Games

Het derde deel in de geliefde Kingdom Hearts-franchise laat nog enige tijd op zich wachten, dus hopelijk werpt de E3 komende week wat licht op de zaak. Tot die tijd kunnen liefhebbers zich vermaken met de spin-off voor de Nintendo DS, Kingdom Hearts: 358/2 Days. De hoofdrol wordt vertolkt door Sora’s hartloze alterego, genaamd Roxas, lid van de organisatie XIII. De game wordt van dag tot dag verteld, beginnend bij Roxas’ debuut bij XIII (dag 7), wat tevens gelijk staan aan het begin van een zeven dagen durende tutorial. Hierin worden een uur lang verhalenderwijs de basisbeginselen van de voor velen bekende gameplay doorgenomen. ...

Er was eens een blonde jongen, gehuld in een groen pakje en uitgerust met een schattig zwaardje. Bij hem was een lieftallig elfje. Maar het elfje werd al gauw strontve- Ho, eerst even wat anders. Ja, ik zeik graag. En het liefst op zaken die bij loyale aanhangers de gevoelige snaar weten te raken. Zo ben ik. Zo ben ik recentelijk niet alleen aan de haal gegaan met producties voor Nintendo-systemen, zoals SEGA’s monochrome beat ’em up MadWorld, maar ook met buitenechtelijke nazaten, zoals Gears of War 2 en Banjo Kazooie: Nuts ’n’ Bolts. Ik doe dit niet zozeer om ruzie te zoeken, maar ik poog aan de hand van zorgvuldig geselecteerde woorden en stimulerende prikkels een discussie op te zetten. Op sommigen zal dit vast als ‘arrogant’ overkomen, maar sla het woordenboek eens na op ‘assertief’ en we zijn weer even goede vriendjes. Maar daar wilde ik het niet over gaan hebben. ...

Aan surival horrors geen gebrek op de Nintendo Wii: de recentelijk aankondigde Silent Hill en Ju-On: The Grudge borduren voort op de toon die Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclipse afgelopen zomer al zette. Deze interactieve horror vertelt het verhaal een gijzeling, waarbij een crimineel vijf jongedames opgesloten hield in een villa, maar uiteindelijk opgepakt werd door een detective. Enkele jaren later sterven twee van de meiden plotseling op mysterieuze wijze en gaat de rest terug naar het eiland om meer informatie te weten te komen over de gijzeling destijds. De gameplay van Fatal Frame is minimaal: bewegen met de analog-stick, ‘rennen’ met de Z-knop, gebruik maken van de camera (het wapen) op B, en voorwerpen pakken met A. Doordat de zaklamp niet overeenkomt met de aanwijzer van de Wii-afstandsbediening voelt de besturing aanvankelijk stijfjes aan. Ook wordt het idee van een interactief horrverhaal gestimuleerd door de eenvoudige opzet, wat niet veel verder reikt dan een sleutel voor een slot zoeken. De aanhoudend angstaanjagende sfeer afgewisseld met schrik momenten zijn echter wel dermate goed uitgewerkt dat mits men in de juiste omgeving speelt het hart snel de keel zal bereiken. Conclusie: Gewapend met slechts een camera en zaklamp vergt Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclipse eerder stalen zenuwen dan een lovend reactievermogen om je door het huis vol ondoden te navigeren. De typerende Suda 51-elementen zijn minder prominent aanwezig dan gebruikelijk, maar wellicht dat een beetje fotograaf een glimlachende geest vast kan leggen. ~ 8/10

Waar de Nintendo Wii kampt met een ongewenst overschot aan casual-, non- en mini-games, zijn het de genres die de game-industrie gemaakt tot de grootschalige commerciële afdeling het nu is, zuivere platformers en role-playing games, die ontbreken op de lijst van verschenen titels. Met Super Mario Galaxy is de console in ieder geval voorzien van een platform-titel uit de hoogste divisie, maar vooral in de kader van de ongekend stabiele role-playing games is het droevig gesteld – niet alleen op Nintendo’s console, maar ook de Xbox 360 en PlayStation 3 hebben tot de release van Final Fantasy XIII weinig elitaire role-playing games. De enige ontwikelaar waar Wii-liefhebbers in dit opzicht enigszins aan hun trekken komen, is Bandai Namco. Helaas zet deze uitgever een paar fundamentele misstappen, zoals de ronduit belachelijk localisatie van de geliefde Tales-franchise in de Verenigde Staten en Europa. De opvolger van Tales of Symphonia, in de Verenigde Staten genaamd Dawn of the New World, is alweer bijna een jaar geleden gelanceerd in Japan, maar van een exacte datum van verschijning voor Europa, welke wel beloofd is, ontbreekt vooralsnog elk teken van leven. Een andere veelbelovende role-playing voor de Wii kondigde Bandai Namco afgelopen jaar aan: Fragile Sayonara Tsuki no Haikyo (letterlijk: “Vaarwel, ruïnes van de maan”) en wist al gauw een immer nog toenemende groep van smachtende geïnteresseerden achter zit te scharen. De vroeg dit jaar gelanceerde titel heeft tot op de dag van vandaag geen Westerse releasedatum gekregen en blijft dus tot Bandai Namco de ogen opent een digitale droom voor velen. ...

