De Legend of Kage-franchise, waarbij Kage uitgesproken dient te worden op zijn Japans (schaduw) en niet iets vergelijkbaars met de Engelse variant van kooi, viert dit jaar zijn twintigjarig bestaan. De eerste delen verschenen op de NES en ofschoon de serie nooit grootse roem heeft kunnen verwerven bestaat de reeks vandaag de dag nog steeds. Een belangrijk kenmerk waar Legend of Kage om bekend staat, is de snelle gameplay en de karakteristieke hoge sprongen van de hoofdrolspeler dankzij de samurai-setting. Dit typerende aspect is na twintig jaar ongewijzigd gebleven, in tegenstelling tot de complete omgooi van onze roodgemutste Italiaanse vriend.
Het verhaal achter Legend of Kage 2 is even banaal als zijn voorgangers, maar tegelijkertijd gebaseerd op menig kroniek uit de Japanse geschiedenis. Het speelt zich af in Edo-periode (1600 tot 1868), in de tijd dat het Tokugawa-shogunaat (regering) heerste en samurai een belangrijke rol in de samenleving innamen. Kage Tokugawa, de pijlsnelle samurai-ninja, ziet op een zekere avond een vriendin uit zijn kinderjaren, maar na een korte romantische scene treedt er een tegenstander van het Tokugawa-shogunaat op, laat Kage op vitale plaatsen zijn katana voelen en ontvoert vervolgens de jonkvrouw in nood. Gelukkig weet de dappere held op mysterieuze wijze de aanval te overleven en zet op hoge snelheid de achtervolging in. Althans, dit is het verhaal van de mannelijke hoofdrolspeler. Chihiro, de vrouwelijke protagoniste welke eveneens bij aanvang van een savefile te kiezen is, volgt een ander persoonlijk verhaallijn, beschikt over andere wapens en wordt in deze recensie verder niet besproken.
Ook de gameplay is een ware tweespalt: aan de ene kant zullen de Legend of Kage-fans zich opnieuw ontzettend weten te vermaken met de gebruikelijke gameplay gehuld in een nieuw jasje, smakelijk Japanse klanken die de stilte tussen de kreten en katana-geluiden breken, en een handvol uitdagende bazen aan het eind van elke missie. Aan de andere kant zullen gamers die zich voor het eerst willen wagen aan de serie een (of misschien wel meerdere malen) keer achter hun oor krabben en zich afvragen waar ze in godsnaam mee bezig zijn. De basisformule van Legend of Kage, zoals deze al sinds de NES-delen wordt toegepast, is rennen voor traditionele Japanse gebieden, waarbij veel in de hoogte gewerkt wordt zodat spelers op hoge snelheid niet alleen van links naar rechts hoeven, maar na een flinke sprong ook bijvoorbeeld van boom tot boom hun weg kunnen vervolgen. Her en der bevinden zich vijandige samurai welke Kage’s weg proberen te bemoeilijken aan de hand van kunai (dolken), shuriken (ninja-sterren) en overige wapens uit het Japanse arsenaal. Dit patroon herhaalt zich keer op keer, missie na missie.
De enige veranderingen aan de opzet van de levels zijn de achtergronden, welke variëren van een bosrijke omgeving tot oneindig hoge watervallen en alles wat nog meer terug te vinden is in Japanse folklores. Aan het eind van elke missie wordt de speler opgewacht door een baas, die keer op keer geheimzinnig doen over hun opdrachtgever, maar uiteindelijk allemaal bij dezelfde instantie horen. Hoofdbazen zijn aangenaam en vele malen uitdagender dan de standaard vijanden welke na één slag van het scherm verdwijnen. Denk hierbij aan een bejaarde heer wiens waterhoofd gevuld is met – niet water – een onrealistische laserstraal of een zwevende heks die aanvalt en verdedigt met eenvoudige figuurtjes. De bazen zijn zoals gezegd uitdagend, maar nadat deze je eenmalig van wanten heeft laten weten, ontdekt de speler dat er in Legend of Kage 2 er oneindig continues beschikbaar zijn waarbij de speler in het laatste scherm (in dit geval de baas) zijn tocht voorbij de baas en richting de te redden jonkvrouw kan hervatten. Hierboven staat een luchtige schets beschreven van het level ontwerp in deze draagbare Legend of Kage-titel, en helaas berust het bovenstaande op de harde werkelijkheid.
Bij aanvang is het aanvalspatroon van de hoofdrolspeler vrij beperkt, maar na mate er meer missies voltooid worden krijgt de speler extra ‘skills’. Denk hierbij aan eenvoudige zaken zoals een uitbreiding van combo’s, maar later ook geavanceerde tactieken zoals de techniek Bunshin no Jutsu, waarbij er replicas van de protagonist gevormd worden en de aanvalskracht dus vermenigvuldigd wordt. Naast deze automatisch verkregen vaardigheden kan de speler ook zelf zijn creativiteit uiten door zogeheten ninjutsu te creëren. Gedurende de levels zijn er gekleurde ballen te vinden welke elk een element bevat en daarna samengevoegd kunnen worden tot een speciale tactiek (vergelijkbaar bij met magic in RPGs). Ook deze zijn terug te vinden in verscheidene stadia: de eenvoudige combinaties zorgen voor net dat beetje extra aanvalskracht of verdediging dat de speler kan gebruiken tijdens een zwaar gevecht; de complexere versies zorgen voor het oproepen van allerlei assisterende, mythologische wezens.
Afgezien van de vrij te spelen artwork in het hoofdmenu, staat hierboven de gehele inhoud van Legend of Kage 2 beknopt samengevat. En hoewel het zeker geen slechte DS-titel is, koppel ik het aan de categorie ’net niet’. Dit is de categorie waartoe alle spelen behoren die verre van slecht zijn, maar gewoon net niet voldoende in hun mars hebben om een ‘goed’ toegekend te krijgen. De graphics zijn, de overdreven adem halende Kage buiten beschouwing gelaten, het net niet; de muziek vult de leegte maar weinig tot geen enkele melodie zal de speler bij blijven; de presentatie van het verhaal is aangenaam, maar de dialogen zijn voorspelbaar, dus wederom een net niet.
Kortom: de kleine tekortkomingen doen Legend of Kage 2 de das lichtjes om, waardoor de titel zich moet bekopen met het grote cijfers aan uw rechterzijde: en ’net niet goedje’. Zoals eerder gezegd zullen fans de typerende gameplay omhelzen en de titel in een enkel etmaal uitspelen. De onwetende speler zal echter snel genoeg diens interesse verliezen en vroegtijdig afhaken of met tegenzin verder spelen. Legend of Kage 2 is een puike titel, mits je weet wat je koopt.
75