De verslavende factor van het eerste Professor Layton-deel heeft iedereen trotse bezitter van een Nintendo DS vorig jaar mogen ervaren. Een briljant concept dat uitgewerkt is volgens de maatstaven van de Japanse ontwikkelaar Level-5: succes gegarandeerd.
Maar dikwijls staat succes synoniem voor ‘reden tot een vervolg’ in de game-industrie, dus we kunnen sinds afgelopen weekend aan de slag met nog meer puzzes. Maar weet Professor Layton en de Doos van Pandora ook de magie van het eerste deel te behouden? Als je Professor Layton and the Curious Village gespeeld hebt, weet je wat je kunt verwachten van dit nieuwe deel: veel puzzels, aaneengeschakeld door een verhaallijn waarin dubieuze omgevingen en nog vreemdere personages het toneel vormen. Als je het eerste deel niet gespeeld hebt: schaam je.
Er zijn echter wel redenen waarom je het eerste deel niet gespeeld zou kunnen hebben. Een van deze argumenten kan zijn dat je niet van puzzelen houdt, en dan kun je je zuurverdiende geld inderdaad beter niet verspillen. Over geld verspillen gesproken, ik heb nog een raadseltje: waarom kreeg Jezus een boete? Een andere reden kan zijn dat je niet beschikt over een Nintendo DS. Maar het is niet alsof het aanbod aan games voor het draagbare platform teleurstellend is. Een laatste reden zou zijn dat je gewoon geen Engels beheerst. Lach nu niet, want Professor Layton spreekt zowel de hardcore- als casual-gamers aan. Er zijn genoeg hippe huismoeders en oma’s met een Nintendo DS die de traditionele kruiswoordpuzzels na vijftig jaar beu zijn en nieuwe uitdagingen zoeken. Ik heb ook zo’n hippe oma, maar verder dan ‘fat cat’ en ‘black cat’ komt ze niet. Gemiste kans, Nintendo.
Gelukkig komt daar deze keer verandering in: Professor Layton en de Doos van Pandora is, zoals de titel al aangeeft, volledig in het Nederlands. Het is misschien even wennen, maar de vertaling is zeer zeker niet slecht gedaan. Collega Jurjen Tiersma van de Power Unlimited heeft met uiterste zorg de dialogen overgezet, waarbij bijvoorbeeld de formele spreektaal van Layton en de mopperende uitspattingen van Inspecteur Chimney behouden zijn. Ook de voice-acting biedt geen reden tot klagen. Dus in dat opzicht mogen we op De Doos van Pandora zo trots als een pauw zijn. Over gevogelte gesproken, probeer dit raadsel eens: wat is het verschil tussen een vogel en een vliegtuig?
De vernieuwingen zijn echter wel op één hand te tellen: nieuwe puzzels, nieuwe personages, nieuwe locaties en nieuwe mini-games in de koffer van Layton (camera-onderdelen verzamelen en een hamster opvoeden). Dan houd ik nog mijn pink over. Deze pink betekent niet dat dit conservatieve gedrag van Level-5 ook daadwerkelijk als minpunt opgevat mag worden: ze hadden ook het bestaande (succesvolle) concept weg kunnen gooien om met iets experimenteels op de proppen te komen, maar dan is het voor zowel de uitgever als consument een gok. Nu biedt het in ieder geval zekerheid: je weet wat je kunt verwachten. De terugkerende personages zijn ook van harte welkom (Chimney: “Dat is mijn gezicht, geen trekharmonica!”), maar een nieuwe soundtrack doorvoeren was zekere geen overbodige luxe geweest. Zo is het achtergrondmuziekje tijdens het puzzelen hetzelfde als in het eerste deel, dus je bent niet de enige als je al tientallen uren in het eerste deel hebt zitten en inmiddels dat deuntje je de keel uitkomt.
Wat je vooral niet moet doen is Professor Layton te serieus gaan nemen, want dan kun je gemakkelijk gaan ergeren aan werkelijk alles. Zo zijn er, evenals in The Curious Village, op verscheidene locaties hint-muntjes verstopt. Op het moment dat je vast komt te zitten bij een puzzel kun met deze muntjes hints vrij kopen. Volgens onze professor zijn deze goed verstopt en moet je op elke ‘verdachte’ plaats klikken. Verdacht is nogal een relatief begrip, dus als je zo iemand bent die alles wilt behalen in games en elk muntje te pakken wilt krijgen, tik je gedurende het avontuur als een paranoïde gierigaard op zowat elke pixel. Want werkelijk alles is verdacht in Professor Layton: van schoorstenen en schilderijen tot heuvels en willekeurige plaatsen op een pad.
Een ander punt waarin je je gemakkelijk kunt irriteren als je het te serieus neemt zijn de dorpsbewoners. Deze achterdochtige karikaturen zijn allerminst verrassend: bij de ruime meerderheid vallen Professor Layton en zijn assistent Luke niet in de smaak. Dus om het vertrouwen van de dorpsbewoners te winnen, moet het duo een puzzel oplossen. De persoon geeft aan al maanden met de puzzel in de maag te zitten, en het zweet breekt je uit als je ziet dat het om maar liefst dertig picaratas (eenheid voor gescoorde punten) gaat. Vervolgens blijkt de puzzel een lachtertje te zijn en los je het zonder nadenken even op. Misschien is dat nog grappig, maar Layton en Luke gaan nog een stap verder: tijdens het spastisch tikken met de stylus op zoek naar hintmuntjes klik je wel eens op iets dat beide heren inspireert voor een puzzel. “Hey Professor, een kan met water.”, “Oh, dat doet me denken aan een puzzel! Niet met water, maar met azijn!” Dus nogmaals: neem de puzzels (meestal) serieus, maar alles daar omheen met een korrel zout.
Om terug te komen op de vraag die ik stelde in de eerste alinea: weet Professor Layton en de Doos van Pandora de magie van het eerste deel te behouden? Ja, dat weet het zeker. Mede omdat er op het bestaande concept verder geborduurd wordt is het mysterieke karakter van het avontuur bewaard. Van het verfrissende aspect dat de The Curious Village te bieden had is natuurlijk geen sprake, maar dat maakt niet uit: liefhebbers van het eerste deel zullen zich weer tientallen uren kunnen vermaken met een enorm aanbod aan uitdagende puzzels. Of Professor Layton en de Doos van Pandora ook daadwerkelijk beter is dan zijn voorganger is moeilijk te beoordelen: kwalitatief zijn beide titels gewoon gelijk, dus het is gewoon de vraag welk verhaal van de twee jou meer aanspreekt.
Conclusie: Als je je hebt vermaakt met The Curious Village en nog meer puzzels wilt, dan is Doos van Pandora ongetwijfeld een must-have – mits je hem nog niet hebt. Met meer dan 150 nieuwe puzzels moet je wel met een goede reden komen om hem niet aan te schaffen, want het is een van de betere Nintendo DS-titels van dit najaar.
Antwoord 1: hij had twaalf aanhangers. Antwoord 2: een vliegtuig heeft ramen.