Wat begon als een afgekeurd concept voor Final Fantasy VII, ontpopte uiteindelijk als een van de meest briljante Japanse role-playing games. De epos Xenogears vertelt een onvoorstelbaar breed opgezet verhaal, een ingewikkelde doch aangrijpende narratieve wisselwerking tussen psychologische theorieën van Freuds en Jungs psychoanalyse, kritiek op Nietzsches doemdenkerij en de conventies van het genre Japanse role-playing games_._ In tegenstelling tot andere games waarin personages zijn gebaseerd op of geïnspireerd door zulke maatschappelijke concepten, werkt regisseur Takahashi deze op een ongeëvenaarde manier goed uit en maakt van elk hoofdpersonage een fundamentele bouwsteen voor het overkoepelende verhaal.
De audiovisuele presentatie is een samenspel van getekende animatie, CGI scenes en sprites in polygonale omgevingen. Hoewel Xenogears op technisch vlak niet de mooiste PlayStation-titel is, gooit de game hoge ogen op het gebied van het creëren van een geloofwaardige science-fiction wereld, waarin politieke betrekkingen tussen verscheidene staten en instanties worden bemoeilijkt door mecha’s genaamd Gears. De relatie in het ATB vechtsysteem tussen de personages en hun Gears blijft belangwekkend tot ten minste het einde van disc 1 - wegens tijd- en budgetbeperkingen bevat disc 2 voornamelijk vertellingen en baasgevechten. Het verhaal, dat gevoelige onderwerpen als kannibalisme benadrukt en de kerk problematiseert, houdt echter tot de aftiteling de voeten steevast aan de grond.
Conclusie: Xenogears is mogelijk de beste Japanse role-playing game die nooit in Europa verschenen is. Het verhaal en de vertelling ervan is ongetwijfeld het sterkste aspect van een al reeds onvergetelijke ervaring. Een ware epos - eentje die haast elke ’epische’ game van nu doet verbleken. ~ 10/10