Square Enix zit tegenwoordig niet meer verlegen om het uitbrengen van Final Fantasy-titels: waar fans vroeger de dagen zaten af te tellen tot het volgende officiële deel, worden tegenwoordig voldoende spin-offs en side-stories uitgebracht om menig fan tevreden te houden. De jongste telg onder deze zij-categorie is de WiiWare-titel Final Fantasy IV: After Years; weet dit vervolg de magie van het origineel te behouden?
Sinds de introductie van WiiWare iets meer dan een jaar geleden, heeft dit digitale platform al verscheidene hoogtepunten ervaren. Een groot voordeel van deze dienst is dat de ontwikkelkosten aanzienlijk lager zijn dan wanneer de titels als fysieke exemplaren in de winkels belanden. Dit stelt kleinere studio’s in staat een groter publiek te bereiken. Denk hierbij aan 2D Boy’s World of Goo, dat inmiddels wereldwijd geliefd is bij vele gamers. Capcom’s 8-bit Mega Man 9 is een ideaal voorbeeld om aan te geven hoe ook grote ontwikkelaars omgaan met dergelijke downloadservices op consoles. Vrijwel direct nadat de DS-remake van Final Fantasy IV op de markt verscheen, begon het team van Matrix Software te werken aan een after-story, dat poëtisch The After Years zou heten.Dit verscheen afgelopen jaar in downloadbare episodes voor de mobiele telefoons in Japan, maar wordt nu voor de Westerse wereld vertaald, aangepast en uitgebracht als WiiWare. Mocht je Final Fantasy IV nog niet uitgespeeld hebben en het ontroerende einde geheel zelf willen ervaren, dan raad ik je nu aan de volgende alinea over te slaan omdat ik mezelf niet ga pijnigen met het omzeilen van spoilers.
Dus een korte schets van de situatie: voormalig protagonist Cecil is de koning van Baron, met zijn vrouw Rosa naast hem op de troon. Hun zoon, Ceodore (mogelijk een portemanteau van pa Cecil en oom Theodor (Golbez)), wordt op pad gestuurd met de vloot The Red Wings of Baron om de titel van ‘Knight’ te veroveren. De introductie van Ceodore is werkelijk een aaneenschakeling van clichématige gebeurtenissen: aanvankelijk heeft hij weinig zelf vertrouwen, maar als zijn kornuiten aangevallen worden ontdekt hij ineens diep in zich zijn ware bekwaamheid (de menu-optie ‘Awaken’. Na het neerstorten van de vloot wordt Ceodore vergezeld door een of andere Hooded Man. En nee, het is niet Kain. Op datzelfde moment overvalt een horde monsters het kasteel van Baron, dus Cecil, Rosa en mechanicus Cid moesten na een vredige periode van zeventien jaar de wapens weer ten hande nemen. Al snel geeft Cecil Cid het bevel het kasteel te ontvluchten met Rosa, waarna de koning onverwachts bezoek krijgt van een mysterieuze vrouw. Deze groenhaige antagonist is in staat Eidolons op te roepen, en valt hiermee de koninkrijken aan om de kristallen te veroveren. En nee, het is niet Rydia.
De belangrijkste, gameplay-verrijkende toevoeging is de fase van de maan. Afhankelijk van de fase (vier in totaal) worden fysieke of magische aanvallen versterkt of juist verzwakt. Dit geldt voor zowel de personages als de vijanden, dus enig tactisch inzicht is hierbij gewenst. Een andere nieuwe toevoeging is ‘Band’, vergelijkbaar met de Double- en Triple Techs uit Chrono Trigger, waarmee twee of drie personages gelijktijdig een aanval kunnen openen. Afgezien van deze vernieuwingen en een tiental nieuwe personages is het ontwikkelen van Final Fantasy IV: After Years knip- en plakwerk geweest. Maar dit is vrij vanzelfsprekend; als de gehele omgeving radicaal veranderd zou zijn, zou menig fan eens grondig achter de oren krabben.
Er zijn echter wel een aantal punten van kritiek. Zo wordt het retrospectieve gevoel dat de graphics oproepen enigszins verstoord door het gebruik van lettertype Arial in het menu. Waarom Square Enix niet het originele lettertype of desnoods de Game Boy Advance-port variant gebruikt heeft blijft een raadsel. Wanneer de speler in het menu op B drukt wordt de fase van de maan getoond, met additionele informatie.Deze menu-optie wordt echter slordig in het menu verwerkt: door gebrek aan ruimte plant men het gewoon op de lijnen die de vakjes aldaar scheiden. Een derde punt van kritiek vinden we terug in de muziek. Gelukkig wordt het merendeel van de originele SNES-soundtrack gebruikt, maar bij voorgeprogrammeerde scenes wordt de muziek soms ineens afgekapt zonder enige vorm van fade-out. Ten slotte is de algehele vertelwijze aan de dubieuze kant: er wordt van de hak op de tak gesprongen, waarbij alle personages gebruik maken van dezelfde item-voorraad. Een Ceodore op level 10 weet zijn aanvullende kracht te putten uit gewone potions, maar dan wordt er ineens overgeschakeld naar Kain. Leuk en aardig, maar een Dragoon op level 30 haalt relatief weinig levensenergie uit een doodgewone potion. Ook is de balans tussen levels, personages en hoofdstukken zoek: de voormalige Paladin en tegenwoordige koning Cecil begint op level 15, exact de helft van vriend Kain een uur later.
Let op: De eerste drie hoofdstukken zijn momenteel beschikbaar voor 800 Nintendo Points; maandelijks worden er drie nieuwe hoofdstukken omtrent personages toegevoegd, downloadbaar voor 300 punten per stuk. Het laatste hoofdstuk verschijnt in september en zal 800 punten kosten. Dit brengt het totaal op 3700 Nintendo Points.
70
Conclusie / Ofschoon de minpunten niet zo zwaar wegen, dragen deze wel bij aan het gebrek aan magie dat het origineel wel uitstraalde. Zo is het verhaal niet bijster informatief, maar bevat voldoende materie om de liefhebbers van Final Fantasy IV aan het spelen te houden. Het oprechte gevoel van vermaak dat The After Years oproept bestaat voornamelijk uit nostalgie door de klassieke gameplay, de 16-bit graphics en natuurlijk de originele soundtrack.