The Legend of Zelda on From Anarres to Zemuria

The Legend of Zelda: Spirit Tracks

Wed, 16 Dec 2009 20:58:00 +0000

De geanticipeerde opvolger van The Legend of Zelda: Twilight Princess op de Nintendo Wii laat nog even op zich wachten, dus om de honger naar een nieuwe Zelda te stillen brengt Nintendo een vervolg op Phantom Hourglass uit, de eerste Zelda-titel voor de Nintendo DS. In dit nieuwe deel, dat de subtitel Spirit Tracks draagt, is hoofdpersonage Link naast held ook een kersverse machinist. Ter erkenning hiervan vindt er een officiële ceremonie plaats in het kasteel van Hyrule, geleid door prinses Zelda. Deze roept na de plechtigheid echter Link bij haar en vraagt hem om haar met zijn trein naar de Spirit Tower te escorteren. Zelda’s vermoeden dat kanselier Cole sinistere plannen aan het beramen is wordt al gauw bevestigd. Een geslaagde toevoeging is de Spirit Flute, waarmee de speler op interactieve wijze een panfluit kan bespelen door te blazen in de microfoon en tegelijkertijd de fluit te verschuiven via het touch screen. Meer lieve woorden zijn er echter niet van toepassing. Er ligt zoveel nadruk op het reizen met de trein dat dit nagenoeg de helft van de spelduur in beslag neemt en het overmatig lineaire avontuur regelmatig ergernissen op zal leveren. Pas halverwege de game wordt er aandacht besteed aan het verhaal, dat het best omschreven kan worden als pathetisch voorspelbaar. Bovendien bevat de gemiddelde vijand meer odieus charisma dan de uiteindelijk antagonist. Als Spirit Tracks naast voorgaande delen in de reeks gelegd wordt, ontbreken er tegenstanders in de kerkers, is de traditionele sfeer in dorpjes compleet zoek en het aantal muzikale verwijzingen naar eerdere delen reikt niet hoger dan drie.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Thu, 13 Aug 2009 15:02:00 +0000

Voor velen staat The Legend of Zelda: Ocarina of Time symbool voor de introductie tot de Zelda-franchise; voor anderen is het nog altijd de beste game ooit. Dit vijfde Zelda-avontuur, dat op een flink aangepaste versie van Super Mario 64’s engine draait, liet maar liefst zes jaar op zich wachten, maar in 1998 kwam deze tantaluskwelling tot een einde. Zoals gebruikelijk volgt ook Ocarina of Time het verhaal van de jonge Link, die op een zekere ochtend uit zijn nachtmerrie gewekt wordt door het elfje Navi. Deze vraagt hem mee te komen naar de beschermheer The Great Deku Tree, die de visie van Link’s droom bevestigt: Ganondorf, een snode man uit de woestijn, wil heersen over de wereld van Hyrule en zoekt daarvoor de almachtige Triforce. The Great Deku Tree heeft het belemmeren van zijn pad met de dood moeten bekopen, maar ook prinses Zelda probeert er een stokje voor te steken. De genadenloze Ganondorf deinst echter nergens voor terug, dus nu is het aan Link om de wereld van Hyrule te redden. Het zeven jaar reizen in de tijd was een belangrijk element in de game, evenals het berijden van het paard Epona over het reusachtige Hyrule Field. Ook de in A Link To The Past geïntroduceerde ocarina speelt een sleutelrol in het verhaal, dat opgebouwd is uit verscheidene kerkers met een eigen thema dat wordt afgesloten met een episch strijd voor wereldvrede. The Legend of Zelda: Ocarina of Time is een meesterwerk dat op het juiste moment verscheen: het lange wachten op een nieuw deel in de reeks werd uiteindelijk beloond met een fantastisch avontuur dat een maand tot twee weken vóór kerstmis verscheen. De game ontving de ene perfecte score na de andere, en het was duidelijk wat kinderen toentertijd op hun verlanglijstje hadden staan. Van de graphics en de soundtrack tot de personage-ontwerpen en het algemene ritme, Ocarina of Time is werkelijk een onvergetelijk avontuur.Conclusie: De impact van The Legend of Zelda: Ocarina of Time is tot op de dag vandaag merkbaar: nog altijd is de titel bovenaan veel ‘Best Game Ever’-lijsten te vinden en stond model voor Twilight Princess acht jaar later. Natuurlijk hoeft de game niet per definitie ieders favoriete game te zijn, maar het belang en revolutionaire aspect van Ocarina of Time is moeilijk onontkoombaar. ~ 9/10

