Games

De eerste dubbelschermige Zelda liet even op zich wachten, maar in het najaar van 2007 verscheen het geanticipeerde The Legend of Zelda: Phantom Hourglass dan eindelijk in Europese winkelrekken. Dit directe vervolg op het eerste GameCube-deel van de reeks, The Wind Waker, speelt zich wederom af op de azuurblauwe zee boven Hyrule. Nadat piraat Tetra het legendarische Ghost Ship probeert te betreden, schreeuwt zij om hulp. Redder in nood Link glijdt echter uit en belandt in het water. Het volgende moment wordt hij gewekt door het elfje Ciela, die hem verteld dat hij aangespoeld is. Hier ontdekt Link de tempel van de Ocean King, die men enkel kan betreden zolang het zand in de Phantom Hourglass blijft lopen. Al snel ontmoet Link de schattenjager Linebeck, waarna zij samen op zijn schip, de ‘S.S. Linebeck’ , de wereld gaan verkennen. De game maakt volop gebruik van de unieke mogelijkheden van de Nintendo DS, inclusief een ‘capture the flag’ multiplayer-modus, dus verwacht, naast het besturen van Link met het touch screen, opdrachten tot blazen en schreeuwen in de interne microfoon. Niet alleen qua verhaal maar ook op het gebied van graphics volgt Phantom Hourglass zijn voorganger op: de cel shaded-graphics komen goed uit de digitale verf, al zorgen de technische beperkingen van de handheld ervoor dat het tijdloze karakter ervan verloren gaat. Ook muzikaal gezien is het enigszins slappe hap dankzij simplistische en non-memorabele composities. Daarnaast leent de moeilijkheidsgraad enkel uitdaging aan de casual gamer, met kerkers die haast zonder na te denken makkelijk doorspeelbaar zijn. Het absolute dieptepunt is de hoofdtempel, welke de speler niet één maar tenminste vijf à zes keer door moet spelen. Conclusie: Met een kritische blik is The Legend of Zelda: Phantom Hourglass in één woord te omschrijven: overhyped. Dit onterecht door media opgehemelde avontuur is een van Link’s eenvoudigste en meest langdradige queesten ooit; een prima game, maar een matige Zelda. ~ 6/10

Ook Castlevania moest er na eenentwintig jaar aan geloven: een spin-off. Fans waren enthousiast toen director IGA (Koji Igarashi) een Castlevania voor de Wii aankondigde; even razend en teleurgesteld waren zij toen het fighter bleek te zijn. Ondanks deze ontworteling en kritiek heeft Igarashi zich vastbesloten toegewijd aan het project, wat na de lancering door veel sites met diepe onvoldoendes ongekend hard de grond in werd geboord. Terecht? Nee. Al is een beetje boren zeker geen misdaad deze ronde. ...

Het team verantwoordelijk voor de PlayStation 2-titels Seven: Molmorth no Kiheitai en Venus & Braves komt nu op de proppen met een splinternieuw role-playing avontuur voor de Nintendo Wii: Fragile Sayonara Tsuki no Haikyo, een titel waar ondergetekende ongekend lang naar uit heeft gekeken, speelt zich af in een post-apocalyptische wereld. Gewapend met aanvankelijk slechts een tak en lantaarn, gaat de eenzame Seto op pad naar anderen overlevenden en de antwoorden op het vraagstuk dat hem gedurende de game zal achtervolgen: waarheen en waarom is iedereen verdwenen? ...

