s muziekgoeroe Koji Kondo-san, die na zijn muzikale studies meteen aan de bak kon bij het Japanse bedrijf om dit nieuwe project van Shigeru Miyamoto-san te voorzien van de nodige klanken. Zijn afgeleverde werk viel zo in de smaak dat hij ook muziek mocht componeren voor Link’s eerste avontuur, dat als The Legend of Zelda in de westerse winkelrekken belandde. Sommige nummers van de beste man worden zelfs in verbrand gebracht met de vermaarde gulden snede, wat de muziek toch weer nèt iets aparter maakt. Nu, twintig jaar na de lancering van de twee bovenstaande titels, lijkt onze muzikale vriend een beetje het einde van zijn creativiteit te naderen…
Een recent voorbeeld hiervan is The Legend of Zelda: Twilight Princess, een titel die ik in het begin van dit vooralsnog weinig spectaculaire games biedende jaar al eens tot de nek toe de grond in gestampt heb dus deze keer een beetje in zijn waarde zal laten. De goede, niet van eerder ontwikkelde games afkomstige tracks zijn op één hand te tellen. Vooruit, hooguit op twee handen dan. En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat Kondo-san er opzettelijk voor gekozen heeft geen orkestrale muziek toe te voegen aan dé titel die definitief een bedreiging zou moeten vormen voor The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Een nog recenter voorbeeld uit deze franchise is het enkele dagen geleden in Japan verschenen The Legend of Zelda: Phantom Hourglass, de eerste titel voor onze dubbelschermige handheld waarin de groengemutste Link de hoofdrol vertolkt. Hoewel de meningen op het NDomain forum over de titel in het algemeen aardig verspreid liggen, is het merendeel het eens met de stelling dat de muziek in deze titel op z’n zachtst gezegd niet om over naar huis te schrijven is. Kondo-san heeft er namelijk voor gekozen om, iets wat Michiru Yamane-san wél lukte in het onlangs voor diezelfde handheld verschenen Castlevania: Portrait of Ruin, nummers uit eerder uitgebrachte delen te nemen en hier het een en ander aan te veranderen. Zo krijgen we de Great Sea muziek uit het voor de GameCube ontwikkelde The Legend of Zelda: the Wind Waker, die na de fantastische opening omslaat in een deuntje waarvan Ganondorf zich spontaan zou omdraaien in z’n graf. Waarom Nintendo het originele nummer niet gebruikt in plaats van dit Pokémon-achtige geval mag een raadsel wezen. Zeggen dat de gehele samenhang van de soundtrack niet deugt gaat misschien ietwat ver, maar Kondo-san heeft wederom een relatief slechte soundtrack aan Aonuma en zijn team voorgeschoteld.
Maar waar ligt dit dan aan? Raakt zijn creativiteit op? Nobuo Uematsu-san (bekend van de Final Fantasy-titels) is in dezelfde periode als Kondo-san begonnen, en weet tot op de dag van vandaag het ene puike nummer na het andere uit zijn piano te krijgen. Ook de eerder genoemde Michiru Yamane, huiscomponiste van Konami voor Castlevania, wist tijdens haar ‘muzikale dipje’ betere nummers te vervaardigen dan Koji Kondo de afgelopen jaren ons heeft voorgeschoteld. Misschien zou het hem goed doen om eens een wereldreis te maken en gedurende het rondtrekken inspiratie op te doen, zodat Nintendo op zoek kan gaan naar jonge welpen die tot de nok toe gevuld zijn met muzikale creativiteit. Enfin, zolang de hoge mannen achter het Japanse bedrijf dit niet inzien moeten we luisteren naar de eerder irritant dan mooie blokfluit/marimba combinaties van de Phantom Hourglass soundtrack.