Ys: Memories of Celceta is een waar genot om te spelen. Het is geen technisch hoogstandje en verdient evenmin een originaliteitsprijs voor zijn verhaal, maar het aan perfectie naderende vechtsysteem onderstreept Nihon Falcoms ruim dertig jaar ervaring met action RPGs. Het is onwijs leuk, verslavend en verplichte kost voor RPG-liefhebbende bezitters van de Vita.
Plus: Vechtsysteem nadert perfectie, uitmuntende soundtrack (alweer), prachtige omgevingen
Min: Wapens upgraden is overbodig
9/10
Men neme de roodharige avonturier Adol Christin, een zwaard en onverkend terrein vol kwaadaardig gespuis. Het recept voor elk nieuw deel in de Ys-reeks (spreek uit als ‘ies’) is al ruim vijfentwintig jaar hetzelfde, ook al is Memories of Celceta voor PlayStation Vita niet echt een nieuw deel. Adols avonturen in Celceta werden namelijk ook al beschreven in Ys IV: The Dawn of Ys voor de TurboGrafx-16, Ys IV: Mask of the Sun voor de Super Famicom en daarna nog eens een remake van laatstgenoemde voor PlayStation 2. Wat Memories of Celceta echter onderscheid van bovenstaande versies is dat deze wel ontwikkeld werd door Nihon Falcom, de ontwikkelaar en uitgever van vrijwel elk ander deel in de reeks. Memories of Celceta maakt dan ook korte metten met de discussie welke Ys IV superieur is. Dat is deze. Ys: Memories of Celceta is een waar genot om te spelen.
Plotloos genieten
Het avontuur opent met een korte introductie, waarin verteld wordt dat Adol onlangs door een ongeluk zijn geheugen is verloren en door de plaatselijke gouverneur op pad wordt gestuurd om de bossen van Celceta in kaart te brengen. Later in de game bereikt het verhaal welbekende epische proporties en is het aan Adol om de wereld te redden, maar met name de eerste uren van Memories of Celceta kennen weinig ontwikkelingen in het plot. Dat is allerminst erg, want hoe minder dialoog, hoe meer we kunnen spelen - en daar draait het immers om bij een Ys-titel.
Memories of Celceta schittert op het gebied van gameplay. Het is snel en arcade-achtig, bijgestaan door de opzwepende synth- en rockmuziek die de serie kenmerkt. De game draait op dezelfde engine als voorganger Ys Seven voor de PlayStation Portable en lijkt in eerste instantie alleen een grafische opgepoetst te zijn. Echter, zodra je de Celcetaanse bossen betreedt, ontdek je dat de gameplay vele malen geraffineerder aanvoelt dan het deed in Seven. Ook de timing van de Flash Guard en Flash Move, het op het laatste moment verdedigen of wegduiken van een vijandelijke aanval om een Bullet Time-moment te activeren, is stukken scherper afgesteld dan in het PSP-deel.
Charmes
Het real-time kunnen wisselen tussen teamleden, de belangrijkste nieuwe toevoeging van Seven, keert ook in verbeterde vorm terug in Memories of Celceta. Aanvankelijk wordt Adol bijgestaan door informant Duren, specialist in het vechten met de vuist, maar naarmate het avontuur vordert en het duo nieuwe dorpen ontdekt, sluiten steeds meer krijgers zich bij de roodharige avonturier aan. De personages in Seven speelde nagenoeg allemaal hetzelfde en was het mechaniek van teamleden voornamelijk om de speler te laten wisselen om de zwakke plekken van vijanden te raken. In Memories of Celceta zijn de verschillen vele malen groter en ontdek je de charmes van elke vechtstijl naarmate je meer met ze speelt.
Elk personage heeft ook een eigen set Skills, speciale vaardigheden die ‘opgeladen’ worden met elke gewone aanval; op hun beurt zorgt het inzetten van Skills ervoor dat de Extra-meter volloopt, waarmee je uiteindelijk een vernietigende aanval kunt inzetten. Door je vingers na elkaar toe of juist elkaar te bewegen op het touch screen aan de achterzijde van de Vita, bepaal je of teamleden in de aanval moeten of juist aanvallen moeten ontwijken. Het is niet perfect, maar aan het einde van de rit scheelt het toch weer een aantal potions.
Mapperen
Tussen het vechten door moet nog wel dat grote bos in kaart gebracht worden. Gaandeweg ontdek je niet alleen nieuwe dorpen, ruïnes en grotten, maar ook schatkisten en zogenaamde Resource Points, waarbij je materialen kunt vinden om je uitrusting te upgraden of accessoires mee te maken. Je hebt specifieke materialen nodig om bepaalde eigenschappen van je wapens te verbeteren, maar het is een functie dat op geen enkel moment in de game noodzakelijk wordt. In plaats daarvan kun je de materialen ook bewaren tot ze nodig zijn in Quests, die centraal vindbaar zijn in elk dorp, of natuurlijk gewoon verkopen en met die opbrengst betere wapens kopen.
Net als het verhaal hebben Ys-titels nooit gedraaid om grafische pracht. Memories of Celceta is hierin zeker geen uitzondering op de regel. Desondanks weet ontwikkelaar Falcom veel te compenseren middels de algehele art direction van de titel. De omgevingen waar Adol doorheen rent zijn adembenemend mooi en je zult meer dan eens stoppen om te genieten van het uitzicht. Enerzijds doet het OLED-scherm van de Vita wonderen voor de Celcetaanse omgevingen, maar anderzijds belicht het ook juist de lage resolutie waar de game op draait. De prachtige soundtrack van Memories of Celceta is helaas wat kort, zeker voor een titel van ruim twintig uur, maar tegelijkertijd uiterst onmisbaar tijdens het spelen. De voiceacting is echter zo sporadisch en onregelmatig dat de toevoeging ervan eigenlijk de moeite niet waard was.