De geanticipeerde opvolger van The Legend of Zelda: Twilight Princess op de Nintendo Wii laat nog even op zich wachten, dus om de honger naar een nieuwe Zelda te stillen brengt Nintendo een vervolg op Phantom Hourglass uit, de eerste Zelda-titel voor de Nintendo DS. In dit nieuwe deel, dat de subtitel Spirit Tracks draagt, is hoofdpersonage Link naast held ook een kersverse machinist. Ter erkenning hiervan vindt er een officiële ceremonie plaats in het kasteel van Hyrule, geleid door prinses Zelda. Deze roept na de plechtigheid echter Link bij haar en vraagt hem om haar met zijn trein naar de Spirit Tower te escorteren. Zelda’s vermoeden dat kanselier Cole sinistere plannen aan het beramen is wordt al gauw bevestigd. Een geslaagde toevoeging is de Spirit Flute, waarmee de speler op interactieve wijze een panfluit kan bespelen door te blazen in de microfoon en tegelijkertijd de fluit te verschuiven via het touch screen. Meer lieve woorden zijn er echter niet van toepassing. Er ligt zoveel nadruk op het reizen met de trein dat dit nagenoeg de helft van de spelduur in beslag neemt en het overmatig lineaire avontuur regelmatig ergernissen op zal leveren. Pas halverwege de game wordt er aandacht besteed aan het verhaal, dat het best omschreven kan worden als pathetisch voorspelbaar. Bovendien bevat de gemiddelde vijand meer odieus charisma dan de uiteindelijk antagonist. Als Spirit Tracks naast voorgaande delen in de reeks gelegd wordt, ontbreken er tegenstanders in de kerkers, is de traditionele sfeer in dorpjes compleet zoek en het aantal muzikale verwijzingen naar eerdere delen reikt niet hoger dan drie.
Conclusie: Met The Legend of Zelda: Spirit Tracks negeren Aonuma en zijn team alle traditionele conventies van de franchise en lijkt het, samen met voorganger Phantom Hourglass, haast een compleet nieuwe serie. Mogelijk de minst geslaagde Zelda-game tot op heden en enkel de moeite waard voor casual gamers of fans die Zelda als religie beschouwen. ~ 5/10