Een willekeurig scheldwoord galmt door de kamer en de inmiddels aardig versleten SNES-controller maakt een enkeltje richting de muur. Halverwege zijn vlucht heeft het snoer haar maximale lengte bereikt en rukt vervolgens de 16-bit console mee waardoor de kabel van de adapter los schiet met alle gevolgen van dien. Het televisiescherm vult zich met een gapende leegte en de controller bereikt via de muur de achterzijde van de kast. Het uitermate korte moment van kalmte wordt verstoord door een harmonische optocht van woorden uit het boze boekje.

Tegenwoordig ligt de moeilijkheidsgraad van games lager in vergelijking met waar deze tien à vijftien jaar geleden lag. Een goed voorbeeld hiervan is The Legend of Zelda: Ocarina of Time, Nintendo’s meesterwerk uit 1998 dat door velen tot op de dag van vandaag wordt geprezen als het beste spel ooit, dat afgelopen jaar concurrentie kreeg van zijn acht jaar jongere broertje, The Legend of Zelda: Twilight Princess, ontwikkeld als laatste grote titel voor de Nintendo GameCube en tevens launchtitel voor de Nintendo Wii. Voordat deze laatstgenoemde hit op de markt verscheen waren fans laaiend enthousiast en er heilig van overtuigd dat prinses der schemering de ocarina van tijd definitief zou verslaan. De cell-shaded stijl die geïntroduceerd werd in The Legend of Zelda: the Wind Waker was vervangen door een realistische stijl waardoor veel gamers na de eerste trailer kwijlend naar hun beeldscherm zaten te staren. Bovendien beweerden hoge mannen achter de Wii-titel dat dit de beste Zelda ooit zou worden, en legden voor zichzelf de lat erg hoog. Eigenlijk té hoog. Want hoewel de game van begin tot einde spannend, lang, mysterieus en [overige lofwoorden hier] was, werd het genekt door een te lage moeilijkheidsgraad. Zo droeg onze gemutste vriend in een kerker hooguit één sleutel met zich mee. Als de combinatie van de woorden ‘Ocarina of Time’ en ‘watertempel’ valt, krijgen velen nog spontaan een ijskoude rilling over hun rug.

Maar waar hebben we dit nu eigenlijk aan te danken? Ligt het aan het feit dat de ontwikkelaars zich tegenwoordig meer gaan richten op kwantiteit boven kwaliteit? Tel het aantal spin-offs van onze vrolijke Italiaanse loodgieter eens. Hij kart, danst, voetbalt, honkbalt, feest en tennist, en als hij tussendoor tijd heeft springt hij van de ene naar de andere planeet om weer eens af te rekenen met zijn aardsrivaal Bowser " en dat alles zonder ook maar een grammetje af te vallen. Ook zou het kunnen liggen aan de vernieuwde doelgroep van Nintendo. Een magere twee decennia geleden richtte de soft- en hardwaregigant zich meer op de fervente gamers, wat resulteerde in tot op de dag van vandaag legendarische titels als Super Mario Bros. 3 en The Legend of Zelda: A Link To The Past, waaraan de in de eerste alinea geschetste situatie gekoppeld zit. New Super Mario Bros., daarentegen, vergde een enkele fanatieke spelsessie om het kasteel van de snode draak te bereiken en weer af te rekenen met de prinses ontvoerende schurk. Tenslotte kunnen we de graphics nog als verdachte voor de rechter slepen. Monstermachines als de Xbox360 en Playstation 3 bevatten genoeg kracht om elke grassprietje in een titel apart te laten bewegen, maar zal dit er niet voor zorgen dat de ontwikkelaars zich meer gaan richten op hoe de borsten van de in slechts een bikini gehulde vrouwen uit Dead or Alive bewegen dan werkelijk op de gameplay zelf te letten?

Nintendo heeft zelf nog een hele lijst aan uit te brengen first-party titels, waarbij de all-stars fighting titel Super Smash Bros. Brawl bij genoeg mensen hoog in het lijstje van gewilde titels is te vinden. Sakurai, hoge pief achter dit vermakelijke vechtfenomeen, heeft enige poos geleden al bekend gemaakt dat de actie wat langzamer zal zijn dan in voorganger Super Smash Bros. Melee, zodat ook de casual gamers veel plezier kunnen hebben met in elkaar rammen van een geel hamster met konijnenoren en rode wangetjes. Enkele jaren geleden wilden we onze zusjes of ouders aan het gamen krijgen, en nu onze wens eindelijk vervuld is hebben we spijt. Tja, eigen schuld, dikke bult.