Voeg de stijl en krankzinnigheid van de Wario Ware-delen samen met een ritme-game en het eindproduct is Rhythm Paradise; de muzikale spelletjes variëren van twee zingende Maoi beelden tot het laten dansen van een fanclub apen op de muziek van hun favoriete idool in de bekende simplistische, doch humoristische tekenstijl van het kaliber Windows Paint. De titel wordt gespeeld door de Nintendo DS te kantelen, zodat hij vastgehouden wordt als boek. De touch screen-besturing beperkt zich tot de ’touch’ en ‘flick’ (vegen). Hoewel de besturing soms wat te wensen overlaat en het ontbreken van een onmiddellijke ‘retry’-knop op langere termijn frustrerend kan werken, zijn de eenvoudige nummers krachtig en ‘catchy,’ waardoor je bovenstaande oneffenheden graag voor lief neemt. Een foutloze partij levert een ‘Superb’ op, waarvoor je op willekeurige momenten de kans krijgt dit te verzilveren door een ‘Perfect’ te halen. Conclusie: Deze zomer staat Rhythm Paradise symbool voor het luchtige tussendoortje; een aangename titel waarin het digitaal ritmisch bezig zijn voor de gehele familie toegankelijk en amuserend is. Kijk er dus niet van op wanneer oma ineens muziek uit de titel neuriet op zondagmiddag. ~ 8/10

Daar waar de historische tradities en rituelen van de Japanse cultuur dikwijls een uitgangspunt vormen in games, zoals Okami, richt de joint-productie van Square Enix en Jupiter tot de technocultuur van Shibuya. De ene op het andere moment belandt de introverte Neku Sakuraba op mysterieuze wijze in de zogenaamde ‘UnderGround’, een parallelle wereld aan Shibuya die dient als locatie voor de Reaper’s Game; elke dag een nieuwe missie, zeven dagen lang, met als doel het belangrijkste bezit terugwinnen. De Game wordt gespeeld in tweetallen en Neku wordt - dan al niet geheel vrijwillig - gekoppeld aan de juist extroverte Shiki. De speler beschikt over een toenemend aantal ‘pins’, welke fungeren als aanvallen wanneer zij opgesteld staan in het ‘deck’. Terwijl Neku met het touch screen bestuurd moet worden, kan de speler op het bovenste scherm ook de partner besturen met de vierpunttoets, wat in de praktijk vrij onhandig is. Een belangrijk onderdeel van de Shibuya-cultuur, namelijk fashion, komt naar voren in het menu: het dragen van bepaalde pins- en kledingmerken volgens de trends verhogen statistieken en kunnen zelfs een nieuwe trend zetten. De grafisch onvolkmaakte, doch unieke stijl wordt goed ondersteund door typerende jongerenmuziek zoals deze ook te horen is in Shibuya. Conclusie: The World Ends With You is een eigenzinnige role-playing game met verrassend veel diepgang en is origineel in zijn soort. Het vijftien à twintig uur durende verhaal kent voldoende wendingen, intrigerende personages en nieuwigheden om tot het einde interessant te blijven. ~ 8/10

Het begrip ’een echte Mario-game’ is moeilijk te definiëren, maar elke zelfrespecterende gamer weet dat sinds Super Mario Sunshine uit 2002 de enige ’echte Mario-game’ Super Mario Galaxy voor de Wii is. Hoewel de conceptuele roots van deze titel dateren uit 2000, een GameCube-demo genaamd Mario 128, is er hiervan in de uiteindelijke versie weinig terug te vinden. In Galaxy wordt Mario door prinses Peach uitgenodigd om een sterrenfestival bij te wonen, maar Bowser kidnapt deze keer niet alleen de prinses maar ook haar hele optrekje. Na een mislukte reddingspoging belandt Mario in het observatorium van Rosalina, die zodra haar eigen problemen (lees: gebrek aan sterren) opgelost zijn bereid is de besnorde Italiaan te helpen. Het geheel speelt zich af in de ruimte, waarbij Mario van planeet tot planeet reist en het observatorium als centrale hub dient. Sommige planeten zijn ’egaal’ zoals in voorgaande delen, maar de vernieuwende factor komt tot uiting door de kleine(re) planeten met elk een eigen zwaartekracht. Daarnaast zijn er drie nieuwe power-ups beschikbaar en additionele ‘Prankster Comets’ om een uitdaging te geven die de hardcore- van de casual-gamers scheidt. Verder kan men weer vertrouwelijk sterren zoeken, waarbij een toenemend aantal gelijk staat aan het vrijspelen van nieuwe locaties. Conclusie: Met Super Mario Galaxy is het mogelijk om de heerlijke Mario-sfeer onder het genot van ongekend sfeervolle graphics en een uitmuntende soundtrack opnieuw te ervaren. De evolutie van Super Mario 64 weet het vanzelfsprekend niet na te bootsen, maar veel beter dan dit kan een Mario-titel onmogelijk worden. ~ 10/10

