Nintendo DS

Na het gerenommeerde Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars zijn Mario’s role-playing avonturen als het ware twee verschillende wegen ingeslagen: de ene weg leidt naar de Paper Mario-delen, de andere naar de Mario & Luigi-avonturen. In het tweede deel uit deze laatste reeks, Mario & Luigi: Partners in Time, is het weer eens raak: prinses Peach is verdwenen. Opgezogen door de tijdmachine van E. Gadd, waardoor ze in het verleden beland is. Mario en Luigi besluiten de prinses te redden door in de tijdmachine te springen, maar al gauw ontdekken ze dat er meer aan het handje is: het koninkrijk wordt aangevallen door de Shroobs (een soort buitenaardse anti-Toads), onder leiding van Princess Shroob. ...

Het mocht even duren, maar uiteindelijk is het kwartje tóch gevallen bij Nintendo: er is animo voor een tweedimensionale Mario-titel. De kern van de Mario-fanaten jubelden New Super Mario Bros. ook luidt toe toen de game in 2004 op de E3 aangekondigd werd. De laatste keer dat de mollige loodgieter de hoofdrol op zich nam in een tweedimensionaal avontuur dateert alweer uit 1992, bij de release van Super Mario Land 2: Six Golden Coins. Het plot alom bekend en dus flinterdun: Mario en prinses Peach waren aan het wandelen tot Bowser er een stokje voor stak. ...

In tegenstelling tot veel hedendaagse puzzelgames dateert Nintendo’s voorliefde voor picross uit 1995, bij de release van Mario’s Picross. Twaalf jaar later werd deze passie in een nieuw jasje gestopt voor de Nintendo DS en dit jaar uitgebreid met een tweede titel, namelijk Picross 3D. ‘Stereometrie Picross’, zoals de Japanse titel letterlijk vertaald luidt, geeft het idee achter de game goed weer: de speler dient volgens de regels van het originele picross kubussen uit een groter ruimtelijke geheel verwijderen. Mocht je zonder een misser en binnen de tijd het vormpje uitgehakt hebben, wordt je niet alleen getrakteerd op een schattige animatie waarin het voorwerp of dier zijn bestaan verduidelijkt, maar ook op een ‘Perfect Clear’. Naast deze uitgebreide hoofdmodus heeft Nintendo ook aan de replay-waarde gedacht: zelf ruimtelijke figuurtjes creëren met behulp van een eenvoudig te begrijpen en te gebruiken editor. Het is het ook mogelijk de puzzels uit te wisselen met vrienden of nieuwe via Nintendo WiFi te downloaden, waarmee het scala aan puzzels nog verder kan worden uitgebreid. Doordat de puzzels zichzelf genereren na het voltooien van een ruimtelijk figuur, kan de speler zonder moeite niet alleen persoonlijke, maar ook gecompliceerde puzzels voor zichzelf en vrienden maken. Voor een eventueel vervolg wel graag meer aandacht aan de muziek, want de beperkte soundtrack gaat tamelijk gauw vervelen. Conclusie: Picross 3D geeft een leuke draai aan het eeuwenoude concept van de Japanse puzzel. Liefhebbers van Picross DS zullen zichzelf zeker kunnen vermaken met de 3D-variant, al blijft het een persoonlijke kwestie welke nu leuker is. ~ 8/10

Het derde deel in de geliefde Kingdom Hearts-franchise laat nog enige tijd op zich wachten, dus hopelijk werpt de E3 komende week wat licht op de zaak. Tot die tijd kunnen liefhebbers zich vermaken met de spin-off voor de Nintendo DS, Kingdom Hearts: 358/2 Days. De hoofdrol wordt vertolkt door Sora’s hartloze alterego, genaamd Roxas, lid van de organisatie XIII. De game wordt van dag tot dag verteld, beginnend bij Roxas’ debuut bij XIII (dag 7), wat tevens gelijk staan aan het begin van een zeven dagen durende tutorial. Hierin worden een uur lang verhalenderwijs de basisbeginselen van de voor velen bekende gameplay doorgenomen. ...

