Persona

Hartendief

Verrassend verfrissend

Na de releases van Persona 2 bleef het zes jaar lang stil rondom de Persona-reeks, totdat Atlus in 2006 Persona 3 aankondigde en vier maanden later al lanceerde. Door een gefaald experiment van het bedrijf Kirijo is het zogenaamde Dark Hour opgewekt, een periode tussen twee dagen waarin men onwetend transfigureert tot doodskisten. Op de plek waar overdag de plaatselijke middelbare school staat, rijst tijdens het Dark Hour de labyrintische toren Tartarus, het nest van monsters, de Shadows. Het studentenhuis waar de stille protagonist zich inschrijft, blijkt tevens het hoofdkantoor van S.E.E.S. (‘Specialized Extracurricular Execution Squad’) te zijn, dat onderzoek doet naar het Dark Hour. Net als de protagonist behouden ook zij hun menselijke gestalte, en kunnen door met een pistool-achtige Evoker door hun hoofd schieten ter oproep van hun Persona, de gepersonifieerde psyche. ...

Terwijl 2009 misschien wel het jaar van de PlayStation 3 was, verscheen er in alle stilte een laatste topper voor de PlayStation 2 in maart van dat jaar. Nadat de protagonist vanuit de stad naar het vreedzame plattelandsdorpje Inaba verhuist om bij zijn oom en nichtje te wonen, wordt het dorp ineens geterroriseerd door een seriemoordenaar. Tegelijkertijd vangen de protagonist en zijn vriendenclub een gerucht op van een televisiekanaal dat op een regenachtige middernacht verschijnt. Na de tweede moord ontdekken zij een relatie tussen het kanaal en de bizarre moorden, waardoor de club het initiatief neemt door zelf op onderzoek uit te gaan en letterlijk in de tv duikt. Persona 4 kent twee verschillende lagen: enerzijds social simulation (character-driven plot), anderzijds role-playing (narrative-driven plot). Een kalender met weersysteem en deadlines zorgt ervoor dat de pacing niet al te geforceerd perfect op peil blijft en de speler zijn tijd op verschillende manieren kan besteden. Een gebruikelijk vechtsysteem wordt uitgebreid met Persona’s: oproepbare mythologische wezens die huizen in tarotkaarten en zelfs met elkaar fuseerbaar zijn, wat de algehele ervaring enorm verrijkt. Het intrigerende, haast Phoenix Wright-achtige verhaal met voldoende gimmicks en afwisselingen in de gameplay zal elke speler met genoeg vrije tijd aan de buis gekluisterd houden en lijkt deze tevens uit te nodigen om er ook in te klimmen. Conclusie: Shin Megami Tensei: Persona 4 is een uiterst geraffineerd vervolg op zijn geprezen voorganger en behoort tot één van de beste, zo niet de beste, Japanse role-playing games van het afgelopen decennium. Niet perfect, maar zo uniek en enerverend kom je ze tegenwoordig maar zelden meer tegen. ~ 10/10