Als Suda Goichi (Suda 51) aangetekend staat als director van een game, dan kun je op je vingers natellen dat het een excentrieke creatie zal worden; No More Heroes is hier dan ook geen uitzondering op. Travis Touchdown, een stereotype otaku in alle opzichten, zit krap bij kas na het kopen van een ‘beam katana’ (lichtzwaard) op internet. Een ontmoeting met de blondine Sylvia Christel biedt de oplossing; het vermoorden de “the Drifter” Helter Skelter levert hem niet alleen geld, maar ook de elfde positie in de United Assassins Association (UAA) op. Travis neemt niet genoegen om zijn lage rang en opent de aanval op deze organisatie, bestaand uit bloeddorstige moordenaars met elk een zuurverdiende rang. ...

De eerste dubbelschermige Zelda liet even op zich wachten, maar in het najaar van 2007 verscheen het geanticipeerde The Legend of Zelda: Phantom Hourglass dan eindelijk in Europese winkelrekken. Dit directe vervolg op het eerste GameCube-deel van de reeks, The Wind Waker, speelt zich wederom af op de azuurblauwe zee boven Hyrule. Nadat piraat Tetra het legendarische Ghost Ship probeert te betreden, schreeuwt zij om hulp. Redder in nood Link glijdt echter uit en belandt in het water. Het volgende moment wordt hij gewekt door het elfje Ciela, die hem verteld dat hij aangespoeld is. Hier ontdekt Link de tempel van de Ocean King, die men enkel kan betreden zolang het zand in de Phantom Hourglass blijft lopen. Al snel ontmoet Link de schattenjager Linebeck, waarna zij samen op zijn schip, de ‘S.S. Linebeck’ , de wereld gaan verkennen. De game maakt volop gebruik van de unieke mogelijkheden van de Nintendo DS, inclusief een ‘capture the flag’ multiplayer-modus, dus verwacht, naast het besturen van Link met het touch screen, opdrachten tot blazen en schreeuwen in de interne microfoon. Niet alleen qua verhaal maar ook op het gebied van graphics volgt Phantom Hourglass zijn voorganger op: de cel shaded-graphics komen goed uit de digitale verf, al zorgen de technische beperkingen van de handheld ervoor dat het tijdloze karakter ervan verloren gaat. Ook muzikaal gezien is het enigszins slappe hap dankzij simplistische en non-memorabele composities. Daarnaast leent de moeilijkheidsgraad enkel uitdaging aan de casual gamer, met kerkers die haast zonder na te denken makkelijk doorspeelbaar zijn. Het absolute dieptepunt is de hoofdtempel, welke de speler niet één maar tenminste vijf à zes keer door moet spelen. Conclusie: Met een kritische blik is The Legend of Zelda: Phantom Hourglass in één woord te omschrijven: overhyped. Dit onterecht door media opgehemelde avontuur is een van Link’s eenvoudigste en meest langdradige queesten ooit; een prima game, maar een matige Zelda. ~ 6/10

Ook Castlevania moest er na eenentwintig jaar aan geloven: een spin-off. Fans waren enthousiast toen director IGA (Koji Igarashi) een Castlevania voor de Wii aankondigde; even razend en teleurgesteld waren zij toen het fighter bleek te zijn. Ondanks deze ontworteling en kritiek heeft Igarashi zich vastbesloten toegewijd aan het project, wat na de lancering door veel sites met diepe onvoldoendes ongekend hard de grond in werd geboord. Terecht? Nee. Al is een beetje boren zeker geen misdaad deze ronde. ...

Het team verantwoordelijk voor de PlayStation 2-titels Seven: Molmorth no Kiheitai en Venus & Braves komt nu op de proppen met een splinternieuw role-playing avontuur voor de Nintendo Wii: Fragile Sayonara Tsuki no Haikyo, een titel waar ondergetekende ongekend lang naar uit heeft gekeken, speelt zich af in een post-apocalyptische wereld. Gewapend met aanvankelijk slechts een tak en lantaarn, gaat de eenzame Seto op pad naar anderen overlevenden en de antwoorden op het vraagstuk dat hem gedurende de game zal achtervolgen: waarheen en waarom is iedereen verdwenen? ...

