De introductie van WiiWare, titels die voor een relatief lage prijs downloadbaar zijn voor de Nintendo Wii, stond garant voor een derde manier om games voor de console te verkrijgen naast het traditioneel aanschaffen in een winkel of het downloaden van retro-titels via het winkelkanaal.
Het grote voordeel hiervan is te vinden bij beide partijen: door het vervaardigen van originele creaties via deze weg scheelt het ontwikkelaars fors in de kosten en dit wordt doorgerekend in de prijs van de titels die de consumenten ervoor moeten betalen. Een van de games die bij de lancering van WiiWare op 20 mei beschikbaar was, gaat schuil onder de naam LostWinds, ontwikkeld door Frontier Developments.
LostWinds vertelt het verhaal van de wereld Mistralis, geschapen door verscheidene Element Goden. De God van de Maand en de Zon, Balsaar, wilde dat de mensen hem aanbaden als hun god. De overige goden waren hier niet van gediend en besloten Balsaar op te sluiten in een zogenaamde Spirit Stone. Zijn ongekende kracht gooide roet in het eten en dus besloot de God van de Wind, Enril, met haar laatste beetje kracht hem opnieuw met geweld in de steen te krijgen. Aanvankelijk leken ze van hem verlost te zijn, maar op een zeker moment wist Balsaar uit de steen te ontsnappen, zat Enril nog gevangen in een stuk van de steen en waren de andere goden gevlucht uit Mistralis voor Balsaar. Als de jonge Toku op een dag bij toeval een stukje van de gespleten Wind God vindt, besluiten ze samen op jacht te gaan naar Balsaar en hem opnieuw te verdrijven. Na deze introductie, die enigzins doet herinneren aan de eerste beelden uit The Legend of Zelda: the Wind Waker, neemt de speler de macht van de Wind God door middel van een eenvoudige besturing over. Zoals verwacht wordt de Wii-afstandsbediening gebruikt om de wind mee te bestuderen, en de Nunchuk laat Toku bewegen. Door A ingedrukt te houden wordt de tijd nagenoeg stilgezet en kan er bepaald worden wat een onverwachte windvlaag ineens moet doen: als Toku omhoog moet trekt de speler een lijn door het kleine mannetje naar boven en als de A-knop wordt losgelaten rukt de wind hem mee de lucht in. Later in het spel is het mogelijk een wind-cirkel om voorwerpen en vijanden (drie soorten in totaal) te tekenen om deze vervolgens te ‘gusten’, het in de game gebruikte woord om dingen vanuit de lucht af te schieten. Een vrij eenvoudig concept dus.
Eenvoudig betekent per definitie niets negatiefs. De besturing is doeltreffend zonder overbodige fratsen, en zo eenvoudig dat ook casual gamers geen enkele moeite zullen hebben met de titel. Dat laatste is dan ook meteen een van de minpunten van LostWinds. De titel is dermate eenvoudig dat de speler het Game Over-scherm niet te zien zal krijgen. Toku beschikt namelijk over een uit vier kwartjes bestaand hart, eveneens vergelijkbaar met The Legend of Zelda, dat het eerste uur gegarandeerd zal blijven kloppen. Mocht het zo gebeuren dat door de onoplettendheid van de speler Toku een harde val maakt, beschikt Enril over een drietal extra levens die ze kan toekennen aan het knulletje met de simpele zwaai van de Wii-afstandsbediening. Het andere minpunt is de duur van deze debuterende WiiWare, waarbij duur als synoniem voor slechts drie uurtjes gebruikt kan worden. Na een alles behalve spannend avontuur van tweeënhalf à drie uur door de wereld van Mistralis wordt de speler geconfronteerd met een uniek ontworpen baas, maar na vijf minuten verschijnen de woorden ‘wordt vervolgd’ op het scherm. Lichtelijk anti-climax in hoeverre er sprake was van een climax, maar gedurende de aftiteling denk je als speler zijnde terug aan de drie bijzonder vermakelijke uren in de haast in de sfeer omkomende wereld van Mistralis!
80
Conclusie / Hoewel de bovenstaande recensie misschien een onterecht negatieve toon met zich meedraagt en er daarnaast rekening gehouden moet worden met de korte duur van de titel, is het in vergelijking met titels die voor de volle prijs in de winkels liggen van enkele uurtjes natuurlijk een koopje. En wel meer dan gewoon een koopje. Véél meer.