Nu Nintendo’s first-party franchises langzaam op beginnen te raken, wordt het voor consumenten zoeken bij derden om hun Wii in leven te houden. Een veelbelovende franchise is SEGA’s NiGHTS, met het langverwachte vervolg op de Wii.
Voor een ontwikkelaar blijft het moeilijk te beslissen wat te doen met een vervolg op een succesvolle eerste titel. Hierbij heeft deze twee mogelijkheden: er kan nagenoeg eenzelfde game gemaakt worden (zoals Capcom deed bij de Mega Man-titels op de NES) of de opzet over een geheel andere boeg gooien (vergelijkbaar met de eerste twee The Legend of Zelda-delen). Ditzelfde dilemma ondervond Sonic Team toen ze ervoor kozen een vervolg op het succesvolle NiGHTS into Dreams, een game voor de SEGA Saturn, te ontwikkelen voor de Wii. Een van de zwakke punten van het Saturn-deel was de korte duur " het bereiken van de aftiteling was binnen een enkel uur mogelijk " en ook de gebruiksvriendelijkheid moest nodig worden bijgewerkt. Op 18 januari 2008 was het dan zover: elf jaar na de release van NiGHTS into Dreams kwam het langverwachte vervolg, NiGHTS: Journey of Dreams, op de markt.
Journey of Dreams vertelt, net als in de originele titel, het verhaal van twee kinderen die geteisterd worden door nachtmerries (dit onder leiding van antagonist Wizeman): William Taylor, een professionele voetballer in spé, en Helen Cartwright, een jongedame met een talent voor de viool, beiden woonachtig in Bellbridge, welke vergelijkbaar is met de Engelse hoofdstad. Via het hoofdmenu is het mogelijk te kiezen om William of Helen’s dromen te volgen; drie verschillende dromen (lees: werelden) per personage plus een gedeelde laatste droom brengt het aantal totaal door te kunnen spelen levels op zeven, wat het aantal van het Saturn-deel evenaart. Na de introductie belandt het gekozen personage in de Dream Gate, de locatie waar men tussen verschillende dromen kan kiezen, waar de speler Owl, de mollige uil die voor de speler als tutorial fungeert, en Nights, de androgyne nar, ontmoet. Nadat de speler zijn of haar favoriete besturing heeft geselecteerd (hierbij zijn vier mogelijkheden: de Wii-afstandsbediening, deze met toevoeging van de Nunchuk, de GameCube-controller, en de Classic-controller), ‘dualiseert’ het gekozen kind met Nights waardoor zij letterlijk en figuur fysiek verenigen. Op deze manier krijgt de speler de besturing over de vliegende Nights en wordt er voorgesteld een rondje om de Dream Gate te vliegen.
De stuk voor stuk wederom uniek ontworpen werelden bevatten, in tegenstelling tot het Saturn-deel, meerdere missies naast het slechts doorvliegen van drie parkoersen in een wereld. Waar het in het origineel draaide om het verzamelen van genoeg chips (blauwe bolletjes) om een Metroid-achtig creatuur te vernietigen en door te gaan naar het volgende parkoers, moet de speler in Journey of Dreams tijdens de achtervolgingsmissie een vogel op de hielen zitten en de sleutel voor de deur naar het volgende parkoers in handen zien te krijgen. Per parkoers beschikt de speler over een beperkte tijd waarin de sleutel moet worden teruggewonnen en binnen deze tijd is het ook de bedoeling dat er een zo hoog mogelijke score wordt bereikt door middel van het verzamelen van de chips en het doorvliegen van ringen. Ook bevindt zich in elke wereld een baas, de zogenaamde Nightmaren, welke telkens op originele wijze verslagen moeten worden door onze vliegende vriend.
Jammer genoeg is Sonic Team vergeten de puntjes op de i van NiGHTS te zetten. Om te beginnen zijn de verplichte missies naast de ‘Chase mission’ minder vermakelijk. Eufemisme. Denk hierbij aan het achtervolgen van een octopus die ringen achterlaat waar Nights er minimaal dertig van moet doorvliegen en het redden van enkele Nightopians (inwoners van de droomwereld Nightopia) uit een rivier. Daarnaast is het niet mogelijk de cut-scenes over te slaan wat in combinatie met de tergende laadtijden op langere termijn voor frustratie kan zorgen. In deze scènes is naast Britse voice-acting sprake van overacting (Power Rangers-achtig acteerwerk voor onwetenden), wat een onrealistisch draai aan de beelden geeft. Bovendien is de speler vaak langer naar cut scenes aan het kijken dan werkelijk aan het spelen, wat ervoor zorgt dat het ritme, dat wel erg sterk aanwezig was in NiGHTS into Dreams, verdwijnt en de speler sneller geneigd is de controller weg te leggen. Ook het eerder aangegeven zwakke punt, de speelduur, van het eerste deel heeft Sonic Team niet weggewerkt: het kostte mij slechts 1 uur en 42 minuten, inclusief het dozijn cut scenes, om de credits te bereiken. Natuurlijk weten de dromen van het andere personage deze duur te verlengen met maximaal een uur, maar vanaf dat moment is het enige dat de speler kan doen zijn of haar high-scores verbeteren. Daarbij komt nog dat de titel uiterst sfeervol, doch grafisch bijzonder zwak in elkaar gezet is; sommige textures van omgevingen zullen de strijd met bepaalde Nintendo 64-titels verliezen.
Er zijn ook positieve dingen op te merken over NiGHTS: Journey of Dreams. Echt waar. De toevoeging van maskers stellen Nights in staat te transformeren in een waterbestendige dolfijn, een razendsnelle raket of een windbestendige draak. Ook zijn er missies waarin Nights verandert in een vervoermiddel, zoals een rubberboot of trein, die de gameplay slechts nihil verrijken. Een andere leuke toevoeging is de ‘My Dream’-wereld, een tuin die overeenkomt met de ‘Chao Garden’ uit Sonic Adventure, waar de speler de Nightopians en Nightmarens kan opvoeden en laten leven. Het klimaat in deze omgeving wordt overigens bepaald door het weerkanaal van de Wii, mits er verbinding is met internet. Dan is het ook mogelijk tuinen van vrienden en willekeurige mensen te bezoeken. Als de speler iets strijdlustiger is aangelegd kan deze zowel online als offline tegen een vriend spelen, of indien gewenst een geheel willekeurig iemand. Het grote minpunt aan deze modus is dat er weinig mensen deze titel in huis hebben, en dus ook weinig mensen online te vinden zijn.
Het dilemma waar Sonic Team mee te maken kreeg kost het spel de kop. De ontwikkelaar heeft de succesvolle formule achter NiGHTS into Dreams hergebruikt, maar de verslavingsfactor verwijderd door de toevoeging van cut scenes, tamelijk lange laadtijden en verplichte extra missies in de hoop de spelduur op te rekken, maar in feite zal de speler door het lagere amusementgehalte de titel minder snel oppakken dan het originele deel. Sega heeft het NiGHTS-zaad eilaas verschoten.
48