Sinds het ontstaan van de eerste role-playing games is het al mogelijk onderscheid te maken tussen een verscheidenheid aan subgenres binnen dit algemene genre; zo is er sprake van een significant verschil tussen Westerse en Japanse role-playing games – vergelijk Fallout 3 maar eens met een recent deel uit de Final Fantasy-franchise en er kunnen haast meer verschillen dan overeenkomsten geteld worden. Deze Japanse varianten kunnen op hun beurt weer geplaatst worden onder zuivere, actie gebaseerde of tactische role-playing games (zoals respectievelijk Dragon Quest, Tales of Symphonia en Fire Emblem). Daarnaast zijn er nog een handvol aan hybride- en verbasterde-varianten, waaronder het vandaag gelanceerde derde deel uit de Valkyrie Profile-reeks. Hoewel Valkyrie Profile: Covenant of the Plume (vanaf nu Covenant) vanuit isometrisch perspectief op een doorsnee tactische role-playing game lijkt, rust het gevechtssysteem op door de juiste timing bepaalde actie. Hoewel dit onderdeel ongewijzigd is gebleven, is de manier van bewegen flink op de schop gegaan: waar het in de eerdere twee delen mogelijk was te bewegen alsof het een platform-game was en gevechten te starten door tegen vijanden op te lopen, slaat ontwikkelaar Tri-Ace met Covenant de weg van tactische role-playing games in. Doordat de game, in tegenstelling tot Valkyrie Profile 2: Silmeria, niet voorzien wordt van een nummer achter in de naam, lijkt Covenant met het tactische gevechtssysteem de rol als spin-off te vertolken. Desondanks resteert de vraag of Valkyrie Profile: Covenant of the Plume de kwalitatieve erfenis in ontvangst mag nemen. ...

De een toont zijn creativiteit met behulp van schilderijen, de ander aan de hand van schrijven; Suda 51 (Goichi) verwerkt zijn Kafka-achtige ideeën in games, waarbij killer7 zijn internationale doorbraak symboliseert. Je kruipt in de huid van de gehandicapte halfgod Harman Smith, moordenaar van beroep, die met Kun Lan al eeuwenlang een ‘good versus evil’-strijd voert. Harman lijdt aan een dissociatieve identiteitsstoornis, waarbij hij zijn zeven persoonlijkheden, elk met een unieke moordstijl, in fysieke staat kan oproepen: de killer7. Het doel van deze ‘organisatie’ (formatie is wellicht een betere term) is het opruimen van de manisch lachende Heaven Smiles, bizarre creaturen in allerlei vormen, maten en manieren van krijsen. ...

In februari 2008 kwam de ontwikkelaar Monolith Soft met Soma Bringer, een role-playing game die de grafische presentatie van Baten Kaitos, een knipoog richting de Mana-reeks en een vleugje Diablo II bevat. De wereld van Barnea wordt geteisterd door zogenaamde Visitors, ongewenste parasiet-achtigen, welke door de onregelmatige balans van Soma (levensenergie) op verscheidene plaatsen opduiken. Het verhaal volgt de activiteiten van de zevende divisie van Pharzurph, een organisatie verantwoordelijk voor het uitroeien van Visitors. De speler kiest een van de zeven leden, elk met een eigen karakter en manier van vechten. Er wordt ter plekke real-time gevochten, wat zorgt voor verslavende, en snelle gameplay. Wordt de aanval van een vijand meerdere malen gebroken, dan leiden uitroeptekens uiteindelijk tot een ‘Break’, waardoor deze tijdelijk verlamd is. De speler zelf kan ook ‘gebroken’ worden. Het sterkste punt van de titel is het enorme aanbod aan customisatie-mogelijkheden: van speciale vaardigheden managen tot orbs met magische krachten toekennen aan wapens. De titel is echter bijzonder lineair, bevat eentonige sidequests en lijdt aan een onregelmatige tekst-gameplay balans (wat ten koste gaat van het ritme). Het plot daarentegen is verrassend genoeg om men tot het einde door te laten spelen. Conclusie: Met Soma Bringer zet Monolith een degelijke Japanse rollenavontuur van circa 25 uur neer, welke gezien mag worden als een aardige toevoeging naast het enorme aanbod van draagbare turn-based varianten. ~ 7/10