The Legend of Zelda: A Link To The Past

Fri, 10 Jul 2009 10:36:00 +0000

Door het daverende succes van vele Nintendo-franchises op Nintendo’s eerste thuisconsole, beschikte Nintendo over een toenemend budget om de series verder uit te breiden op de Super Nintendo. Met The Legend of Zelda: A Link to the Past hervatte Nintendo de uiterst succesvolle formule van het eerste deel, en verrijkte dit met talloze elementen. In een zekere nacht wordt Link gewekt door de stem van prinses Zelda, een afstammeling van de Seven Sages, welke verantwoordelijk zijn voor het verbannen van Ganon uit de Golden Realm. Zelda is gevangen genomen door de zwarte magiër Agahnim. Tijdens zijn avontuur wordt Link geholpen door Sahasrahla, een afstammeling van de makers van het Master Sword. De wereld van Hyrule in A Link to the Past was immens groot voor zijn tijd, waardoor Nintendo gebruik moest maken van een 8Mbit-geheugen in plaats van de gebruikelijk 4Mbit. Op het punt dat menig speler dacht de hele wereld gezien te hebben, toonden Miyamoto en zijn team weer hun ware kracht: de Dark World, inclusief acht tempels, toegankelijk via een magische spiegel. Het concept van de alternatieve vervallen wereld waar Ganon(dorf) aan de macht is, is een terugkerend fenomeen in latere Zelda-titels, zoals Ocarina of Time. Ook de ocarina vindt tevens zijn oorsprong in deze 16-bit topper.

The Legend of Zelda: Link's Awakening

Sun, 07 Jun 2009 13:31:00 +0000

Zoals elke franchise zou ook The Legend of Zelda vroeg of laat haar entree maken op de afdeling van draagbare spelcomputers. In 1993 verscheen The Legend of Zelda: Link’s Awakening voor de Game Boy. Tijdens een tocht over de wilde oceaan leed zijn schip schipbreuk en belandde de jonge Hyliaanse held op het eiland Koholint. Zijn redders verwijzen hem naar zijn zwaard op het strand. Zodra hij zijn wapen terug in bezit heeft, meldt een pratende uil hem dat Link de beschermer van Koholint, de Windfish, moet wekken alvorens hij het eiland kan verlaten. Dit kan enkel door het verzamelen van de acht Siren instrumenten, verspreid over het mysterieuze eiland en goed beschermd door de Nightmare-monsters. Het originele plot en eigenzinnige karakter van Link’s Awakening mist weliswaar de standaard percepties omtrent de Triforce en het land van Hyrule, maar daarentegen biedt het een werkelijk onvergetelijke ervaring: uitdagende gameplay, gecompliceerde kerkers, gedenkwaardige personages en volwaardige sidequests naast een bevredigend hoofdavontuur - en dit alles is mogelijk binnen de beperkingen van de Game Boy. Aangename graphics en een uitmuntende soundtrack maken de belevenis (meer dan) compleet. Conclusie: Met The Legend of Zelda: Link’s Awakening haalt Nintendo het maximale uit de Game Boy en het team achter de franchise. De maatstaaf voor draagbare Zelda-titels die Link’s Awakening legde in 1993 blijft tot op de dag van vandaag onovertroffen; een epische legende in zakformaat. ~ 9/10

Kunnen jullie nu helemaal niets alleen?

Wed, 20 May 2009 00:00:00 +0000

Er was eens een blonde jongen, gehuld in een groen pakje en uitgerust met een schattig zwaardje. Bij hem was een lieftallig elfje. Maar het elfje werd al gauw strontve- Ho, eerst even wat anders.

Ja, ik zeik graag. En het liefst op zaken die bij loyale aanhangers de gevoelige snaar weten te raken. Zo ben ik. Zo ben ik recentelijk niet alleen aan de haal gegaan met producties voor Nintendo-systemen, zoals SEGA’s monochrome beat ’em up MadWorld, maar ook met buitenechtelijke nazaten, zoals Gears of War 2 en Banjo Kazooie: Nuts ’n’ Bolts. Ik doe dit niet zozeer om ruzie te zoeken, maar ik poog aan de hand van zorgvuldig geselecteerde woorden en stimulerende prikkels een discussie op te zetten. Op sommigen zal dit vast als ‘arrogant’ overkomen, maar sla het woordenboek eens na op ‘assertief’ en we zijn weer even goede vriendjes. Maar daar wilde ik het niet over gaan hebben.

The Legend of Zelda: Twilight Princess

Tue, 12 May 2009 16:21:00 +0000

De eerste tekenen van ontwikkeling in 2003, de uiteindelijke release in december 2006; sinds het ongekende succes van Ocarina of Time liggen de verwachtingen van een The Legend of Zelda-titel dusdanig hoog dat dergelijke vertragingen onontkoombaar zijn geworden. Het idyllische Ordon Village wordt het ene op het andere moment overhoop gehaald door monsters uit de parallelle schemerwereld. Protagonist Link snelt de ontvoerde dorpelingen te hulp, maar wordt opgeslokt in de schemerende wereld, gevangen in het lichaam van een wolf. Vergezeld door de imp Midna, vertelt Zelda, de gevluchte prinses van Hyrule, dat de koning van Twili, genaamd Zant, de beschermheiligen verslagen heeft en Hyrule wil overheersen. Link’s taak is daarmee al snel duidelijk. Twilight Princess draait op een aangepaste engine van The Wind Waker, en wordt gepresenteerd door een romantisch, realitische stijl. Een belangrijk element is het spelen als wolf, dat de gameplay aanzienlijk verbreedt. Ondanks de game aanvankelijk bedoeld was voor de GameCube, werkt de besturing met de Wii-afstandsbediening erg prettig. Het epische avontuur bevat negen kerkers aaneengeschakeld door een enorme wereld, goed voor een speelduur van vijftig uur. De personage-ontwerpen en de filmische soundtrack zijn in vergelijkbaar met voorgaande delen minder pakkend, de moeilijkheidsgraad ligt vrij laag en bepaalde momenten laten duidelijk zien dat de game sterk beïnvloed is door Ocarina of Time. Conclusie: The Legend of Zelda: Twilight Princess zorgt misschien voor een wat wrange, gestigmatiseerde nasmaak, maar Eiji Aonuma en zijn team van meer dan tweehonderd werknemers leveren wederom vakmanschap af dat de letterlijke interpretatie van het gouden ‘Nintendo Seal of Quality’ verdient. ~ 8/10

