Nintendo

Zoals elke franchise zou ook The Legend of Zelda vroeg of laat haar entree maken op de afdeling van draagbare spelcomputers. In 1993 verscheen The Legend of Zelda: Link’s Awakening voor de Game Boy. Tijdens een tocht over de wilde oceaan leed zijn schip schipbreuk en belandde de jonge Hyliaanse held op het eiland Koholint. Zijn redders verwijzen hem naar zijn zwaard op het strand. Zodra hij zijn wapen terug in bezit heeft, meldt een pratende uil hem dat Link de beschermer van Koholint, de Windfish, moet wekken alvorens hij het eiland kan verlaten. Dit kan enkel door het verzamelen van de acht Siren instrumenten, verspreid over het mysterieuze eiland en goed beschermd door de Nightmare-monsters. Het originele plot en eigenzinnige karakter van Link’s Awakening mist weliswaar de standaard percepties omtrent de Triforce en het land van Hyrule, maar daarentegen biedt het een werkelijk onvergetelijke ervaring: uitdagende gameplay, gecompliceerde kerkers, gedenkwaardige personages en volwaardige sidequests naast een bevredigend hoofdavontuur - en dit alles is mogelijk binnen de beperkingen van de Game Boy. Aangename graphics en een uitmuntende soundtrack maken de belevenis (meer dan) compleet. Conclusie: Met The Legend of Zelda: Link’s Awakening haalt Nintendo het maximale uit de Game Boy en het team achter de franchise. De maatstaaf voor draagbare Zelda-titels die Link’s Awakening legde in 1993 blijft tot op de dag van vandaag onovertroffen; een epische legende in zakformaat. ~ 9/10

De eerste tekenen van ontwikkeling in 2003, de uiteindelijke release in december 2006; sinds het ongekende succes van Ocarina of Time liggen de verwachtingen van een The Legend of Zelda-titel dusdanig hoog dat dergelijke vertragingen onontkoombaar zijn geworden. Het idyllische Ordon Village wordt het ene op het andere moment overhoop gehaald door monsters uit de parallelle schemerwereld. Protagonist Link snelt de ontvoerde dorpelingen te hulp, maar wordt opgeslokt in de schemerende wereld, gevangen in het lichaam van een wolf. Vergezeld door de imp Midna, vertelt Zelda, de gevluchte prinses van Hyrule, dat de koning van Twili, genaamd Zant, de beschermheiligen verslagen heeft en Hyrule wil overheersen. Link’s taak is daarmee al snel duidelijk. Twilight Princess draait op een aangepaste engine van The Wind Waker, en wordt gepresenteerd door een romantisch, realitische stijl. Een belangrijk element is het spelen als wolf, dat de gameplay aanzienlijk verbreedt. Ondanks de game aanvankelijk bedoeld was voor de GameCube, werkt de besturing met de Wii-afstandsbediening erg prettig. Het epische avontuur bevat negen kerkers aaneengeschakeld door een enorme wereld, goed voor een speelduur van vijftig uur. De personage-ontwerpen en de filmische soundtrack zijn in vergelijkbaar met voorgaande delen minder pakkend, de moeilijkheidsgraad ligt vrij laag en bepaalde momenten laten duidelijk zien dat de game sterk beïnvloed is door Ocarina of Time. Conclusie: The Legend of Zelda: Twilight Princess zorgt misschien voor een wat wrange, gestigmatiseerde nasmaak, maar Eiji Aonuma en zijn team van meer dan tweehonderd werknemers leveren wederom vakmanschap af dat de letterlijke interpretatie van het gouden ‘Nintendo Seal of Quality’ verdient. ~ 8/10

Voeg de stijl en krankzinnigheid van de Wario Ware-delen samen met een ritme-game en het eindproduct is Rhythm Paradise; de muzikale spelletjes variëren van twee zingende Maoi beelden tot het laten dansen van een fanclub apen op de muziek van hun favoriete idool in de bekende simplistische, doch humoristische tekenstijl van het kaliber Windows Paint. De titel wordt gespeeld door de Nintendo DS te kantelen, zodat hij vastgehouden wordt als boek. De touch screen-besturing beperkt zich tot de ’touch’ en ‘flick’ (vegen). Hoewel de besturing soms wat te wensen overlaat en het ontbreken van een onmiddellijke ‘retry’-knop op langere termijn frustrerend kan werken, zijn de eenvoudige nummers krachtig en ‘catchy,’ waardoor je bovenstaande oneffenheden graag voor lief neemt. Een foutloze partij levert een ‘Superb’ op, waarvoor je op willekeurige momenten de kans krijgt dit te verzilveren door een ‘Perfect’ te halen. Conclusie: Deze zomer staat Rhythm Paradise symbool voor het luchtige tussendoortje; een aangename titel waarin het digitaal ritmisch bezig zijn voor de gehele familie toegankelijk en amuserend is. Kijk er dus niet van op wanneer oma ineens muziek uit de titel neuriet op zondagmiddag. ~ 8/10