Mario wist niet eerder dan de Paper Mario- en Mario & Luigi-franchise wereldwijd naam te maken in de wereld van de role-playing games. Dit had verscheidene redenen, maar het is en blijft een feit dat zijn eerste RPG-avontuur nog vóór de release van de Nintendo 64 plaatsvond, ook al bereikte deze titel Europese gamers niet. Destijds niet, moet ik zeggen. De relatie tussen de twee software-giganten, Nintendo en Square Enix, kent sinds oprichting van beide partijen een verscheidenheid aan pieken en dalen. In het begin van de jaren ‘90 was vooral Enix met haar Dragon Quest-reeks een ware concurrent voor het destijdse Square Co. Om haar positie op de markt te verstevigen, zocht Square steeds meer steun bij Nintendo, welke op diens beurt de grote Japanse RPG-ontwikkelaar met open armen verwelkomde. Het toppunt van de samenwerking werd in 1996 bereikt: waar Square een jaar eerder al met “concurrent” Enix het prestigieuze Chrono Trigger op de markt bracht (later fuseerden zij tot Square Enix), vergrootte Square haar fanbase in 1996 met de release van Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars. Square trok alles uit de kast om Mario en kornuiten zo secuur mogelijk ten tonele te stellen in de wereld van de role-playing games. Zo stond het gevechtssysteem van Final Fantasy model voor dit ongewone uitstapje van de roodgemutste loodgieter, maar dit systeem werd wel hevig aangepast om het naar maatstaven van Nintendo’s standaarden te verdraaien. Al met al is het ook niet verrassend dat Mario’s eerste role-playing avontuur in de top drie van best verkopende titels uit 1996 staat – en dat met de Nintendo 64 in de winkelrekken. ...

Menig Nintendo-fan zal antwoorden met “Ocarina of Time” als hem of haar gevraagd wordt naar diens favoriete videogame aller tijden. Al dat is niet geheel verrassend: de titel sloeg tijdens haar release tien jaar geleden in als bom en heeft sindsdien nagenoeg elke lijst van ‘Best Game Ever’ gedomineerd. Nintendo Power verwoordde het met “Ocarina of Time heeft de test der tijd doorstaan,” een prachtige conclusie waarbij we ons neer moeten leggen. Zelfs nu, in de generatie waarin games nóg mooier en nóg gewelddadiger moeten, weet de game met haar charmes nog veel spelers te verleiden. Verderop, ver voorbij de top tien, treffen we het vervolg op Ocarina of Time aan; Majora’s Mask, dat in 2000 op de markt verscheen, moet niet alleen zijn directe voorganger voorbij laten gaan, maar ook dikwijls de 16-bit A Link To The Past en een jongere cell-shaded telg in de reeks, The Wind Waker. Enerzijds begrijpelijk, omdat het nu niet de minste titels binnen de industrie betreffen. Anderzijds oneerlijk, omdat Majora’s Mask nu afgebeeld wordt als een veel mindere titel dan de drie overige Zelda-titels. En is dat terecht? Nee. Dat is het niet. ...

De 8-bit bliepjes zijn allang niet meer. Sinds de verschijning van de eerste thuisconsoles in de jaren ‘80 is de muziek in videogames geëvolueerd tot een waar genre. Dit is mede mogelijk gemaakt door onderstaande componisten. In het eerste deel van de feature waarin NDomain enkele belangrijke componisten in de videogame-industrie onder de spreekwoordelijke loep neemt, kwamen vier belangrijke muzikanten aan bod. De vrolijk besnorde Final Fantasy-goeroe, Nobuo Uematsu; de voormalig powersynthetische rocker, Motoi Sakuraba; de vrouwelijke reïncarnatie van Bach, Michiru Yamane; en de jeugdige koning van de funk, Yuzo Koshiro. Deze ronde maken we kennis met vier andere Japanners die voor hun werk regelmatig tussen de zwarte en witte toetsen te vinden zijn: Masafumi Takada, Yasunori Mitsuda, Koji Kondo en Mahito Yokota. ...

Het valt niet te ontkennen: tegenwoordig worden Tales Of-titels aan de lopende band gemaakt. Tussen Tales of Phantasia voor de Super Famicom en de daaropvolgende Tales of Destiny voor de PSX zaten enkele jaren; nu verschijnen er enkelen per jaar. Dat maakt niet uit, zolang het maar niet ten koste gaat van de kwaliteit. Tales of Hearts is het derde deel voor de Nintendo DS, met de release van het vorige deel, Tales of Innocence, nog geen jaar achter zich. Maar alsnog kwaliteit boven kwantiteit? ...