De schaduw van wat was, werpt zich voor ons: wat dood is, bestaat nog en gaat voor ons uit. Ik wist het. Een opeenhoping van gedoemde zielen, enkele seconden van hun onontkoombare lot verwijderd. Ik wist het gewoon. Een onbegonnen strijd tussen goed en slecht; klein en groot; hoop en realiteit. Nu of nooit. Luna, anathema sit. Tweeënzeventig zenuwslopende uren was te weinig. Waarom passen er dan ook slechts vierentwintig in een etmaal? Waarom bezegelde die ene ontmoeting de fatale lotsbestemming van teveel schuldelozen? Vragen drijven boven, antwoorden zinken naar de eindeloze bodem.
Twee jaar na de lancering van The Legend of Zelda: Ocarina of Time bracht Nintendo het directe vervolg van het wereldwijde succes op de markt. Majora’s Mask vertelt het verhaal van de jonge Link, die na zijn epische avontuur in Hyrule vertrekt richting de parallelle wereld Termina om een oude bekende op te zoeken. Onderweg stuit hij echter op twee elfjes die zijn paard Epona laten schrikken, met een onvermijdelijke val als gevolg. Plots komt er een gemaskerde Skull Kid achter een boom tevoorschijn en eigent zich Link’s ocarina toe. Als de jeugdige held weer bij bewustzijn is, ontdekt hij dat zijn kostbare bezit in handen van het mysterieuze wezen is. Op dat moment springt de gemaskerde dief op Epona en probeert te vluchten, maar Link laat zich niet kennen en houdt zich stevig vast aan de galopperende benen van het paard. Op een zeker moment wordt het hem te veel en laat zich vallen. De Skull Kid transformeert hem tot Deku Scrub en laat hem alleen achter. Althans, dat was de bedoeling. Een van zijn helpende elfjes, genaamd Tatl, kon het tempo van de Skull Kid niet bijbenen en stuitte op een gesloten deur. Ze besluit Link ten goede van zichzelf te helpen en vervolgen gezamelijk hun weg. Een duister bos opent de weg naar een nieuwe wereld, een nieuw avontuur.
Eenmaal aangekomen op het meest centrale punt van Termina, te weten Clocktown Tower, ontdekt de groengemutste held de oorsprong van het masker, welke niet even rozekleurig is als het ontwerp van de mombakkes. Volgens de oorspronkelijk eigenaar, de griezelig grijnzende Happy Mask Salesman die eerder met zijn opmerkelijke maskerwinkel in Ocarina of Time verscheen, rust er een omnipotente vloek in het masker die in staat is hele volksstammen te vernietigen. Indien Link het masker vóór zijn vertrek aan hem kan teruggeven, zal hij ervoor zorgen dat Link zijn oorspronkelijk vorm terugkrijgt. Als de Hyliaanse held na 72 uur zwerven door Clocktown tegenover de sinistere Skull Kid staat, slaat het noodlot toe: aan de hand van het masker vervloekt de Skull Kid de maan, waardoor deze binnen vijf minuten Clocktown zal verpletteren. Link’s huidige vorm stelt hem niet in staat af te rekenen met het gnoom-achtige wezen, maar weet tenminste zijn ocarina terug te krijgen. Herinneringen van prinses Zelda keren terug, evenals de Song of Time. Link speelt het nummer en reist terug in de tijd, naar de eerste ontmoeting met de Happy Mask Salesman. Als hij de man opzoekt is hij blij met de komst van Link en denkt dat hij het masker heeft kunnen terugwinnen. Met behulp van de Song of Healing, gespeeld door de apart lachende man op een even excentriek instrument, wordt Link’s Deku Scrub vorm ongedaan gemaakt en belandt deze vloek in de vorm van een masker voor Link’s voeten. De frustratie is echter groot als hij ontdekt dat Link het masker nog niet heeft kunnen terugwinnen, maar geeft de jonge Link nog drie dagen de tijd. De kraaiende haan geeft het startsein van de race tussen Link en de klok.
Enerzijds lijkt Majora’s Mask als twee druppels water op Ocarina of Time, anderzijds hebben we te maken met een compleet andere titel. De belangrijkste verrijkingsfactor van de gameplay is de toevoeging van maskers: naast een berg maskers die gebruikt kunnen worden om bepaalde (re)acties uit te lokken, zijn er een viertal maskers waarbij Link van gedaante kan verwisselen. Als deze maskers worden opgezet kan hij respectievelijk veranderen in een Deku Scrub, een Goron, een Zora en " indien alle maskers zijn gevonden " Fierce Deity. Elk van deze maskers hebben hun positieve en negatieve eigenschappen en dit wordt dan weer geniaal verwerkt in de kerkers. De structuur van de game is eveneens totaal anders: waar het bij Ocarina of Time voornamelijk draait om het doorlopen van een tempel, de baas aldaar met de grond gelijk maken en vorderen naar de volgende tempel, is het aantal kerkers in Majora’s Mask gereduceerd tot vier, met tussendoor uitdagende opdrachten die ervoor zorgen dat de speler geen klachten kan en mag hebben over het aantal kerkers. Daarnaast zorgt de terugkeer van oude bekenden, zoals de altijd haastende postbode, voor een " in hoeverre mogelijk " nostalgisch effect. The Legend of Zelda: Majora’s Mask mag dan misschien niet dezelfde roem als Ocarina of Time verworven hebben, qua originaliteit en genialiteit is het geen ondeugd de titel boven het huzarenstukje uit 1998 te plaatsen.