Fumito Ueda, een kunstenaar in spé en werkend in de game-industrie. Zijn eerste project als director onder Sony Computer Entertaiment kostte vier jaar, maar het resultaat mag er wezen. Ico volgt het verhaal van de gelijknamige hoofdrolspeler, een getinte jongen wiens lot bepaald werd bij zijn geboorte: de aangeboren hoorns op zijn hoofd staan gelijk aan slechte voortekenen voor zijn dorp. Hierdoor wordt hij in een kasteel opgesloten als offer in een sacrofaag. Een lichte aardbeving in combinatie met Ico’s wilskracht om te ontsnappen doet zijn gevangenis omkegelen, waardoor hij weet te ontsnappen. Dan ziet hij bovenin een toren de blanke prinses Yorda opgesloten in een kooi; Ico is vastbesloten samen met haar te ontsnappen uit het kasteel.
Ueda’s uitgangspunt, “de kunst van het weglaten”, vertolkt een belangrijke factor in de sfeer van de game. Qua stijl vindt Ico de perfecte balans tussen verbeelding en realisme, wat versterkt wordt door de leegte, stilte en affectieve band tussen twee contrasterende personages, gebonden door het lot maar gescheiden door de taal. De nadruk op uitdagende puzzels worden afgewisseld met simplistisch opgezette, doch zenuwslopende gevechten tegen de tijd. De dynamische cameravoering is niet te allen tijde ideaal, maar dit vormt een kleine vlek op het werk van metafysische kunstenaar Fumito Ueda.
Conclusie: Doordat de gameplay zo verrukkelijk en verslindend is, mag de acht uur speelduur wat aan de korte kant zijn, maar mede daardoor valt Ico te classificeren als een kunstwerk waar je keer op keer op keer van kunt genieten. ~ 9/10