Eens in de zoveel tijd komt er een cult game om de hoek kijken die zowat verdrinkt in ‘Japaneseness’, zoals Japanologen het overmatig gebruik van een breed scala aan Japanse facetten graag noemen. De nieuwste iteratie in dit officieuze genre is Muramasa: The Demon Blade, voor de Westerse wereld beter bekend door de subtitel The Demon Blades. Tijdens de Sengoku-periode in het feodale Japan woedt er een strijd voor de felbegeerde Demon Blades, zwaarden die de vijand de ultieme dood bezorgen. Kisuke is een jonge ninja met een crimineel verleden maar een leeg geheugen, en daardoor onwetend vlucht voor de autoriteiten. Momohime is een introverte prinses, bezeten (’mono no ke’) door een zwaardvechter met kwaadaardige intenties.
Muramasa wordt weergeven in de typerende stijl van Vanillaware: handgetekende sprites en licht geanimeerde achtergronden, die eveneens handmatig gemaakt zijn. Woorden schieten tekort om de audiovisuele presentatie te beschrijven. Dus door met de gameplay: simpel, doeltreffend, maar na verloop van tijd wat eentonig. De standaardbesturing werkt niet altijd even efficient, maar de Classic (of desnoods GameCube) Controller biedt daarvoor de oplossing. De opzet van de game is bovendien tamelijk lineair: ren van punt A naar B om via A naar C te gaan, enzovoorts. Onnodig backtracken om de spelduur om te rekken, noemt men dat. Maar ach, een kans om nogmaals te genieten van de grafische pracht.
Conclusie: Muramasa: The Demon Blade is een sterke vooruitgang ten opzichte van spirituele voorganger Odin Sphere, maar kent zo nog altijd zijn jammerlijke tekorten Desalniettemin is het een lust om te spelen, mede door de fantastische stijl en de hersenloze actie. ~ 8/10