Odin Sphere Leifthrasir tilt spelmechanieken naar hetzelfde kwalitatief hoge niveau als de visuele pracht waar het om bekendstaat. Vele kleine verbeteringen maken de game een waar genot om te spelen, zelfs als je het origineel door en door kent.
Plus: Onverminderd mooi, sterk verbeterd vechtsysteem, personages zijn interessante in verhaal en besturing
Min: Steeds dezelfde gebieden doorlopen gaat vervelen
8/10
Odin Sphere Leifthrasir is een remake van het PlayStation 2-origineel uit 2008. Voor velen van ons was het de eerste kennismaking met de interactieve kunstwerken van ontwikkelaar Vanillaware. Onder al die pracht ging echter een game schuil die door een aantal ondoordachte spelmechanieken nooit de middenmoot wist te ontstijgen. In samenwerking met Atlus stoft Vanillaware de sprookjesboeken nu af om Odin Sphere opnieuw leven in te blazen voor PlayStation 4, 3 en Vita onder de noemer Leifthrasir.
Rigoureuze verbeteringen
In plaats van een eenvoudige port heeft Vanillaware het onderste uit de creatieve pan geschraapt en de game vanaf de grond opnieuw opgebouwd. Alle visuele componenten zijn opnieuw getekend om optimaal gebruik te kunnen maken van de 1080p-resolutie op de PlayStation 4 en het krachtige OLED-scherm van de PlayStation Vita. Ook zijn de levels uitgebreid met nieuwe gebieden zodat er een betere balans is tussen gevechten en verkenning. De onoverzichtelijke inventory is nu uitgerust met tabbladen die voorwerpen categoriseren.
De meest rigoureuze verbeteringen van Leifthrasir vinden we in het vechtsysteem en de gameplay. Voor een deel geïnspireerd door Vanillaware’s vorige remake, Muramasa Rebirth voor Vita, zijn de acties van personages uitgebreid. Hierdoor is het makkelijk om combo’s in elkaar over te laten vloeien. Ook de nieuwe functie van de POW-meter draagt hieraan bij. In het origineel diende deze als staminameter die langzaam leegliep bij iedere aanval en personages machteloos op het veld achterliet als de meter leeg was. Leifthrasir gebruikt de balk juist voor speciale aanvallen, zodat je ongehinderd de comboteller naar zijn limiet kunt werken.
Draagbaar restaurant
Voedsel speelt, zoals in elke Vanillaware-titel, een belangrijke rol. Gaandeweg vind je zaden die je kunt planten om vruchten te kweken. Deze vruchten kun je vervolgens eten om je HP te herstellen en ervaringspunten te verdienen. Je kunt de vruchten, net als elk ander voorwerp dat je bezit, ook gebruiken als ingrediënten voor alchemie. Dit systeem laat je op toegankelijke wijze allerlei potions mixen, waarvan de gebruiken uiteenlopen: de een is om je HP te herstellen, de ander een mengel dat bij gebruik een vulkaanuitbarsting teweegbrengt.
De vruchten en andere ingrediënten kun je ook inleveren bij Maury. Deze big trekt met zijn draagbare restaurant naar de rustgebieden en gebruikt de recepten die je vindt om maaltijden voor te bereiden. Dit is een fantastische manier om ervaringspunten bij elkaar te sprokkelen, zodat je in Leifthrasir nooit hoeft te grinden. Wel moet je ten strijde trekken om geld en Phozons te verdienen. Phozons hebben een aantal functies, waaronder het kweken van de planten waar eerdergenoemde vruchten aan groeien. Ook zijn Phozons nodig om skills te versterken. Op bepaalde plekken in de levels stuit je op Phozon Prisms, paarsachtige diamanten die elk een nieuwe skill vrijspelen. Deze kun je vervolgens versterken door Phozons erop los te laten.
Voor de puristen onder ons
Afgezien van wat aanvullende scènes is er weinig veranderd aan de verhaallijnen van de vijf hoofdpersonages. De verhaallijnen van valkyrie Gwendolyn, betoverde prins Cornelius, de elvenprinses Mercedes, huurling Oswald en bosheks Velvet lopen kruislings door elkaar en monden uiteindelijk uit in een finale. Hoewel de personages dezelfde werelden doorlopen, zorgen hun verschillende vechtstijlen ervoor dat het minder snel verveelt. Desondanks raak je na vier of vijf keer de gebieden verkend te hebben, er toch behoorlijk op uitgekeken.
Voor Odin Sphere-puristen die zich niet kunnen vinden in bovenstaande wijzigingen is er een Classic Mode waarin de oorspronkelijke PS2-versie speelbaar is. Afgezien van de nieuwe resolutie maakt deze modus gebruik van alle oorspronkelijke spelmechanieken. Het is een aardige bonus, maar als je eenmaal aan alle verfijningen in Leifthrasir gewend bent, is het vrijwel onmogelijk om nog te kunnen genieten van het origineel.