Vaak gooit men de term ‘remake’ op, maar deze is zeker niet van toepassing op Silent Hill: Shattered Memories. Een begrip dat beter aan deze Wii-titel gekoppeld kan worden is ‘reimagination’ van de eerste Silent Hill, omdat afgezien van de kern van het verhaal er weinig hetzelfde is gebleven. Zoals gebruikelijk speelt ook dit zevende deel in de inmiddels tien jaar lopende reeks zich af in het dorp Silent Hill, dat alles behalve het doorsnee pittoreske dorpje is. De game wordt bijzonder filmische wijze gepresenteerd en sommige scenes doen zelfs denken aan Heavy Rain, dat onlangs voor de PlayStation 3 gelanceerd is. Het menu wordt namelijk vormgeven alsof de speler een handycam gebruikt, waarbij Harry en zijn dochter Cheryl mooie momenten delen. Vervolgens beland de speler in de huid van Harry en vanuit ik-perspectief wordt een interactieve sessie bij de psycholoog doorgelopen, wat verdere invloed heeft op het verloop van de game. Daarna begint de game in de vorm van flashbacks, wat geopend wordt met de over de kop geslagen Jeep Wrangler van Harry. Nadat hij zijn bewustzijn terug heeft, ontdekt hij dat niet alleen zijn geheugen, maar ook zijn dochtertje niet langer bij hem is en gaat gewapend met een zaklamp op zoek naar haar in Silent Hill, dat geteisterd wordt door een sneeuwstorm.
Hierna bestaat de game uit voornamelijk drie onderdelen: het onderzoeken van omgevingen in Silent Hill, de nachtmerrie-achtige momenten die zowel Harry als de speler de stuipen op het lijf jagen, en vervolgens sessies waarin de zielenknijper Harry confronteert met plot of karakter gerelateerde vraagstukken. Al met al een interessante formule, maar de onderbrekingen van de psychologische sessies zorgen wel voor een adempauze. Of dit positief of negatief geïnterpreteerd kan worden verschild per speler, maar het ontneemt wel enigszins de illusie dat de speler opgesloten zit een stad waar de angst de rol van heer en meester vertolkt. Tenzij je posttraumatische stoornissen hebt overgehouden aan psychologen in het echte leven, zul je weinig momenten terugvinden in de game die je écht bij de keel grijpen. Het verkennen van het dorp Silent Hill houdt een zekere gradatie van spanning aan, maar zodra de stad compleet bevriest en de nachtmerrie begint moet Harry in hoog tempo de benenwagen nemen. Hij wordt achtervolgd door gezichtloze monsters, en met alleen een zaklamp en telefoon op zak ziet er niet veel meer op dan heel hard wegrennen.
Silent Hill: Shattered Memories wordt gegeven in een prettig spelmechaniek. Over het algemeen is hoofdpersoon vanuit de derde persoon in beeld gebracht, waarbij de Wii-afstandsbediening gelijk staat aan zaklantaarn van Harry, welke van fundamenteel belang is om ook maar enig zicht op de omgeving te hebben. Wanneer op de B-toets gedrukt wordt, zoomt de camera vanuit ik-perspectief in en kan de speler in de sommige gevallen op interactive wijze de omgeving benaderen. Soms, zoals wanneer Harry zijn oog laat vallen op een erotisch getinte poster, wordt er een opmerking gemaakt die invloed heeft op de ontwikkeling van het personage. Daarnaast heeft Harry nog een duidelijk door de iPhone geïnspireerde telefoon op zak, welke multifuctioneel is. Hiermee kan de speler foto’s maken van liminale figuren die zorgen voor (audio)berichten, het gebruiken als GPS-systeem, het spel opslaan en, indien het krakkemikkige netwerk van Silent Hill het toelaat, zelfs een belletje plegen.
De eerder vermelde interactie bestaat voornamelijk uit het oplossen van puzzels, waarbij intiutief gebruik van de Wii-afstandsbediening een belangrijk kenmerk is, maar verder niet bijzonder veel denkwerk vereist wordt. Ook zijn er voorwerpen te verzamelen, wat een concrete weergave van een stukje geheugen moet voorstellen. Verder zijn de omgevingen zo ontworpen dat ze interessant blijven, al wordt het gauw duidelijk dat de interactie jammer genoeg beperkt blijft. Waar het team van Konami wel duidelijk veel moeite in gestoken heeft, is in de audiovisuele presentatie van het angstaanjagende schouwspel. Er zijn namelijk weinig Wii-titels die er zo gelikt uitzien als Silent Hill: Shattered Memories. Van de details in de textures van personages tot de algehele sfeer opgewekt door het contrast van omgeving en zaklamp – grafisch is het ronduit indrukwekkend. Maar ook de soundtrack, gecomponeerd door Akira Yamaoka, die ook de muziek voor het origineel verzorgde, en de voortreffelijke voce-actingen sluiten perfect aan op de sfeer die heerst in Silent Hill.
Silent Hill: Shattered Memories is geen lang, maar wel een memorabel avontuur dat zowel nostalgisch, als je het origineel op de PlayStation gespeeld hebt, als nieuwe waardevolle aanwinst in je kast kan dienen. De nadruk ligt deze keer wel meer op het ontdekken en op het character driven-plot dan op het vechtsysteem, dat tot niets verminderd is. Een van de betere survival horror-titels verkrijgbaar voor de Wii, dus als je wilt griezelen ga je naar Silent Hill!