Het valt niet te ontkennen: tegenwoordig worden Tales Of-titels aan de lopende band gemaakt. Tussen Tales of Phantasia voor de Super Famicom en de daaropvolgende Tales of Destiny voor de PSX zaten enkele jaren; nu verschijnen er enkelen per jaar. Dat maakt niet uit, zolang het maar niet ten koste gaat van de kwaliteit. Tales of Hearts is het derde deel voor de Nintendo DS, met de release van het vorige deel, Tales of Innocence, nog geen jaar achter zich. Maar alsnog kwaliteit boven kwantiteit?
Tales of Hearts gaat van start met een spannend introductiefilmpje, waarin de vluchtende Hisui en zijn zusje Kohak achtervolgd worden door Inca, een vrouw in een rood gewaad met weinig goeds in de zin. Hiermee wordt de toon voor de speler onmiddelijk goed gezet. Dan gaat het echte verhaal op de traditionele wijze van start: de hoofdpersoon, Shing Meteorite, wordt tijdens een klusje slapend betrapt door zijn grootvader Zeks, zijn enige resterende familielid. Even later vindt hij Hisui en Kohak aangespoeld op het strand liggen. Open ironische wijze wordt de ontmoeting voortgezet en vertelt Kohak dat zij op zoek zijn naar de soma-gebruiker Zeks. Omdat deze even de deur uit is, brengt het drietal ondertussen een bezoek aan het graf van Shing’s moeder. Het bezoek wordt snel verstoord door de terugkeer van Inca. Ze haalt eerst uit naar Kohak en richt zich vervolgens tot Shing, die dankzij de tussenkomst van zijn grootvader aan de dood weet te ontsnappen. Shing’s ware kracht komt naar boven, verlamt Inca en vlucht met zijn stervende opa, Hisui en Kohak richting huis.
Daar betreedt hij Kohak’s zogenaamde ‘Spiria Maze’, het kerker-achtige innerlijk dat naar haar ‘Spiruun’ leidt. Gedurende zijn tocht door dit doolhof vindt hij Zerom, monsters die zich vullen met het Spiria van de persoon in kwestie. Aan het einde vindt hij Kohak’s kristalvormige Spiruun, vergezeld door Richea, de sluimerende prinses met het emerald gekleurde haar. Het gesprek wordt echter onderbroken door de inval van verscheidene Zerom, waarop Shing uit het lichaam van Kohak wordt geworpen, haar Spiruun zich een baan richting de nachtelijk hemel maakt en aldaar uiteen spat. De kristallen verspreiden zich over het hele land en onder leiding van Shing dienen deze teruggevonden te worden. Kohak’s geheugen en zelfvertrouwen is na het ongeval bedolven onder angst en wanhoop, wat de samenwerking tussen de bezorgde Hisui en Shing vanzelfsprekend niet bevorderd. Dit is slechts het uiterste topje van de ijsberg genaamd Tales of Hearts. Verwacht een meeslepend avontuur dat aanvankelijk kleinschalig begint, maar naarmate het verhaal vordert epische proporties aanneemt.
Gevechten nemen een belangrijk deel in van een RPG en ook de Tales Of-franchise is daar geen uitzondering op. Waar bij Tales of the Tempest een eerste poging werd gedaan de driedimensionale gevechten op het kleine scherm van de Nintendo DS te krijgen, werd dit bij Tales of Innocence sterk verbeterd naar console-normen en bij het derde deel gaat men nog een stapje verder. Hoewel er bij Tales of Hearts maar drie personages op het veld staan ligt het tempo vermakelijk hoger dan bij voorgaande delen in de franchise. De normale aanvallen met de A-knop kunnen afgewisseld worden met de speciale aanvallen die toe te kennen zijn aan de B-knop in combinatie met de D-pad. De Y-knop wordt gebruikt om te verdedigen en X-knop om het menu op te roepen om een voorwerp te gebruiken. Vanuit ditzelfde venster is het mogelijk met één druk op de L-knop te kiezen welk personage de speler wil besturen. Tenslotte dient de R-knop voor het wisselen en tonen van het resterende HP van de tegenpartij. Het is overigens ook mogelijk bepaalde handeling toe te kennen aan het touch screen, waarmee deze met één druk op het scherm opgeroepen kunnen worden. Denk hierbij aan het commando om Hisui het desbetreffende personage te genezen.
