De een toont zijn creativiteit met behulp van schilderijen, de ander aan de hand van schrijven; Suda 51 (Goichi) verwerkt zijn Kafka-achtige ideeën in games, waarbij killer7 zijn internationale doorbraak symboliseert. Je kruipt in de huid van de gehandicapte halfgod Harman Smith, moordenaar van beroep, die met Kun Lan al eeuwenlang een ‘good versus evil’-strijd voert. Harman lijdt aan een dissociatieve identiteitsstoornis, waarbij hij zijn zeven persoonlijkheden, elk met een unieke moordstijl, in fysieke staat kan oproepen: de killer7. Het doel van deze ‘organisatie’ (formatie is wellicht een betere term) is het opruimen van de manisch lachende Heaven Smiles, bizarre creaturen in allerlei vormen, maten en manieren van krijsen.
Genrematig is de game een smeltkroes van actie, avontuur, on rail shooter en role-playing; dat betekent grofweg lopen met de A-, keren met de B- en schieten met de R-knop. Het totaalplaatje wordt gepresenteerd in een volwassen, cel shaded jasje, abstraherende muziek en waarschijnlijk het meest merkwaardige plot dat je ooit bent tegengekomen in een game: talloze symbolische verwijzingen en politieke kritiek, welke tijdens een eerste speelsessie aan de speler voorbij zullen gaan, maar des te meer reden geven om nogmaals de Heer te laten glimlachen.
Conclusie: Als product op zich is killer7 een opzienbarende en goede game; als verhaal is het diepgaand, complex en, ondanks de huidige presentatie, een vorm van literatuur. Een cult game bij uitstek, maar wel een van de zuiverste soort. ~ 8/10