Het begrip ’een echte Mario-game’ is moeilijk te definiëren, maar elke zelfrespecterende gamer weet dat sinds Super Mario Sunshine uit 2002 de enige ’echte Mario-game’ Super Mario Galaxy voor de Wii is. Hoewel de conceptuele roots van deze titel dateren uit 2000, een GameCube-demo genaamd Mario 128, is er hiervan in de uiteindelijke versie weinig terug te vinden. In Galaxy wordt Mario door prinses Peach uitgenodigd om een sterrenfestival bij te wonen, maar Bowser kidnapt deze keer niet alleen de prinses maar ook haar hele optrekje. Na een mislukte reddingspoging belandt Mario in het observatorium van Rosalina, die zodra haar eigen problemen (lees: gebrek aan sterren) opgelost zijn bereid is de besnorde Italiaan te helpen. Het geheel speelt zich af in de ruimte, waarbij Mario van planeet tot planeet reist en het observatorium als centrale hub dient. Sommige planeten zijn ’egaal’ zoals in voorgaande delen, maar de vernieuwende factor komt tot uiting door de kleine(re) planeten met elk een eigen zwaartekracht. Daarnaast zijn er drie nieuwe power-ups beschikbaar en additionele ‘Prankster Comets’ om een uitdaging te geven die de hardcore- van de casual-gamers scheidt. Verder kan men weer vertrouwelijk sterren zoeken, waarbij een toenemend aantal gelijk staat aan het vrijspelen van nieuwe locaties. Conclusie: Met Super Mario Galaxy is het mogelijk om de heerlijke Mario-sfeer onder het genot van ongekend sfeervolle graphics en een uitmuntende soundtrack opnieuw te ervaren. De evolutie van Super Mario 64 weet het vanzelfsprekend niet na te bootsen, maar veel beter dan dit kan een Mario-titel onmogelijk worden. ~ 10/10

De eerste dubbelschermige Zelda liet even op zich wachten, maar in het najaar van 2007 verscheen het geanticipeerde The Legend of Zelda: Phantom Hourglass dan eindelijk in Europese winkelrekken. Dit directe vervolg op het eerste GameCube-deel van de reeks, The Wind Waker, speelt zich wederom af op de azuurblauwe zee boven Hyrule. Nadat piraat Tetra het legendarische Ghost Ship probeert te betreden, schreeuwt zij om hulp. Redder in nood Link glijdt echter uit en belandt in het water. Het volgende moment wordt hij gewekt door het elfje Ciela, die hem verteld dat hij aangespoeld is. Hier ontdekt Link de tempel van de Ocean King, die men enkel kan betreden zolang het zand in de Phantom Hourglass blijft lopen. Al snel ontmoet Link de schattenjager Linebeck, waarna zij samen op zijn schip, de ‘S.S. Linebeck’ , de wereld gaan verkennen. De game maakt volop gebruik van de unieke mogelijkheden van de Nintendo DS, inclusief een ‘capture the flag’ multiplayer-modus, dus verwacht, naast het besturen van Link met het touch screen, opdrachten tot blazen en schreeuwen in de interne microfoon. Niet alleen qua verhaal maar ook op het gebied van graphics volgt Phantom Hourglass zijn voorganger op: de cel shaded-graphics komen goed uit de digitale verf, al zorgen de technische beperkingen van de handheld ervoor dat het tijdloze karakter ervan verloren gaat. Ook muzikaal gezien is het enigszins slappe hap dankzij simplistische en non-memorabele composities. Daarnaast leent de moeilijkheidsgraad enkel uitdaging aan de casual gamer, met kerkers die haast zonder na te denken makkelijk doorspeelbaar zijn. Het absolute dieptepunt is de hoofdtempel, welke de speler niet één maar tenminste vijf à zes keer door moet spelen. Conclusie: Met een kritische blik is The Legend of Zelda: Phantom Hourglass in één woord te omschrijven: overhyped. Dit onterecht door media opgehemelde avontuur is een van Link’s eenvoudigste en meest langdradige queesten ooit; een prima game, maar een matige Zelda. ~ 6/10