Waar de Nintendo Wii kampt met een ongewenst overschot aan casual-, non- en mini-games, zijn het de genres die de game-industrie gemaakt tot de grootschalige commerciële afdeling het nu is, zuivere platformers en role-playing games, die ontbreken op de lijst van verschenen titels.

Met Super Mario Galaxy is de console in ieder geval voorzien van een platform-titel uit de hoogste divisie, maar vooral in de kader van de ongekend stabiele role-playing games is het droevig gesteld – niet alleen op Nintendo’s console, maar ook de Xbox 360 en PlayStation 3 hebben tot de release van Final Fantasy XIII weinig elitaire role-playing games. De enige ontwikelaar waar Wii-liefhebbers in dit opzicht enigszins aan hun trekken komen, is Bandai Namco. Helaas zet deze uitgever een paar fundamentele misstappen, zoals de ronduit belachelijk localisatie van de geliefde Tales-franchise in de Verenigde Staten en Europa. De opvolger van Tales of Symphonia, in de Verenigde Staten genaamd Dawn of the New World, is alweer bijna een jaar geleden gelanceerd in Japan, maar van een exacte datum van verschijning voor Europa, welke wel beloofd is, ontbreekt vooralsnog elk teken van leven. Een andere veelbelovende role-playing voor de Wii kondigde Bandai Namco afgelopen jaar aan: Fragile Sayonara Tsuki no Haikyo (letterlijk: “Vaarwel, ruïnes van de maan”) en wist al gauw een immer nog toenemende groep van smachtende geïnteresseerden achter zit te scharen. De vroeg dit jaar gelanceerde titel heeft tot op de dag van vandaag geen Westerse releasedatum gekregen en blijft dus tot Bandai Namco de ogen opent een digitale droom voor velen.

Fragile staat te boek als een role-playing game, maar in de praktijk is het eerder een surival-horror met RPG-elementen. De nadruk ligt namelijk zwaarder op het verkennen van duistere gebieden met enkel een zaklamp in rechterhand en een fragiel wapen in de linker, dan het daadwerkelijke gevechtssysteem – in hoeverre er sprake is van een systeem, maar daarover later meer. Fragile speelt zich af in een futuristische, post-apocalyptische wereld, waar bij aanvang het lijkt alsof alle mensen van de aardbodem zijn verdwenen. De speler kruipt in de huid van de introverte Seto, een verlegen jongen met meer oestrogeen in zich dan menig protagoniste in videogames. Het openende monoloog van Seto maakt duidelijk dat hij voorheen samenwoonde met zijn grootvader, wiens naam altijd een mysterie is gebleven. Nadat de grootvader stierf, heeft Seto hem begraven in de voortuin en daarmee was zijn enige vorm van sociaal contact onder de aardoppervlakte verdwenen. Uiteindelijk besluit hij op pad te gaan om andere overlevenden te zoeken, en na het verlaten van het observatorium waarin hij tot zover leefde ontmoet hij een zingend, witharig meisje. Als zij Seto ziet naderen schrikt ze, valt val een pilaar maar vlucht na een kort, nietszeggend dialoog richting een metrostation. De game zal niet eerder eindigen dan wanneer hij haar naam te weten komt.

Seto wordt bestuurd aan de hand van de analoge stick, terwijl de Wii-afstandsbediening als digitale zaklamp fungeert. Interactie en aanvallen wordt mogelijk gemaakt door de A-knop, inzoomen vanuit eerste-persoonsperspectief met de B-knop, hurken met C, en sluiten het alfabet af met de Z-knop, welke goed is voor het centreren van de camera. Met de richtingen van de vierpunttoets kan het menu opgeroepen worden, waarin de speler voorwerpen uit de handtas kan gebruiken; de plattegrond bekijken die gaandeweg letterlijk door Seto wordt getekend; de statistieken en capaciteiten van het personage kan bezichtigen; en de inhoud van de koffer enkel bekijken. Deze wordt pas echt toegankelijk op save-punten, welke te vinden zijn bij de her en der door de wereld verspreide kampvuren. Gedurende de zoektocht zal Seto voorwerpen vinden welke aanvankelijk gemarkeerd zullen worden met een vraagteken, maar nader bezocht kunnen worden bij het kampvuur. Naas de gewone voorwerpen, zoals wapens en geneesmiddelen, zijn er ook objecten te vinden welke een herinnering bevatten. Deze worden afgespeeld tijdens het kampvuur en bestaan uit gesproken dialogen die de achtergrond van het voorwerp bevatten, waardoor de speler langzaam maar zeker meer te weten komt over de verdwijning van de mensheid.

