Iedereen heeft zo wel zijn of haar voorbeelden of idealen. Voor de een is het een voetballer, voor de ander een zanger. En het is uiteraard ieders droom om dit idool ooit eens te ontmoeten in het echt.
Meerdere malen hebben Dennis (a.k.a. Link) en ik via MSN zitten fantaseren over hoe het zou zijn als we toevallig Castlevania-director Koji Igarashi of componiste Michiru Yamane tegen het lijf zouden lopen op de Leipzig Games Convention. Telkens resulteerde deze verbeeldingen in de conclusie van ‘keep on dreaming’. Maar wat als dromen nu werkelijk uitkomen?
De grauwe donderdagochtend werd plotseling opgefleurd toen ik via de uiterst goedkope WAP-service vanuit Duitsland " plaats hier een kuchje " het laatste nieuws op NDomain ging checken. Ik kon mijn interesse echter niet binden aan screenshots en videos van de verscheidene titels aangezien deze enkele honderden meters verderop speelbaar waren. Een aankondiging van een nieuwe Castlevania is standaard al reden genoeg om taart in huis te halen; wanneer deze ook nog eens in ontwikkeling is voor Nintendo’s dubbelschermige handheld kan het feestmaal uitgebreid worden met een enorme fleschampagne van tenminste driehonderd euro. Freelancende collega Joe had om half twee een afspraak bij de heren van Konami waar zij een splinternieuwe game zouden tonen. Deze gebeurtenis in combinatie met het op NDomain geplaatste bericht en Joe’s geringe Castlevania-kennis zorgde ervoor dat ik uit voorzorg mee mocht om de termen uit het wereldje van de zombies en vampieren te vertalen in een taaltje dat ook voor mensen die niets met de serie hebben te begrijpen is.
Ineens was het half twee en ik stond bij de Konami-bar met Joe en een representative van Konami Benelux een drankje te nuttigen. Toen we informeerden naar de aanwezigheid van Koji Igarashi wees de beste vrouw naar een langharige man die zijn bord aan het volscheppen was met lekkernijen uit de keuken van Konami. Luttele seconden later werden we doorgestuurd naar een kamertje voor een exclusieve speelsessie van het vooralsnog veelbelovende New International Track & Field voor de Nintendo DS, dat op het moment van schrijven volgens de ontwikkelaar nog in de kinderschoenen staat. Na een klein half uurtje belandden we weer bij de bar en nam ik afscheid van de altijd druk bezig zijnde Joe. De representative stuurde mij door naar de Europese perskamer van Konami waar ik een enthousiaste, Belgische journalist van Official PlayStation Magazine ontmoette en waaruit een interessant, doch humoristisch gesprek volgde. Op een gegeven moment verliet de sympathieke zuiderbuur de kamer en besloot ik maar te wachten bij de bar, want Igarashi zou immers ooit die kamer moeten verlaten.
Al wachtende verzon ik wat vragen die ik de beste man voor zou gaan leggen; mijn redelijk beperkte Japanse kennis in mijn achterhoofd gehouden. Igarashi wordt namelijk vaak vergezeld door een lid van het team die de westerse naar de oosterse taal vertaald en vice versa. Ineens stonden twee Japanners op van de bar, en tot mijn grote verbazing zag ik daar de vrouw staan die keer op keer mijn wekelijkse Last.fm doet laten overlopen: Michiru Yamane. Dit was zo’n ’now or never’-moment, zoals je ze vaak in films of boeken tegenkomt. Hoewel ik geen enkele vraag voor haar had voorbereid, sprong ik op en versperde haar weg richting de uitgang. Improviserenderwijs stelde ik mezelf voor (uiteraard met enkele Japanse grammatica-fouten), vertelde dat ik een grote fan van haar was en of ik op de foto mocht met het muzikale genie die Mozart en Bach spontaan in hun graf laat omdraaien. Op datzelfde moment verliet een ander legendarisch lid van het Castlevania-team, Koji Igarashi, zijn kamertje en ook diens weg werd geblokkeerd door een op dat moment trillende redacteur van NDomain. Dankzij gebrek aan originaliteit meldde ik hem hetzelfde als bij Yamane, en de beste man rende terug naar zijn kamertje op zijn hoed te halen voor de foto. In het korte moment dat de deur open ging nam ik Ayami Kojima waar, de art designer van de serie. Zij was echter in een gesprek dus moest ik ‘genoegen nemen’ met enkel Iga en Yamane.
Tenslotte heb ik nog wat met Yamane staan praten. Over dingen als dat ik in mijn eigen composities haar stijl verwerk, en over haar rol in Castlevania: Dracula X Chronicles en in het recentelijk aangekondigde derde deel voor de Nintendo DS. En voor de liefhebbers van goede muziek: zij zal ook de muziek voor deze Castlevania componeren, al was ze op het moment van spreken er nog niet aan begonnen. Toen ik Igarashi vroeg of ik het team eens mocht interviewen, kwamen hij en Yamane met fraaie contactkaartjes op de proppen zodat ik hen op een later tijdstip kan uithoren wat betreft het derde Castlevania DS-deel. Met veel pijn en moeite namen we, Dennis, Robbert (Angel of Loss voor de onwetenden) die zich inmiddels ook hadden gevestigd bij Konami, afscheid van het legendarische duo omdat de trein op ons wachtte. Met een bonkend hart, doch fijn gevoel verliet ik het Japanse bedrijf. Een ervaring rijker, een droom armer.