De eerste tekenen van ontwikkeling in 2003, de uiteindelijke release in december 2006; sinds het ongekende succes van Ocarina of Time liggen de verwachtingen van een The Legend of Zelda-titel dusdanig hoog dat dergelijke vertragingen onontkoombaar zijn geworden. Het idyllische Ordon Village wordt het ene op het andere moment overhoop gehaald door monsters uit de parallelle schemerwereld. Protagonist Link snelt de ontvoerde dorpelingen te hulp, maar wordt opgeslokt in de schemerende wereld, gevangen in het lichaam van een wolf. Vergezeld door de imp Midna, vertelt Zelda, de gevluchte prinses van Hyrule, dat de koning van Twili, genaamd Zant, de beschermheiligen verslagen heeft en Hyrule wil overheersen. Link’s taak is daarmee al snel duidelijk. Twilight Princess draait op een aangepaste engine van The Wind Waker, en wordt gepresenteerd door een romantisch, realitische stijl. Een belangrijk element is het spelen als wolf, dat de gameplay aanzienlijk verbreedt. Ondanks de game aanvankelijk bedoeld was voor de GameCube, werkt de besturing met de Wii-afstandsbediening erg prettig. Het epische avontuur bevat negen kerkers aaneengeschakeld door een enorme wereld, goed voor een speelduur van vijftig uur. De personage-ontwerpen en de filmische soundtrack zijn in vergelijkbaar met voorgaande delen minder pakkend, de moeilijkheidsgraad ligt vrij laag en bepaalde momenten laten duidelijk zien dat de game sterk beïnvloed is door Ocarina of Time. Conclusie: The Legend of Zelda: Twilight Princess zorgt misschien voor een wat wrange, gestigmatiseerde nasmaak, maar Eiji Aonuma en zijn team van meer dan tweehonderd werknemers leveren wederom vakmanschap af dat de letterlijke interpretatie van het gouden ‘Nintendo Seal of Quality’ verdient. ~ 8/10

Het gebrek aan volwassen (bloederige) games op de Nintendo Wii, de ‘film noir’ Sin City en de beat ’em up God Hand vormden voor producer Inaba de inspiratiebron tot het ontwikkelen van MadWorld. De terroristische eenheid “The Organizers” heeft in Varrigan City de communicatie en infrastructuur geheel platgelegd, waarmee de stad afgesloten is van de buitenwereld. Vervolgens hebben zij een dodelijk virus losgelaten op de inwoners van de stad, waarbij de remedie enkel verkregen kan worden door het uitmoorden van anderen. ...

Voeg de stijl en krankzinnigheid van de Wario Ware-delen samen met een ritme-game en het eindproduct is Rhythm Paradise; de muzikale spelletjes variëren van twee zingende Maoi beelden tot het laten dansen van een fanclub apen op de muziek van hun favoriete idool in de bekende simplistische, doch humoristische tekenstijl van het kaliber Windows Paint. De titel wordt gespeeld door de Nintendo DS te kantelen, zodat hij vastgehouden wordt als boek. De touch screen-besturing beperkt zich tot de ’touch’ en ‘flick’ (vegen). Hoewel de besturing soms wat te wensen overlaat en het ontbreken van een onmiddellijke ‘retry’-knop op langere termijn frustrerend kan werken, zijn de eenvoudige nummers krachtig en ‘catchy,’ waardoor je bovenstaande oneffenheden graag voor lief neemt. Een foutloze partij levert een ‘Superb’ op, waarvoor je op willekeurige momenten de kans krijgt dit te verzilveren door een ‘Perfect’ te halen. Conclusie: Deze zomer staat Rhythm Paradise symbool voor het luchtige tussendoortje; een aangename titel waarin het digitaal ritmisch bezig zijn voor de gehele familie toegankelijk en amuserend is. Kijk er dus niet van op wanneer oma ineens muziek uit de titel neuriet op zondagmiddag. ~ 8/10

