Fira en Curaja. Twee willekeurige woorden uit een handjevol termen die in het dagelijkse leven van de gewone burger geen enkele betekenis hebben, maar voor gamers al jarenlang dezelfde positie binnen hun woordenschat bezetten als menig zelfstandig naamwoord. Woorden die in tegenstelling tot de nieuwste portemanteauaffixen niet worden verspreid door televisie, radio of krant, maar door de alsmaar groeiende sector binnen de massamedia: gaming.
Vandaag de dag is Final Fantasy de grootste franchise van Japanse ontwikkelaar Square Enix, een ironisch facet op zich. Het haast folkloristische debuut stamt uit 1987, toen Hironobu Sakaguchi, een ontwerper van het toentertijd nog niet met Enix gefuseerde Square, aan zijn laatste project werkte voordat hij met pension zou gaan. Voor deze laatste fantasie-titel haalde hij inspiratie uit Enix’ ongekend populaire Dragon Quest. Dat Sakaguchi’s project Square uit financiële moeilijkheden zou helpen was onmogelijk te voorspellen bij aanvang van de ontwikkeling; als iemand zou beweren dat de serie eenentwintig jaar later de belangrijkste inkomstenbron van het bedrijf zou worden, had men deze onmiddellijk voor gek verklaard. Maar soms worden zelfs de wildste fantasieën werkelijkheid.
Keer op keer wist Square, en later Square-Enix, zichzelf te overtreffen. Waar andere ontwikkelaars de mist in gingen, een van de bekendere voorbeelden is Zelda II: Link’s Adventure dat door innovatieve aanpassingen sceptisch ontvangen werd door zowel critici als fanaten, bleef Square op het juiste spoor. De kern van Final Fantasy is tot het begin van de 21e eeuw ongewijzigd gebleven, met elk deel subtiele aanpassingen en uitbreidingen. Voorbeelden hiervan zijn het zogeheten job-systeem in de late tweedimensionale delen, en het materia-systeem dat in Final Fantasy VII een belangrijke rol speelde bracht diepgang binnen de serie naar een nieuwe hoogte.
Een ander facet waarin Square Enix uniek is te noemen, is de manier waarop zij titels op de markt brengen. Ten eerste blijft de kwaliteit op hetzelfde niveau, ongeacht het een moedertitel of spin-off van een subserie telt. Ten tweede smeken fans de Japanse ontwikkelaar om verscheidene titels te porten. Waar bij anderen er minachtend wordt gereageerd op de zoveelste port van een dergelijke titel, lijken gamers er bij Square Enix geen genoeg van te kunnen krijgen. Na jaren smeken en hopen dat de titel op Game Boy Advance zou verschijnen, heeft het bedrijf kortelings verkondigd Chrono Trigger te gaan porten naar de Nintendo DS. Opzettelijk, een complete driedimensionale remake zou de originele sfeer kunnen verpesten. Twee jaar eerder had Square Enix het nooit buiten Japan verschenen Final Fantasy III wel onderworpen aan grondige remake voor de Nintendo DS en deze werd, ook hier op NDomain, bijzonder goed ontvangen. Anderhalf jaar later is het vierde deel aan de beurt een dergelijke metamorfose te gaan, waarbij Square-Enix zichzelf wederom overtreft.
Final Fantasy IV, dat voorheen oorspronkelijk op de Super Nintendo verschenen is als het tweede westerse deel, volgt het verhaal van Cecil, het hoofd van de Red Wings, de militaire vloot van Baron. Hij volgt de door de koning opgedragen bevelen gevoelloos uit, maar vraagt zich later af of het innemen van een kristal waarbij veel onschuldige burgers lijden onder de hardnekkige maatregelen van de koning wel rechtvaardig is. Als hij deze stelling aan de koning voorlegt, reageert deze uiterst verontwaardigd en neemt Cecil de titel als aanvoerder van de Red Wings af. In plaats daarvan stuurt hij Cecil naar het dorpje Mist om daar af te rekenen met de Eidolon van Mist, een draak die een gevaar voor Baron vormt. Verward verlaat Cecil met zijn beste jeugdvriend Kain, die hem moet vergezellen gedurende de tocht, het kasteel, waarna hij op zijn kamer wordt opgevangen door Rosa, zijn vriendin. In melancholische toestand legt hij Rosa voor dat hij onzeker is over de huidige toestand. Is hij de koning, die hem als wees gevonden heeft en vervolgens heeft opgevoed, loyaal genoeg is om de radicale veranderingen en bevelen binnen het bestuur uit te voeren, ondanks het tegen de wil van zijn hart in is?
