Het zal menig Wii-bezitter en Nintendo-liefhebber vast niet ontgaan zijn: ontwikkelaars worden een beetje lui. De liefde waarmee vijftien jaar geleden de 16-bit toppers vervaardigd zijn is zoek. Echter, tussen de stapel ongeïnspireerde hardcore- en bergen aan casual-games, liggen enkele parels die ontwikkeld zijn door gepassioneerde teams. Tot deze laatste categorie behoort ook het aankomende werk van Vanillaware, Muramasa: The Demon Blade. Evenals de spirituele voorganger Odin Sphere is de titel geheel met de hand getekend. Durf dan nog maar eens de toewijding van de makers in twijfel te trekken.
Odin Sphere werd door critici verschillend ontvangen. De simplistische en eentonige gameplay werd verpakt in een getekend, fabelachtig grafisch jasje. De een keek niet verder dan de pracht en praal die de game te bieden had, terwijl de andere expliciet de negatieve punten van Odin Sphere beschreef. Dit resulteerde in uiteenlopende scores, van belovende negens tot schrale vijfjes. Toen Vanillaware de eerste beelden van Muramasa: The Demon Blade liet zien, was het al gauw duidelijk dat de ontwikkelaar in ieder geval naar de positieve feedback geluisterd heeft. Dus nu resteert de vraag: zal de gameplay van Muramasa gevarieerder en daarmee langer boeiend weten te blijven dan voorganger Odin Sphere destijds?
Muramasa: The Demon Blades is een tweedimensionale, side-scrolling actie platform-titel. Met de nadruk op actie. Je kruipt in de huid van Kisuke of prinses Momo, en vecht in hoog tempo een baan door het brede scala aan tegenstanders. Niet alleen vijandelijke ninja’s zullen je weg belemmeren, maar ook figuren uit de Japanse religieuze mythologie duiken op als prominente eindbazen. Het feodale Japan uit de negentiende eeuw staat dan ook model voor de omgevingen in Muramasa: van boeddhistische tempels en shintoïstische schrijnen tot het vechten op een digitale versie van De Grote Golf, één van Japans meest spraakmakende kunstwerken.
Het verhaal achter de game vertelt een strijd tijdens de Edo-periode, waarbij de vervloekte ‘Demon Blades’ bekend staan als de Heilige Graal onder de zwaarden. Deze zijn namelijk goed om de vijand de ultieme dood te bezorgen – het ultieme keukengerei voor menig samoerai. De twee selecteerbare hoofdpersonages gaan niet zonder reden zwaar bewapend op pad: Kisuke vlucht namelijk voor een misdaad die wegens geheugenverlies hemzelf ontgaan is, terwijl prinses Momo bezeten is door een overleden zwaardvechter met sinistere plannen en daarmee dus fungeert als medium.
De actie is, zoals gezegd, pijlsnel. Ieder personage zal over drie katana (Japanse zwaarden) beschikken, welke na verloop van tijd kunnen verslijten. Hoe snel deze vergaan hangt af van hoe de gebruiker ermee omgaat. Als de katana enkel gebruikt wordt voor de standaard aanvallen, zal menig smid zich verwonderen over de levensduur van het wapens; als het voornamelijk gebruikt wordt om vijandige projectielen te weerkaatsen of om excessieve aanvallen mee uit te voeren, zal het personage binnen enkele minuten letterlijk met lege handen komen te staan. Indien de wapens niet in gebruik zijn, worden deze automatisch hersteld zodat ze even later weer inzetbaar zijn.
Dus wat lijkt Muramasa: The Demon Blades ons te bieden? Een prachtig, handgetekende stijl en spectaculaire actie. Dat is leuk, om achterop de hoes te zetten bijvoorbeeld, maar dit gold ook voor Odin Sphere enkele jaren terug. Maar onder dit laagje van pracht en praal ging een herhaaldelijke gameplay schuil. Een punt van kritiek dat voor verscheidene media aangehaald is als ‘jammerlijk’ en ‘zonde’. Dus het meest interessante aspect op het moment is in hoeverre Vanillaware geluisterd heeft naar het commentaar dat op Odin Sphere geleverd werd. Zou Muramasa dan wel de gevarieerde gameplay bieden die juist in de voorganger ontbrak? Daarover kunnen we pas oordelen in de loop van 2010, want hoewel de titel al in april 2009 op de Japanse markt is verschenen, zullen de Westerlingen nog een jaartje langer moeten wachten op de nieuwe game (en potentiële sluimerende hit) van Vanillaware.