Daar waar de historische tradities en rituelen van de Japanse cultuur dikwijls een uitgangspunt vormen in games, zoals Okami, richt de joint-productie van Square Enix en Jupiter tot de technocultuur van Shibuya. De ene op het andere moment belandt de introverte Neku Sakuraba op mysterieuze wijze in de zogenaamde ‘UnderGround’, een parallelle wereld aan Shibuya die dient als locatie voor de Reaper’s Game; elke dag een nieuwe missie, zeven dagen lang, met als doel het belangrijkste bezit terugwinnen. De Game wordt gespeeld in tweetallen en Neku wordt - dan al niet geheel vrijwillig - gekoppeld aan de juist extroverte Shiki. De speler beschikt over een toenemend aantal ‘pins’, welke fungeren als aanvallen wanneer zij opgesteld staan in het ‘deck’. Terwijl Neku met het touch screen bestuurd moet worden, kan de speler op het bovenste scherm ook de partner besturen met de vierpunttoets, wat in de praktijk vrij onhandig is. Een belangrijk onderdeel van de Shibuya-cultuur, namelijk fashion, komt naar voren in het menu: het dragen van bepaalde pins- en kledingmerken volgens de trends verhogen statistieken en kunnen zelfs een nieuwe trend zetten. De grafisch onvolkmaakte, doch unieke stijl wordt goed ondersteund door typerende jongerenmuziek zoals deze ook te horen is in Shibuya. Conclusie: The World Ends With You is een eigenzinnige role-playing game met verrassend veel diepgang en is origineel in zijn soort. Het vijftien à twintig uur durende verhaal kent voldoende wendingen, intrigerende personages en nieuwigheden om tot het einde interessant te blijven. ~ 8/10

Het begrip ’een echte Mario-game’ is moeilijk te definiëren, maar elke zelfrespecterende gamer weet dat sinds Super Mario Sunshine uit 2002 de enige ’echte Mario-game’ Super Mario Galaxy voor de Wii is. Hoewel de conceptuele roots van deze titel dateren uit 2000, een GameCube-demo genaamd Mario 128, is er hiervan in de uiteindelijke versie weinig terug te vinden. In Galaxy wordt Mario door prinses Peach uitgenodigd om een sterrenfestival bij te wonen, maar Bowser kidnapt deze keer niet alleen de prinses maar ook haar hele optrekje. Na een mislukte reddingspoging belandt Mario in het observatorium van Rosalina, die zodra haar eigen problemen (lees: gebrek aan sterren) opgelost zijn bereid is de besnorde Italiaan te helpen. Het geheel speelt zich af in de ruimte, waarbij Mario van planeet tot planeet reist en het observatorium als centrale hub dient. Sommige planeten zijn ’egaal’ zoals in voorgaande delen, maar de vernieuwende factor komt tot uiting door de kleine(re) planeten met elk een eigen zwaartekracht. Daarnaast zijn er drie nieuwe power-ups beschikbaar en additionele ‘Prankster Comets’ om een uitdaging te geven die de hardcore- van de casual-gamers scheidt. Verder kan men weer vertrouwelijk sterren zoeken, waarbij een toenemend aantal gelijk staat aan het vrijspelen van nieuwe locaties. Conclusie: Met Super Mario Galaxy is het mogelijk om de heerlijke Mario-sfeer onder het genot van ongekend sfeervolle graphics en een uitmuntende soundtrack opnieuw te ervaren. De evolutie van Super Mario 64 weet het vanzelfsprekend niet na te bootsen, maar veel beter dan dit kan een Mario-titel onmogelijk worden. ~ 10/10

Als Suda Goichi (Suda 51) aangetekend staat als director van een game, dan kun je op je vingers natellen dat het een excentrieke creatie zal worden; No More Heroes is hier dan ook geen uitzondering op. Travis Touchdown, een stereotype otaku in alle opzichten, zit krap bij kas na het kopen van een ‘beam katana’ (lichtzwaard) op internet. Een ontmoeting met de blondine Sylvia Christel biedt de oplossing; het vermoorden de “the Drifter” Helter Skelter levert hem niet alleen geld, maar ook de elfde positie in de United Assassins Association (UAA) op. Travis neemt niet genoegen om zijn lage rang en opent de aanval op deze organisatie, bestaand uit bloeddorstige moordenaars met elk een zuurverdiende rang. ...