Als Suda Goichi (Suda 51) aangetekend staat als director van een game, dan kun je op je vingers natellen dat het een excentrieke creatie zal worden; No More Heroes is hier dan ook geen uitzondering op. Travis Touchdown, een stereotype otaku in alle opzichten, zit krap bij kas na het kopen van een ‘beam katana’ (lichtzwaard) op internet. Een ontmoeting met de blondine Sylvia Christel biedt de oplossing; het vermoorden de “the Drifter” Helter Skelter levert hem niet alleen geld, maar ook de elfde positie in de United Assassins Association (UAA) op. Travis neemt niet genoegen om zijn lage rang en opent de aanval op deze organisatie, bestaand uit bloeddorstige moordenaars met elk een zuurverdiende rang.
Deze vanuit een banaal perspectief bekeken “slechte Grand Theft Auto rip-off,” bestaat uit elf gevechten, aaneen-geschakeld door de karige, fictieve stad Santa Destroy. Tijdens gevechten wordt de A-knop gebruikt om de beam katana te hanteren, de B-knop voor additionele worstel moves, aangevuld door ‘death blows’ (finishing moves) en Travis’ ‘Dark Side’. Dit rijke systeem wordt gedurende het verhaal uitgebreid, waardoor het niet snel repetitief zal worden. Zowel de hoofdpersonages als overige assassins zijn krachtig ontworpen en worden gepresenteerd in een cell shaded-jasje gedurende het complexe verhaal. Mits je het begrijpt.
Conclusie: Als je een Grand Theft Auto-achtige game verwacht kun je beter even verder zoeken; No More Heroes gaat aan de haal met het fenomeen gaming, betrekt hierbij verscheidene parodieën uit voornamelijk de cult scene, en levert een ervaring op die langer dan een enkele speelsessie van begin tot credits zal reiken - typisch Suda dus. ~ 8/10