Het team verantwoordelijk voor de PlayStation 2-titels Seven: Molmorth no Kiheitai en Venus & Braves komt nu op de proppen met een splinternieuw role-playing avontuur voor de Nintendo Wii: Fragile Sayonara Tsuki no Haikyo, een titel waar ondergetekende ongekend lang naar uit heeft gekeken, speelt zich af in een post-apocalyptische wereld. Gewapend met aanvankelijk slechts een tak en lantaarn, gaat de eenzame Seto op pad naar anderen overlevenden en de antwoorden op het vraagstuk dat hem gedurende de game zal achtervolgen: waarheen en waarom is iedereen verdwenen?

Qua gameplay is de titel geen hoogstandje; de analoge-stick dient om Seto rond te bewegen, terwijl wijzen met de Wii-afstandsbediening (lees: de fictieve zaklamp) de eenzame jongen laat rondkijken. Met de B-knop kan ingezoomd worden; de A-knop dient voor de nodige aanvallen. De sfeer, daarentegen, is wel om een uitgebreide brief over naar huis te schrijven. Doordat het verhaal zich grotendeels ’s nachts afspeelt, hangt er een duistere sfeer en loopt Seto tijdens zijn tocht een verscheidenheid aan ongebruikelijke personages tegen het lijf, als we de officiële website mogen geloven.

Verwachting: De sfeer polijst de technische oneffenheden op korte termijn in ieder geval weg, hopelijk weet dit in combinatie met een enerverend verhaal een onverge-telijke ervaring achter te laten. De potentie is er ongetwijfeld, maar of Bandai Namco het maximale eruit haalt resteert voorlopig de vraag.

Verschijnt: Niet bekend | Genre: Role-playing game | Aantal spelers: 1

Onderstaande vertaling is een kleine extra, een vertaling van het script tot het einde van mijn speelsessie. Onderaan staat een filmpje (niet mijn footage) zodat je beeld, geluid én vertaling hebt. Is dat niet luxe?

Monologue

「みじかい夏が終わるころ、一緒に暮らしていたおじいさんが、死んだ。
長い間一緒にいたのに、ぼくはおじいさんの名前を知らない。
夕暮れ、家の前の庭に小さいな穴を掘って、おじいさんおそこに埋めた。
それから、ぼくは、ほんとうにひとりぼっちになった。」
“When the short summer was about to end, the grandfather I’ve been living with died.
We were together for a long time, yet I didn’t know his name.
At dusk, I dug a small hole in the garden in front of our house and buried him there.
From that moment on, I became really lonely.”

Chapter 1 ~ Grandfather’s Observatory

「ひょっとしたら、何かおじいさんの残したもがあるかもしれない。
でもなんだか暗い……
ハンドルを回して屋根を開ければ、月明かりが入るかな。」
“Maybe there might be something grandfather left behind.
But it’s so dark…
If I turn the handle and open the roof, I wonder if the moonlight will come in.”

何かありそうだけど、暗くてよく見えないや…
There appears to be something, but I can’t see much in this darkness…

屋根が開いた、少しは明るくなったみたいだ…
The roof has opened, it became a little brighter.

「前から思ってたんだけど、これなんだろう？
変な箱。　鏡じゃないし……」
Seto:“I always wondered, but what could this be?
This strange box, it’s not a mirror.”

「あ、これ
これ、おじいさんの、ライト……」
Seto:“Ah, this…
This is grandfather’s light…”

「おじいさんの本だ、難しいそうなのがいっぱいある。」
Seto: “Grandfather’s books, they all look so complicated.”

「しぶといない、死んだと思って見に来たら、まだほかに生き残りがいたか。」
「誰っ？」
「誰だ？どこからはいった？」
「答える義務はない」
Mask: “You are stubborn. Knowing everyone died, you came to check whether there were other survivors.”
Seto:“Who are you?”
Seto: “Who are you? Where did you came from?”
Mask: “Answering is not my duty.”

「なんと是弱な。これでは、何をなすこともできまい。」
「おまえは……いったい……」
「答える義務は、ない」
Mask: “What a weakness. You can not accomplish anything with this.”
Seto: “You… What are you…”
Mask: “Answering is not my duty.”

Vertaling is van mijzelf