Naast het witharige meisje zal een zestal andere personages tegen het lijf lopen, uiteenlopend van de draagbare computer PF (‘Personal Frame’) tot Crow, een mogelijk homofiele jongen met geheugenverlies die rondreist om meer te weten te komen over zijn verleden. Elk personage vergezelt Seto enige tijd, waarna een emotioneel afscheid volgt. Niet alleen het aantal personages is relatief laag (met positieve connotatie; dit versterkt echter wel het gevoel van eenzaamheid), maar het aantal vijanden is bedroevend laag: gedurende het avontuur zijn er hooguit tien originele vijanden, wiens kleurpaletten verderop in het avontuur veranderd worden om de sterkere eenheden aan te geven, en vijf bazen zijn te vinden. Ook de AI (‘Aritifical Intelligence’) van de vijanden is dermate laag dat het zien van het in theorie niet nodig is het Game Over-scherm te zien, maar tegelijkertijd is vechten onzettend simplistisch opgezet, werken de psychics meerdere keren in het voordeel van de vijand en het enigmatische camerawerk waardoor de speler alsnog gedwongen de handdoek in de ring te moet gooien.

Valt er dan zo weinig goeds te zeggen over Fragile? Zeer zeker wel, maar er dient een kei door het geromantiseerde beeld van velen gegooid te worden om een mogelijke teleurstelling in de toekomst te voorkomen. Ofschoon de personages aanvankelijk eenvoudig ontworpen lijken ze zijn, weten ze al gauw de speler te betrekken in hun achtergrond. Een personage wiens eerste indruk ongetwijfeld niet als oppervlakkig de revue zal passeren, is verkoper van goederen. Deze mysterieuze man draagt een enorm, cartoon-achtig kippenmasker met daaronder een smoking en kniebeschermers in de vorm van doodshoofdjes. In zijn kinderwagen bevindt zich allerlei rommel die hij tijdens de avonduren voor aardige prijzen aan Seto wil verkopen. Een eventuele Engelse voice-acting zo een deel van zijn merkwaardige verschijning kunnen ruïneren, omdat de expressieve Japanse stem van de enthousiaste man hem onvergetelijk maffer maakt. Ook grafisch bevindt Fragile boven het niveau van menig andere Wii-titel. Niet zo zeer qua gedetailleerde textures, maar wel qua het sleutelwoord dat Fragile van de onvoldoende heeft kunnen redden: sfeer.

De sfeer, gevoelens en emoties die Fragile teweeg brengt wanneer het onder de juiste omstandigheden gespeeld wordt (dat wil zeggen: alleen in een donkere kamer) zijn onbeschrijflijk. Ergens roepen zij herinneringen op aan de laatste momenten in Clocktown, maar al gauw overheersen de verse ervaringen de stoffe momenten uit The Legend of Zelda: Majora’s Mask. Plots verschijnende handen die vanuit de muur naar Seto’s strot grijpen en een werkelijk niet met woorden te beschrijven schemering zijn slechts twee van de vele goede momenten die uitsluitend door de sfeer worden opgewekt. Deze ervaringen worden sterk ondersteund door de soundtrack, welke voornamelijk opgebouwd is uit piano. Van de eerste keer dat het titel opgestart wordt tot het allerlaatste gevecht en zelfs verder maakt de titel volop gebruik van subtiele piano-muziek, afgewisseld door strijkers en de zachte stem van zangeres Aoi Teshima. De cutscenes tussen de hoofdstukken door zijn geïnspireerd door schaduwspel en de openende animatiefilm, welke de daadwerkelijke game inleid, wist de niet snel ontroerde ondergetekende toch echt tranen in de ogen te bezorgen.

Conclusie: Fragile bevat genoeg gebreken om – indien de titel nog ooit in Europa zou verschijnen – de aanschaf voor meer dan veertig euro eens een extra keer te overwegen. Het redelijk standaard role-playing game-verhaal neemt ongeveer vijftien uur in beslag en veel extra’s zijn er niet te vinden, maar eigenlijk moet je Fragile dan ook niet kopen voor als game, maar als ervaring. Cijfer: 64