The Legend of Zelda: Phantom Hourglass

Thu, 16 Apr 2009 10:01:00 +0000

De eerste dubbelschermige Zelda liet even op zich wachten, maar in het najaar van 2007 verscheen het geanticipeerde The Legend of Zelda: Phantom Hourglass dan eindelijk in Europese winkelrekken. Dit directe vervolg op het eerste GameCube-deel van de reeks, The Wind Waker, speelt zich wederom af op de azuurblauwe zee boven Hyrule. Nadat piraat Tetra het legendarische Ghost Ship probeert te betreden, schreeuwt zij om hulp. Redder in nood Link glijdt echter uit en belandt in het water. Het volgende moment wordt hij gewekt door het elfje Ciela, die hem verteld dat hij aangespoeld is. Hier ontdekt Link de tempel van de Ocean King, die men enkel kan betreden zolang het zand in de Phantom Hourglass blijft lopen. Al snel ontmoet Link de schattenjager Linebeck, waarna zij samen op zijn schip, de ‘S.S. Linebeck’ , de wereld gaan verkennen. De game maakt volop gebruik van de unieke mogelijkheden van de Nintendo DS, inclusief een ‘capture the flag’ multiplayer-modus, dus verwacht, naast het besturen van Link met het touch screen, opdrachten tot blazen en schreeuwen in de interne microfoon. Niet alleen qua verhaal maar ook op het gebied van graphics volgt Phantom Hourglass zijn voorganger op: de cel shaded-graphics komen goed uit de digitale verf, al zorgen de technische beperkingen van de handheld ervoor dat het tijdloze karakter ervan verloren gaat. Ook muzikaal gezien is het enigszins slappe hap dankzij simplistische en non-memorabele composities. Daarnaast leent de moeilijkheidsgraad enkel uitdaging aan de casual gamer, met kerkers die haast zonder na te denken makkelijk doorspeelbaar zijn. Het absolute dieptepunt is de hoofdtempel, welke de speler niet één maar tenminste vijf à zes keer door moet spelen. Conclusie: Met een kritische blik is The Legend of Zelda: Phantom Hourglass in één woord te omschrijven: overhyped. Dit onterecht door media opgehemelde avontuur is een van Link’s eenvoudigste en meest langdradige queesten ooit; een prima game, maar een matige Zelda. ~ 6/10

The Legend of Zelda: Majora's Mask

Sun, 23 Dec 2007 00:00:00 +0000

De schaduw van wat was, werpt zich voor ons: wat dood is, bestaat nog en gaat voor ons uit. Ik wist het. Een opeenhoping van gedoemde zielen, enkele seconden van hun onontkoombare lot verwijderd. Ik wist het gewoon. Een onbegonnen strijd tussen goed en slecht; klein en groot; hoop en realiteit. Nu of nooit. Luna, anathema sit. Tweeënzeventig zenuwslopende uren was te weinig. Waarom passen er dan ook slechts vierentwintig in een etmaal? Waarom bezegelde die ene ontmoeting de fatale lotsbestemming van teveel schuldelozen? Vragen drijven boven, antwoorden zinken naar de eindeloze bodem.

De achterzijde van de schemering

Thu, 28 Dec 2006 00:00:00 +0000

Het in mei 2004 aangekondigde The Legend of Zelda: Twilight Princess, toentertijd nog naamloos en uitsluitend voor de Nintendo GameCube, is zonder twijfel een van de meest geanticipeerde titels ooit. De tijdloze, doch kinderlijke graphics van The Legend of Zelda: the Wind Waker waren vervangen door realisme en deze toonden aan dat de door velen onderschatte console wel degelijk kracht bezat. Schoon Nintendo vasthield aan de bewering dat de titel enkel voor de paarse kubus in ontwikkeling was, voelde de wachtende fans de bui al hangen toen de game voor de zoveelste keer was uitgesteld; een overzetting naar de ‘Revolution’, de toenmalige naam voor hetgeen de meesten onder ons inmiddels bezitten, was onvermijdelijk. Enige tijd later gaf het gerespecteerde bedrijf eindelijk toe en trok er nog een extra jaar voor uit om deze legendarische titel te perfectioneren. ‘Perfectioneren’, my ass.