Vanaf het moment dat Nintendo zich naast de hardcore gamers ook op casual gamers ging richten, werd het startsein gegeven voor een reeks van software die qua opzet en doel niet overeen komen met wat er de tientallen jaren daarvoor op de markt verschenen is. In plaats van het redden van een jonkvrouw in nood of dergelijke clichés, concentreren deze zich op het trainen van de hersenen, of in dit geval: de ogen.
Nu onze hersenen inmiddels op honderd procent draaien en iedereen de ideale hersenleeftijd van twintig jaar heeft, vinden ontwikkelaars het de hoogste tijd om een andere delen van het lichaam te trainen. Zo heeft Nintendo kortelings geleden Wii Fit gelanceerd in Japan om soepel en gezond te blijven en komt Bandai Namco met een variant op Brain Training voor de Nintendo DS: Sight Training. Variant is echter niet de juiste benaming voor het draagbare stukje software; slap aftreksel komt al dichter in de buurt van hetgeen de titel te bieden heeft.
Waar Brain Training keer op keer de verkoopcijfers wist te domineren en talloze prijzen in de wacht sleepte, slaat Sight Training de plank finaal mis. Bandai Namco heeft namelijk proberen mee te liften op het succes van Nintendo’s huzarenstukje, maar door de succesvolle formule over te nemen en daar de juist de geslaagde aspecten van te verwijderen zorgen voor een zwak totaal.
Dagelijks kun je je ogen op vijf verschillende punten trainen. De DVA (afkorting voor Dynamic Visual Acuity) geeft aan in welke mate het oog een voorwerp kan volgen, zoals sporters een bal of tegenstanders in de gaten moeten houden; de Momentary Vision (het tijdelijke zicht) laat zien hoe snel het oog voorwerpen kan opnemen; de Eye Movement (oogbeweging) toont hoe snel het oog kan overschakelen tussen bepaalde voorwerpen, wat in het dagelijks leven vertaald wordt naar het lezen; de Peripheral Vision (..) stelt men in staat voorwerpen buiten het centrale zicht te identificeren; en tenslotte de HEC (Hand-Eye Co-ordination, ofwel: hand-oog-coördinatie), zodat men in het dagelijks leven snel kan handelen.
Het klinkt op papier veelbelovend, maar hoe pakt het trainen van deze punten uit in de praktijk? Nadat je ogenleeftijd aan de hand van vijf testjes bepaald is, krijg je een vierdelige training, die dag op dag zal verschillen. Zo kan je DVA getraind worden door middel van het spelletje Box Track, dat niets meer is dan het vermaarde ‘onder welk van de drie gehusselde doosjes zit het balletje’-spel. Elke keer als de speler het goede doosje aanklikt, gaat deze door en stijgt het level (lees: de snelheid). Na tien van deze sessies bepaald het programma aan de hand van een berekening hoeveel punten je hebt gescoord, vergelijkt de score met die van voorgaande keren en laat een grafiek van de scoreverloop zien. Daarna mag je " net zoals in Brain Training " de dag op de kalender bestempelen, en indien er volgende stempels gescoord zijn worden er nieuwe oefeningen beschikbaar gesteld.
Je Momentary Vision kun je trainen door middel van het spelletje Number Flash, waarbij er in een flits een cijfer op het scherm verschijnt en het aan de speler is om dit cijfer in te toetsen. Uiteraard stijgt per goed antwoord het aantal cijfers, waardoor men op het laatst een lange reeks kan invullen. Symbol Order wordt gebruikt om de Eye Movement te trainen: op één van de twaalf vakjes verschijnen om en om drie C-achtige symbolen, waarbij de opening telkens een andere kant op kan wijzen. Natuurlijk mag de speler dan aantikken waar de openingen zaten en als dit correct is wordt de snelheid van het spelletje omhoog gegooid. Na afloop van de dagelijkse training, kan de speler zijn of haar ogen laten ontspannen door het volgen van de, hoewel we te maken hebben met een Touch-Generations-titel, Engelstalige instructies van het ontspanningsprogramma. Draai met je nek, met je ogen en knipper enkele keren met deze en je bent weer zo fris als een hoentje.
Naast deze uiterst primitieve spelletjes, in het programma zelf ‘Core Training’ genoemd, kan de speler kiezen om zijn ogen te testen aan de hand van op sport gebaseerde trainingen, de ‘Sports Training’. Zo wordt bij Volleybal van je verwacht dat je de op je afkomende bal tussen de twee omhoog springende tegenstanders door slaat, met extra punten wanneer je de bal in het midden raakt. Een ander sportief goedje is Boxing, waarbij het de bedoeling is snel de handschoenen van de tegenstander te raken en zo nu en dan verschijnt er een pijl in beeld waardoor je zijn stoot moet ontwijken door middel van het volgen met de stylus. Dit alles bevordert de hand-oog coördinatie.
Het klinkt tot op dit moment allemaal nog positief, maar waar gaat het dan de mist in? Hoewel we allemaal weten dat graphics in games niet belangrijk zijn, maakt Bandai Namco hier wel enorm misbruik van. Het is dan ook niet overdreven te zeggen dat de ‘Core Training’-spelletjes zijn uitgerust met NES-graphics. Het eerder besproken Box Track bestaat uit drie grijze vierkantjes en een groen cirkeltje op een zwarte achtergrond " en dat is het. De andere spelletjes maken het niet veel bonter, en in combinatie met de saaiheid van de trainingen raakt de gemiddelde gamer als snel uitgekeken op de duffe vormpjes. De ‘Sports Training’, daarentegen, is het tegenovergestelde: (bewegende) foto’s van in sport out-fits uitgeruste Japanners staan tegenover je in een vrij realistische omgeving. Hoewel de verslavingsfactor nog redelijk laag ligt, is het toch een hele beademing om te zien dat je je zuurverdiende geld niet aan een titel hebt uitgegeven dat op het niveau van een eerste Atari ligt.
Maar nu de onvermijdelijk hamvraag van dergelijke software: werkt het? Vanuit persoonlijke ervaringen merkte ik dat mijn Eye Movement na een week opmerkelijk verbeterd was, omdat het hard op voorlezen vele malen makkelijker ging dan voorheen. Dit wil per definitie niet direct zeggen dat het aan Sight Training lag, omdat er natuurlijk ook andere factoren een rol spelen. Dus leuk voor de collectie vanwege het zachte prijsje, maar voor de hardcore-gamers geen aanrader.
Sight Training is zoals gezegd een vrij slappe hap: in eerste instantie oogt het hetzelfde als Nintendo’s Brain Training-titels, maar na een week spelen realiseert men dat de spelletjes langdradig en lang niet zo amusant zijn als Nintendo’s meesterwerkje. Hoewel de titel maar tien à vijftien minuten per dag vraagt om gespeeld te worden, zal menig gamer na enkele dagen liever zijn sporadische vrije kwartiertje aan iets leuks besteden.
58