Sinds het ontstaan van de eerste role-playing games is het al mogelijk onderscheid te maken tussen een verscheidenheid aan subgenres binnen dit algemene genre; zo is er sprake van een significant verschil tussen Westerse en Japanse role-playing games – vergelijk Fallout 3 maar eens met een recent deel uit de Final Fantasy-franchise en er kunnen haast meer verschillen dan overeenkomsten geteld worden. Deze Japanse varianten kunnen op hun beurt weer geplaatst worden onder zuivere, actie gebaseerde of tactische role-playing games (zoals respectievelijk Dragon Quest, Tales of Symphonia en Fire Emblem). Daarnaast zijn er nog een handvol aan hybride- en verbasterde-varianten, waaronder het vandaag gelanceerde derde deel uit de Valkyrie Profile-reeks. Hoewel Valkyrie Profile: Covenant of the Plume (vanaf nu Covenant) vanuit isometrisch perspectief op een doorsnee tactische role-playing game lijkt, rust het gevechtssysteem op door de juiste timing bepaalde actie. Hoewel dit onderdeel ongewijzigd is gebleven, is de manier van bewegen flink op de schop gegaan: waar het in de eerdere twee delen mogelijk was te bewegen alsof het een platform-game was en gevechten te starten door tegen vijanden op te lopen, slaat ontwikkelaar Tri-Ace met Covenant de weg van tactische role-playing games in. Doordat de game, in tegenstelling tot Valkyrie Profile 2: Silmeria, niet voorzien wordt van een nummer achter in de naam, lijkt Covenant met het tactische gevechtssysteem de rol als spin-off te vertolken. Desondanks resteert de vraag of Valkyrie Profile: Covenant of the Plume de kwalitatieve erfenis in ontvangst mag nemen. ...

De een toont zijn creativiteit met behulp van schilderijen, de ander aan de hand van schrijven; Suda 51 (Goichi) verwerkt zijn Kafka-achtige ideeën in games, waarbij killer7 zijn internationale doorbraak symboliseert. Je kruipt in de huid van de gehandicapte halfgod Harman Smith, moordenaar van beroep, die met Kun Lan al eeuwenlang een ‘good versus evil’-strijd voert. Harman lijdt aan een dissociatieve identiteitsstoornis, waarbij hij zijn zeven persoonlijkheden, elk met een unieke moordstijl, in fysieke staat kan oproepen: de killer7. Het doel van deze ‘organisatie’ (formatie is wellicht een betere term) is het opruimen van de manisch lachende Heaven Smiles, bizarre creaturen in allerlei vormen, maten en manieren van krijsen. ...

In februari 2008 kwam de ontwikkelaar Monolith Soft met Soma Bringer, een role-playing game die de grafische presentatie van Baten Kaitos, een knipoog richting de Mana-reeks en een vleugje Diablo II bevat. De wereld van Barnea wordt geteisterd door zogenaamde Visitors, ongewenste parasiet-achtigen, welke door de onregelmatige balans van Soma (levensenergie) op verscheidene plaatsen opduiken. Het verhaal volgt de activiteiten van de zevende divisie van Pharzurph, een organisatie verantwoordelijk voor het uitroeien van Visitors. De speler kiest een van de zeven leden, elk met een eigen karakter en manier van vechten. Er wordt ter plekke real-time gevochten, wat zorgt voor verslavende, en snelle gameplay. Wordt de aanval van een vijand meerdere malen gebroken, dan leiden uitroeptekens uiteindelijk tot een ‘Break’, waardoor deze tijdelijk verlamd is. De speler zelf kan ook ‘gebroken’ worden. Het sterkste punt van de titel is het enorme aanbod aan customisatie-mogelijkheden: van speciale vaardigheden managen tot orbs met magische krachten toekennen aan wapens. De titel is echter bijzonder lineair, bevat eentonige sidequests en lijdt aan een onregelmatige tekst-gameplay balans (wat ten koste gaat van het ritme). Het plot daarentegen is verrassend genoeg om men tot het einde door te laten spelen. Conclusie: Met Soma Bringer zet Monolith een degelijke Japanse rollenavontuur van circa 25 uur neer, welke gezien mag worden als een aardige toevoeging naast het enorme aanbod van draagbare turn-based varianten. ~ 7/10