Na het gerenommeerde Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars zijn Mario’s role-playing avonturen als het ware twee verschillende wegen ingeslagen: de ene weg leidt naar de Paper Mario-delen, de andere naar de Mario & Luigi-avonturen. In het tweede deel uit deze laatste reeks, Mario & Luigi: Partners in Time, is het weer eens raak: prinses Peach is verdwenen. Opgezogen door de tijdmachine van E. Gadd, waardoor ze in het verleden beland is. Mario en Luigi besluiten de prinses te redden door in de tijdmachine te springen, maar al gauw ontdekken ze dat er meer aan het handje is: het koninkrijk wordt aangevallen door de Shroobs (een soort buitenaardse anti-Toads), onder leiding van Princess Shroob.
Al gauw ontdekken Mario & Luigi zichzelf als baby’s, wat de basis van de nieuwe gameplay vormt. Mario en Luigi zijn nog altijd met de A- en B-knop te besturen, maar nu representeren de X- en Y-knop de Baby’s. Dit zorgt voor een extra dimensie tijdens het vechten en ontdekken. Het zorgt echter ook voor een verwarrende besturing bij groepsaanvallen en het ontbreken aan uitdaging (je party is nu immers verdubbeld met twee). De vrolijke stijl is hetzelfde als Superstar Saga, maar komt op de Nintendo DS nog beter tot zijn recht. Hetzelfde geldt voor de soundtrack, welke de juiste balans vindt tussen nieuwe- en gearrangeerde oude nummers. Het verhaal is goed voor zo’n vijftien uur spelplezier, met vermakelijk met humoristische momenten, maar tegelijkertijd is de hele opzet van de game nog steevast orthodox lineair.
Conclusie: In vergelijking met het Mario & Luigi: Superstar Saga is Partners in Time een stap terug; of zeg maar gerust een hele sprong. Liefhebbers van het eerste deel zullen zeker voldoening vinden in dit vervolg. Maar zodra er kritisch gekeken wordt naar basiselementen onder het fleurige jasje dat de game draagt, blijft er een role-playing game over die in de schaduw van zijn voorganger hoort te staan. ~ 7/10