Voeg de stijl en krankzinnigheid van de Wario Ware-delen samen met een ritme-game en het eindproduct is Rhythm Paradise; de muzikale spelletjes variëren van twee zingende Maoi beelden tot het laten dansen van een fanclub apen op de muziek van hun favoriete idool in de bekende simplistische, doch humoristische tekenstijl van het kaliber Windows Paint. De titel wordt gespeeld door de Nintendo DS te kantelen, zodat hij vastgehouden wordt als boek. De touch screen-besturing beperkt zich tot de ’touch’ en ‘flick’ (vegen). Hoewel de besturing soms wat te wensen overlaat en het ontbreken van een onmiddellijke ‘retry’-knop op langere termijn frustrerend kan werken, zijn de eenvoudige nummers krachtig en ‘catchy,’ waardoor je bovenstaande oneffenheden graag voor lief neemt. Een foutloze partij levert een ‘Superb’ op, waarvoor je op willekeurige momenten de kans krijgt dit te verzilveren door een ‘Perfect’ te halen. Conclusie: Deze zomer staat Rhythm Paradise symbool voor het luchtige tussendoortje; een aangename titel waarin het digitaal ritmisch bezig zijn voor de gehele familie toegankelijk en amuserend is. Kijk er dus niet van op wanneer oma ineens muziek uit de titel neuriet op zondagmiddag. ~ 8/10

Daar waar de historische tradities en rituelen van de Japanse cultuur dikwijls een uitgangspunt vormen in games, zoals Okami, richt de joint-productie van Square Enix en Jupiter tot de technocultuur van Shibuya. De ene op het andere moment belandt de introverte Neku Sakuraba op mysterieuze wijze in de zogenaamde ‘UnderGround’, een parallelle wereld aan Shibuya die dient als locatie voor de Reaper’s Game; elke dag een nieuwe missie, zeven dagen lang, met als doel het belangrijkste bezit terugwinnen. De Game wordt gespeeld in tweetallen en Neku wordt - dan al niet geheel vrijwillig - gekoppeld aan de juist extroverte Shiki. De speler beschikt over een toenemend aantal ‘pins’, welke fungeren als aanvallen wanneer zij opgesteld staan in het ‘deck’. Terwijl Neku met het touch screen bestuurd moet worden, kan de speler op het bovenste scherm ook de partner besturen met de vierpunttoets, wat in de praktijk vrij onhandig is. Een belangrijk onderdeel van de Shibuya-cultuur, namelijk fashion, komt naar voren in het menu: het dragen van bepaalde pins- en kledingmerken volgens de trends verhogen statistieken en kunnen zelfs een nieuwe trend zetten. De grafisch onvolkmaakte, doch unieke stijl wordt goed ondersteund door typerende jongerenmuziek zoals deze ook te horen is in Shibuya. Conclusie: The World Ends With You is een eigenzinnige role-playing game met verrassend veel diepgang en is origineel in zijn soort. Het vijftien à twintig uur durende verhaal kent voldoende wendingen, intrigerende personages en nieuwigheden om tot het einde interessant te blijven. ~ 8/10

De eerste dubbelschermige Zelda liet even op zich wachten, maar in het najaar van 2007 verscheen het geanticipeerde The Legend of Zelda: Phantom Hourglass dan eindelijk in Europese winkelrekken. Dit directe vervolg op het eerste GameCube-deel van de reeks, The Wind Waker, speelt zich wederom af op de azuurblauwe zee boven Hyrule. Nadat piraat Tetra het legendarische Ghost Ship probeert te betreden, schreeuwt zij om hulp. Redder in nood Link glijdt echter uit en belandt in het water. Het volgende moment wordt hij gewekt door het elfje Ciela, die hem verteld dat hij aangespoeld is. Hier ontdekt Link de tempel van de Ocean King, die men enkel kan betreden zolang het zand in de Phantom Hourglass blijft lopen. Al snel ontmoet Link de schattenjager Linebeck, waarna zij samen op zijn schip, de ‘S.S. Linebeck’ , de wereld gaan verkennen. De game maakt volop gebruik van de unieke mogelijkheden van de Nintendo DS, inclusief een ‘capture the flag’ multiplayer-modus, dus verwacht, naast het besturen van Link met het touch screen, opdrachten tot blazen en schreeuwen in de interne microfoon. Niet alleen qua verhaal maar ook op het gebied van graphics volgt Phantom Hourglass zijn voorganger op: de cel shaded-graphics komen goed uit de digitale verf, al zorgen de technische beperkingen van de handheld ervoor dat het tijdloze karakter ervan verloren gaat. Ook muzikaal gezien is het enigszins slappe hap dankzij simplistische en non-memorabele composities. Daarnaast leent de moeilijkheidsgraad enkel uitdaging aan de casual gamer, met kerkers die haast zonder na te denken makkelijk doorspeelbaar zijn. Het absolute dieptepunt is de hoofdtempel, welke de speler niet één maar tenminste vijf à zes keer door moet spelen. Conclusie: Met een kritische blik is The Legend of Zelda: Phantom Hourglass in één woord te omschrijven: overhyped. Dit onterecht door media opgehemelde avontuur is een van Link’s eenvoudigste en meest langdradige queesten ooit; een prima game, maar een matige Zelda. ~ 6/10