Tijdens de tocht vindt de speler verscheidene materialen, zoals stenen bestaand uit bijvoorbeeld vuur of wind. Deze kunnen vervolgens in verband met andere voorwerpen de statistieken van de personages verbeteren en worden er extra speciale aanvallen aangeleerd. Via deze zogeheten ‘Soma Build’ kan de speler, na voldoende vaardigheid met het huidige wapen te hebben ontwikkeld, zijn of haar wapen upgraden via de ‘Soma Evolve’. Dat is niet alles, de speler heeft namelijk ook nog eens de keuze of de evolutie nadruk moet leggen op de aanvals- of verdedigingskracht, of een gebalanseerde keuze tussen die twee. Daarnaast is het mogelijk een opstelling voor gevechten te creëren en te bepalen welk personage welke taak op zich dient te nemen. Naast de ‘Library’, waar informatie te vinden is over monsters, voorwerpen en gebieden, beschikt de speler over een speciale kristal waarmee HP hersteld kan worden. Ook dit laatste is wederom helemaal naar eigen wens aan te passen, dus meer dan voldoende beschikbare opties in Tales of Hearts.
Waar je bij de console-titels de wereld verkent via een enorm veld, worden de verscheidene plaatsen bij Tales of Hearts verbonden door paden. In dit opzicht lijkt de titel meer terug te gaan naar de roots die Phantasia vijftien jaar geleden gelegd heeft. Later in het verhaal, wanneer backtracken en het reizen tussen eilanden belangrijk wordt, is het wel mogelijk om het personage over het veld te bewegen, maar hierbij zijn geen monsters aanwezig. De game kent tevens een wereldkaart, waarop soms aan gegeven staat waar de speler naartoe moet indien dit niet nadrukkelijk vermeld werd. Waar Tales of Hearts wel het huidige pad van de franchise volgt, is bij de ontwerpen van de personages. Hoofdpersoon Shing lijkt zowel van buiten als van binnen op Tales of Symphonia’s held Lloyd, terwijl Kohak, weliswaar een brunette, dezelfde karaktertrekken toont als Colette. Beryl zou gezien kunnen worden als een vrouwelijke versie van Genis. Dit heeft natuurlijk geen negatieve invloed op de beoordeling van de titel omdat de ontwikkelaar er nadrukkelijk voor kiest deze indeling aan te houden.
Je hoeft geen graphics fetisjist te zijn om te kunnen zien dat Tales of Hearts het neusje van de zalm onder de Nintendo DS-games is. Personages en vijanden worden als sprites naadloos in de omgeving van polygonen opgesteld. Ook tijdens de gevechten wordt er een gedetailleerde driedimensionale achtergrond getoond waarbij de ware kracht van de Nintendo DS getoond wordt: ondanks gevechten waarbij drie hoofdpersonen het opnemen tegen vier monsters blijft de framerate vloeiend lopen; in een enkel geval, wanneer veel magische spreuken tegelijkertijd opgeroepen wordt, zou het beeld kort wat minder soepel kunnen lopen, al levert dit geen storende ervaring op. Bandai Namco heeft twee versies van Tales of Hearts op de markt gebracht: een anime- en een CGI-versie. De keuze is niet bepaald van levensbelang, aangezien er in het eerste uur twee filmpjes getoond worden en de eerstvolgende volgt pas twintig uur later. In tegenstelling tot de vorige twee delen op de Nintendo DS, heeft Motoi Sakuraba deze keer de muziek verzorgd. De soundtrack zal ongetwijfeld niet de boeken in gaan als zijn beste werk, al zet hij wel de typerende Tales Of-sfeer voort. De voice-acting, van de Japanse versie welteverstaan, is aangenaam en voegt daadwerkelijk wat toe aan de stilte die vaak in andere RPGs heerst.
De duur van de titel bedraagt ongeveer veertig à vijfenveertig uur, een aangename lengte voor een RPG. Dit staat overigens gelijk aan het verhaal: er zijn weinig extra’s, zoals sidequests, te vinden naast het hoofdverhaal. Het grootste probleem met deze titel is de distributie: op het moment van schrijven is de titel, evenals de twee voorgangers, alleen in Japan verschenen en zijn er bij Bandai Namco vooralsnog geen plannen de titel in het Westen op de markt te brengen. Fans van de serie stoppen echter veel energie in manieren om de aandacht van de uitgever te trekken, maar dit heeft nog geen resultaat opgeleverd. Vanzelfsprekend is het ook niet aan te raden om Tales of Hearts te importeren uit Japan, omdat de taalbarrière voor Westerlingen het belangrijkste onderdeel van een RPG, namelijk het verhaal, belemmert. Afgezien van het verhaal zou de titel vrij goed te spelen zijn, omdat dikwijls op de wereldkaart wordt aangegeven waar men naartoe moet en soms paden ongangbaar gemaakt worden totdat een bepaalde gebeurtenis afgerond is.
Conclusie: Tales of Hearts is onbetwist een van de betere Nintendo DS-titels die er te verkrijgen zijn, met spectaculaire gevechten, een episch verhaal met volop sentimentele en humoristische gebeurtenissen, werkelijk heerlijk snelle gameplay tussen de dialogen door, maar helaas nog Westerse release.
88