Mario wist niet eerder dan de Paper Mario- en Mario & Luigi-franchise wereldwijd naam te maken in de wereld van de role-playing games. Dit had verscheidene redenen, maar het is en blijft een feit dat zijn eerste RPG-avontuur nog vóór de release van de Nintendo 64 plaatsvond, ook al bereikte deze titel Europese gamers niet. Destijds niet, moet ik zeggen.
De relatie tussen de twee software-giganten, Nintendo en Square Enix, kent sinds oprichting van beide partijen een verscheidenheid aan pieken en dalen. In het begin van de jaren ‘90 was vooral Enix met haar Dragon Quest-reeks een ware concurrent voor het destijdse Square Co. Om haar positie op de markt te verstevigen, zocht Square steeds meer steun bij Nintendo, welke op diens beurt de grote Japanse RPG-ontwikkelaar met open armen verwelkomde. Het toppunt van de samenwerking werd in 1996 bereikt: waar Square een jaar eerder al met “concurrent” Enix het prestigieuze Chrono Trigger op de markt bracht (later fuseerden zij tot Square Enix), vergrootte Square haar fanbase in 1996 met de release van Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars. Square trok alles uit de kast om Mario en kornuiten zo secuur mogelijk ten tonele te stellen in de wereld van de role-playing games. Zo stond het gevechtssysteem van Final Fantasy model voor dit ongewone uitstapje van de roodgemutste loodgieter, maar dit systeem werd wel hevig aangepast om het naar maatstaven van Nintendo’s standaarden te verdraaien. Al met al is het ook niet verrassend dat Mario’s eerste role-playing avontuur in de top drie van best verkopende titels uit 1996 staat – en dat met de Nintendo 64 in de winkelrekken.
Het laatstgenoemde is overigens ook een jammerlijke kwaal in de geschiedenis van de videogames: zodra een nieuwe console voor de deur staat, lijken veel uitgevers niet meer geïnteresseerd om een betreffende titel in Europa te lanceren. Ook Super Mario RPG leed onder deze kwaal, waardoor de titel twaalf jaar na de officiële lancering in 1996 op de Europese markt verscheen; weliswaar als digitale versie op de Virtual Console van de Nintendo Wii tijdens het Hanabi-festival, maar onder het motto ‘beter laat dan nooit’ haalden velen de titel met veel liefde binnen. Doordat de titel bij de initiële lancering uitmuntende graphics had (pre-rendered 3D), voelt de game vandaag de dag niet snel verouderd aan. De gevechten mogen misschien wat simplistisch aanvoelen in vergelijking met de moderne varianten, zoals de Paper Mario- en Mario & Luigi-franchise, maar indien de deze generatie zich in de tijdsgeest van twaalf jaar terug kan plaatsen, gaat er – hoe cliché het moge klinken – een poort naar de fantasierijke wereld van het driedimensionale Mushroom Kingdom open, met onvergetelijke avonturen en interessante relaties tussen zowel nieuwe personages als oude bekenden.
In tegenstelling tot de serieuzere RPGs, zoals Final Fantasy, barst het in Super Mario RPG van de (geslaagde) grappen en knipogen richting andere franchises. Zo herinnert Mario’s teamgenoot Mallow, een opmerkelijk figuur dat denkt een kikvors te zijn, de spastische loodgieter eraan dat hij geen Bruce Lee is, en deelt diezelfde Italiaan in een zekere Inn de kamer met de hoofdpersoon uit The Legend of Zelda. Ook componiste Yoko Shimomura (Kingdom Hearts, Legend of Mana; niet de minste series) verwerkte, naast haar eigen composities, de muziek van niemand minder dan Koji Kondo en Nobuo Uematsu in deze titel. Zo wordt de speler op een zeker moment in de game geconfronteerd met zowel de ‘Prelude’ als de ‘Battle Theme’ als de ‘Victory Fanfare’ uit Final Fantasy IV. Het mogen kleine details zijn waar niet eenieder evenveel aandacht aan zal schenken, maar het zijn wel nihile toevoegingen die bij menig ervaren speler een glimlach op het gezicht weten te toveren. Hoewel de kracht van de titel, in tegenstelling tot doorsnee RPG, niet in het verhaal zit, maken alle overige aspecten Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars voor slechts 900 WiiPoints een waar koopje.