Sinds het ontstaan van de eerste role-playing games is het al mogelijk onderscheid te maken tussen een verscheidenheid aan subgenres binnen dit algemene genre; zo is er sprake van een significant verschil tussen Westerse en Japanse role-playing games – vergelijk Fallout 3 maar eens met een recent deel uit de Final Fantasy-franchise en er kunnen haast meer verschillen dan overeenkomsten geteld worden. Deze Japanse varianten kunnen op hun beurt weer geplaatst worden onder zuivere, actie gebaseerde of tactische role-playing games (zoals respectievelijk Dragon Quest, Tales of Symphonia en Fire Emblem). Daarnaast zijn er nog een handvol aan hybride- en verbasterde-varianten, waaronder het vandaag gelanceerde derde deel uit de Valkyrie Profile-reeks. Hoewel Valkyrie Profile: Covenant of the Plume (vanaf nu Covenant) vanuit isometrisch perspectief op een doorsnee tactische role-playing game lijkt, rust het gevechtssysteem op door de juiste timing bepaalde actie. Hoewel dit onderdeel ongewijzigd is gebleven, is de manier van bewegen flink op de schop gegaan: waar het in de eerdere twee delen mogelijk was te bewegen alsof het een platform-game was en gevechten te starten door tegen vijanden op te lopen, slaat ontwikkelaar Tri-Ace met Covenant de weg van tactische role-playing games in. Doordat de game, in tegenstelling tot Valkyrie Profile 2: Silmeria, niet voorzien wordt van een nummer achter in de naam, lijkt Covenant met het tactische gevechtssysteem de rol als spin-off te vertolken. Desondanks resteert de vraag of Valkyrie Profile: Covenant of the Plume de kwalitatieve erfenis in ontvangst mag nemen. ...

In februari 2008 kwam de ontwikkelaar Monolith Soft met Soma Bringer, een role-playing game die de grafische presentatie van Baten Kaitos, een knipoog richting de Mana-reeks en een vleugje Diablo II bevat. De wereld van Barnea wordt geteisterd door zogenaamde Visitors, ongewenste parasiet-achtigen, welke door de onregelmatige balans van Soma (levensenergie) op verscheidene plaatsen opduiken. Het verhaal volgt de activiteiten van de zevende divisie van Pharzurph, een organisatie verantwoordelijk voor het uitroeien van Visitors. De speler kiest een van de zeven leden, elk met een eigen karakter en manier van vechten. Er wordt ter plekke real-time gevochten, wat zorgt voor verslavende, en snelle gameplay. Wordt de aanval van een vijand meerdere malen gebroken, dan leiden uitroeptekens uiteindelijk tot een ‘Break’, waardoor deze tijdelijk verlamd is. De speler zelf kan ook ‘gebroken’ worden. Het sterkste punt van de titel is het enorme aanbod aan customisatie-mogelijkheden: van speciale vaardigheden managen tot orbs met magische krachten toekennen aan wapens. De titel is echter bijzonder lineair, bevat eentonige sidequests en lijdt aan een onregelmatige tekst-gameplay balans (wat ten koste gaat van het ritme). Het plot daarentegen is verrassend genoeg om men tot het einde door te laten spelen. Conclusie: Met Soma Bringer zet Monolith een degelijke Japanse rollenavontuur van circa 25 uur neer, welke gezien mag worden als een aardige toevoeging naast het enorme aanbod van draagbare turn-based varianten. ~ 7/10

Het valt niet te ontkennen: tegenwoordig worden Tales Of-titels aan de lopende band gemaakt. Tussen Tales of Phantasia voor de Super Famicom en de daaropvolgende Tales of Destiny voor de PSX zaten enkele jaren; nu verschijnen er enkelen per jaar. Dat maakt niet uit, zolang het maar niet ten koste gaat van de kwaliteit. Tales of Hearts is het derde deel voor de Nintendo DS, met de release van het vorige deel, Tales of Innocence, nog geen jaar achter zich. Maar alsnog kwaliteit boven kwantiteit? ...