Sinds het ontstaan van de eerste role-playing games is het al mogelijk onderscheid te maken tussen een verscheidenheid aan subgenres binnen dit algemene genre; zo is er sprake van een significant verschil tussen Westerse en Japanse role-playing games – vergelijk Fallout 3 maar eens met een recent deel uit de Final Fantasy-franchise en er kunnen haast meer verschillen dan overeenkomsten geteld worden. Deze Japanse varianten kunnen op hun beurt weer geplaatst worden onder zuivere, actie gebaseerde of tactische role-playing games (zoals respectievelijk Dragon Quest, Tales of Symphonia en Fire Emblem). Daarnaast zijn er nog een handvol aan hybride- en verbasterde-varianten, waaronder het vandaag gelanceerde derde deel uit de Valkyrie Profile-reeks. Hoewel Valkyrie Profile: Covenant of the Plume (vanaf nu Covenant) vanuit isometrisch perspectief op een doorsnee tactische role-playing game lijkt, rust het gevechtssysteem op door de juiste timing bepaalde actie. Hoewel dit onderdeel ongewijzigd is gebleven, is de manier van bewegen flink op de schop gegaan: waar het in de eerdere twee delen mogelijk was te bewegen alsof het een platform-game was en gevechten te starten door tegen vijanden op te lopen, slaat ontwikkelaar Tri-Ace met Covenant de weg van tactische role-playing games in. Doordat de game, in tegenstelling tot Valkyrie Profile 2: Silmeria, niet voorzien wordt van een nummer achter in de naam, lijkt Covenant met het tactische gevechtssysteem de rol als spin-off te vertolken. Desondanks resteert de vraag of Valkyrie Profile: Covenant of the Plume de kwalitatieve erfenis in ontvangst mag nemen.
De Valkyrie Profile-franchise staat bekend om haar cult games, sterke invloeden van Noorse mythologie en het duistere volwassen karakter. In de praktijk betekent dit dat Covenant voorzien is van achttiende eeuws Engels, en mede daardoor is het dankzij de ongebruikelijke zinconstructies en taalgebruik voor jongere spelers erg moeilijk te volgen. Daarnaast speelt het verhaal zich af in een kakotheïstische samenleving, waarbij het idee van ‘wraak op god(en)’ de boventoon voert. De hoofdpersoon, een jonge soldaat genaamd Wylfred, heeft een melancholische jeugd achter de rug: op tienjarige leeftijd was zijn vader Tyhodor de uitverkorene einherjar (gesneuvelde soldaten wiens zielen door walkuren mee worden genomen naar Walhalla, het paradijs), waardoor Wylfred’s familie aan armoede leed tijdens de afwezigheid van Thyodor. Door ondervoeding stierf Wylfred’s zusje op jonge leeftijd en zwoer hij wraak te nemen op de walkure (hemelse strijdgodinnen op zoek naar waardige gesneuvelden) Valkyrie Lenneth, de verantwoordelijke voor het wegnemen van zijn vader. Bij het lijk van Tyhodor is een vleugel van Lenneth gevonden en wordt aan Wylfred overhandigd door Hel, koningin van onderwereld Niflheim. Met de haat en drang voor wraak borrelend in zich, gaat de opgegroeide Wylfred op pad om zijn vader te evenaren, zodat hij de titel van einherjar kan verwerven en daarmee oog in oog kan staan met Lenneth.
Op een wereldkaart kan men aanwijzen waar de partij zich naartoe moet begeven, wat, afgezien van enkele winkels, doorgaans beginpunten zijn voor nieuwe hoofdstukken. Elk hoofdstuk bestaat uit meerdere vijanden met uiteindelijk een leider, een met Final Fantasy Tactics overeenkomstige opstelling. Zodra een personage geselecteerd is op het isometrische gevechtsveld, heeft de speler verscheidene opties: zo kan deze (beperkt) bewegen, voorwerpen gebruiken, wapens wisselen of simpelweg op de plaats wachten. Nadat alle personages een actie verricht hebben, gaat de beurt vanzelfsprekend naar de tegenpartij. Wanneer een uitroepteken boven het hoofd van een personage verschijnt, betekent dit dat men in staat is aan te vallen. Voor gevechten wordt overgeschakeld naar een nieuw scherm, waarin de speler voor aanvang van het hoofdstuk een tot vier personages toegekend heeft aan de vier speelknoppen en nu de desbetreffende knop kan gebruiken om met diegene aan te vallen. Dit traditionele systeem komt het best uit de verf wanneer de vijand vanuit vier richtingen geraakt wordt, dus timing is van essentieel belang. Als levensenergie van de tegenstander ongedaan gemaakt is, kan de partij, mits tijdens het gevecht niet alle aanvalspunten gebruikt zijn, op het lijk blijven inhakken ten behoeve van zogenaamde ‘Sin’-points. Per hoofdstuk geeft Hel aan wat het Sin-quotum bedraagt en dus verzameld moet woorden voordat er afgerekend wordt met de vijandige leider. Als deze hoeveelheid niet gehaald wordt kan de partij in het volgende hoofdstuk rekenen op extra vernietigende oppositie.
Een belangrijke en intrigerende toevoeging is de Goddess’s Feather, welke uitsluitend in het bezit is van Wylfred. Wanneer de ambitieuze soldaat deze veer gebruikt op een ander lid van de partij, komt de ware potentie van dit personage op brute wijze boven water en nemen diens specialiteiten bijzonder toe. Zoals velen dingen heeft ook deze pluim een keerzijde; wanneer het hoofdstuk succesvol afgesloten wordt, maakt de Goddess’s Feather zich meester over het lichaam van het karakter en verdwijnt deze. Het gebruiken van de veer wordt dus een fundamentele keuze voor het verdere verloop van het verhaal; het verdwijnen van bepaalde personages kan namelijk invloed hebben op het verhaal, dus men kan in het achterhoofd houden dat er meerdere eindes voorhanden zijn. Dit ingenieuze systeem werkt verrassend efficient en weet de nodige spanning er in te houden; een enkele misstap kan rechtstreeks de overwinning vergooien, dus spelers zullen in ieder geval één à twee stappen vooruit moeten denken om de tegenpartij te slim af te zijn. Niet alleen het systeem, maar ook audiovisueel heeft Tri-Ace met Covenant een bijzonder nette titel ontwikkeld. De actie presenteert zich als tweedimensionale karakters in een driedimensionale wereld, welke ook rond te draaien is met de schouderknoppen. Net als de twee eerdere delen heeft Motoi Sakuraba wederom de soundtrack voor zijn rekening genomen, dus verwacht veel bombatische synthesizers, electrisch gitaarwerk en, waar de franchise bekend om staat, subtiele en deprimerende piano/koor-werken. De Engelse voice-acting is van matig niveau: in tegenstelling tot de Japanse versie worden thans enkel overwinningskreten verbaal overgebracht, wat eventueel uit te zetten is het optie-menu. Conclusie: Valkyrie Profile: Covenant of the Plume is ondanks het spin-off-achtige karakter een waardige opvolger in de vermaarde cult reeks, met voldoende uitdagende missies om niet snel te vervelen. Het deprimerende, volwassen karakter van de titel kan jongere spelers afschrikken en indien zij iets soortgelijks zoeken is Fire Emblem wellicht een beter alternatief.
86