Het zal ongetwijfeld niet de meest indrukwekkende introductie van een meeslepend verhaal in de geschiedenis van de mensheid zijn, maar zoals vele verhalen is ook het plot van Final Fantasy IV opgebouwd uit een kop, een staartje, en ongekend veel moois daartussen. Een verhaal dat meer dan een etmaal stand houdt, meer totaal onverwachte plottwists kent dan menig ander verhaal en de speler ondanks dikwijls valse beloftes bij andere games daadwerkelijk in het verhaal zuigt. Door het beperkte aantal karakters in de partij waarmee de speler het spel speelt, zal deze snel waarde hechten aan de personages en meeleven in de ellendige gebeurtenissen die deze doormaken, maar tegelijkertijd ook de vreugde en blijdschap op bepaalde momenten delen. Dit alles wordt versterkt voor de uitmuntende voice-acting in de vele cutscenes, welke goed combineren met de herarrangeerde soundtrack en nagenoeg elke Nintendo DS-titel overtreffende graphics.
Want om te zeggen dat de grafische aspecten van Final Fantasy IV goed zijn, behoort tot de categorie understatement, een eufemisme voor andere ontwikkelaars. Final Fantasy III behoorde ten tijde van diens release al tot een van de mooiste titels die op de Nintendo DS te verkrijgen waren, Final Fantasy IV komt op grafisch vlak zonder twijfel minimaal op gelijke hoogte met Nintendo’s The Legend of Zelda: Phantom Hourglass. De personages zijn gedetailleerd in traditionele Final Fantasy-stijl neergezet, omgevingen ademen sfeer uit. Square-Enix is zelfs zo ver gegaan dat de zonlicht belemmerende wolkenvelden en zandverstuivingen in de woestijn zichtbaar zijn in de overworld. Daarnaast is het oproepen van ’espers’, in deze titel nog aangeduid als ‘summons’, doorgaans niet alleen effectief in het gevecht maar ook een waar genot om te bezichtigen. Gedurende een speelsessie van deze titel jezelf afvragen hoeveel kracht Nintendo’s dubbelschermige handheld bezit is volkomen normaal.
Naast visuele vernieuwingen heeft Square-Enix natuurlijk ook gedacht aan de audio. Zoals eerder aangegeven worden cutscenes verstrekt door een krachtige voice-acting, welke telkens op de juiste momenten gebruikt wordt om een zekere spanning op te wekken, hetgeen dikwijls ontbreekt in andere titels. Ook is de muziek onder handen genomen door Junya Nakano en Kenichiro Fukui, die de originele composities van grootmeester Nobuo Uematsu in een nieuw jasje gestoken hebben. Het duo heeft een dermate kwalitatieve soundtrack afgeleverd waardoor het zich wederom afscheid van andere titels: hoewel het natuurlijk het niveau van een orkest niet haalt, is de kwaliteit van een hoger niveau dan de standaard midi die in de gemiddelde DS-titel gebruikt wordt. Dit is weer een ander punt om aan te geven dat de Japanse ontwikkelaar de uiterste zorg in de ontwikkeling van Final Fantasy IV heeft gestoken.
De titel is op traditionele wijze te bespelen, maar Square-Enix heeft het touch-screen niet geheel buiten beschouwing gelaten. Een van de voornaamste toevoegingen op dit gebied is een van Rydia’s, een groenharige summoner uit Mist, summons: Whyt. Dit witte figuurtje kan in plaats van Rydia vechten, maar dient hiervoor wel getraind te worden. Dit gaat door middel van verscheidene mini-games waarbij per spel een onderdeel van Whyt’s status getraind kan worden. Zo zorgt het oplossen van uitdagende rekensommetjes met Rydia voor verbetering van Whyt’s intelligentie en de tegenaanval op een stormloop aan vijanden openen met Cecil, waarbij de tegenstanders met de stylus aangetikt dienen te worden, voor een toename van Whyt’s kracht. Buiten de touch-screen mogelijkheden om heeft het scherm nog een tweede functie, namelijk het tonen van de plattegrond. Bezochte delen van een kerker of grot worden hierop weergeven, en indien de kaart voltooid wordt krijgt de speler een beloning uit het straatje potions, ethers en alles wat daarop volgt.
Final Fantasy IV heeft alles wat een traditionele moderne RPG moet hebben: het volledige arsenaal aan klassieke spreuken, een werkelijk meeslepend verhaal met voldoende sentimentele en hatelijke gevoelens opwekkende gebeurtenissen, talloze bazen welke in vergelijking met het origineel nog uitdagender gemaakt zijn en verbeterde audiovisuele aspecten waardoor de ervaring niet alleen het gevoel maar ook de ogen en oren aangenaam weet te prikkelen. Met deze titel heeft Square Enix wederom een onvergetelijk avontuur neergezet, waarbij het niet uitmaakt hoe vaak je de voorgaande uitgaven van deze game al gespeeld hebt.
Zonder twijfel is Final Fantasy IV bovenin de lijst met betere Nintendo DS-titels te vinden. Welke positie dat exact mag zijn, zal per persoon verschillen. Mocht Square Enix’ recente creatie The World Ends With You te vooruitstrevend voor jou zijn, dan doe je er goed aan Final Fantasy IV onmiddellijk aan te schaffen. De titel is elke zuurverdiende euro waard. Zo niet, dan zit je óf in het verkeerde genre te zoeken óf is een bezoekje aan de dokter niet geheel overbodig. Redactie
90