Mario wist niet eerder dan de Paper Mario- en Mario & Luigi-franchise wereldwijd naam te maken in de wereld van de role-playing games. Dit had verscheidene redenen, maar het is en blijft een feit dat zijn eerste RPG-avontuur nog vóór de release van de Nintendo 64 plaatsvond, ook al bereikte deze titel Europese gamers niet. Destijds niet, moet ik zeggen. De relatie tussen de twee software-giganten, Nintendo en Square Enix, kent sinds oprichting van beide partijen een verscheidenheid aan pieken en dalen. In het begin van de jaren ‘90 was vooral Enix met haar Dragon Quest-reeks een ware concurrent voor het destijdse Square Co. Om haar positie op de markt te verstevigen, zocht Square steeds meer steun bij Nintendo, welke op diens beurt de grote Japanse RPG-ontwikkelaar met open armen verwelkomde. Het toppunt van de samenwerking werd in 1996 bereikt: waar Square een jaar eerder al met “concurrent” Enix het prestigieuze Chrono Trigger op de markt bracht (later fuseerden zij tot Square Enix), vergrootte Square haar fanbase in 1996 met de release van Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars. Square trok alles uit de kast om Mario en kornuiten zo secuur mogelijk ten tonele te stellen in de wereld van de role-playing games. Zo stond het gevechtssysteem van Final Fantasy model voor dit ongewone uitstapje van de roodgemutste loodgieter, maar dit systeem werd wel hevig aangepast om het naar maatstaven van Nintendo’s standaarden te verdraaien. Al met al is het ook niet verrassend dat Mario’s eerste role-playing avontuur in de top drie van best verkopende titels uit 1996 staat – en dat met de Nintendo 64 in de winkelrekken. ...

Lang heeft Capcom weten te ontkennen dat er een Wii-versie van de PlayStation 2-topper Ōkami op het programma stond, tot in 2007 aangekondigd werd dat studio Ready at Dawn het volgende jaar de Wii-versie zou uitbrengen. In de game kruip je in de huid van de Japanse zonnegodin Amaterasu, gereïncarneerd als de legendarische witte wolf, Shiranui. Deze wordt bijgestaan door de brutale, dwalende artiest Issun, die zich dankzij zijn miniscule formaat kan vestigen op het hoofd van ‘Ammy’ en de dertien hemelse penseel-technieken zoekt. Samen trekken zij door het middeleeuwse Nippon (Japan), op zoek naar de uiterste kern van het kwaad. Gaandeweg ontmoeten zij een breed scala aan interessante personages en vinden veel elementen uit de Japanse historie en religies. ...

Menig Nintendo-fan zal antwoorden met “Ocarina of Time” als hem of haar gevraagd wordt naar diens favoriete videogame aller tijden. Al dat is niet geheel verrassend: de titel sloeg tijdens haar release tien jaar geleden in als bom en heeft sindsdien nagenoeg elke lijst van ‘Best Game Ever’ gedomineerd. Nintendo Power verwoordde het met “Ocarina of Time heeft de test der tijd doorstaan,” een prachtige conclusie waarbij we ons neer moeten leggen. Zelfs nu, in de generatie waarin games nóg mooier en nóg gewelddadiger moeten, weet de game met haar charmes nog veel spelers te verleiden. Verderop, ver voorbij de top tien, treffen we het vervolg op Ocarina of Time aan; Majora’s Mask, dat in 2000 op de markt verscheen, moet niet alleen zijn directe voorganger voorbij laten gaan, maar ook dikwijls de 16-bit A Link To The Past en een jongere cell-shaded telg in de reeks, The Wind Waker. Enerzijds begrijpelijk, omdat het nu niet de minste titels binnen de industrie betreffen. Anderzijds oneerlijk, omdat Majora’s Mask nu afgebeeld wordt als een veel mindere titel dan de drie overige Zelda-titels. En is dat terecht? Nee. Dat is het niet. ...

De 8-bit bliepjes zijn allang niet meer. Sinds de verschijning van de eerste thuisconsoles in de jaren ‘80 is de muziek in videogames geëvolueerd tot een waar genre. Dit is mede mogelijk gemaakt door onderstaande componisten. In het eerste deel van de feature waarin NDomain enkele belangrijke componisten in de videogame-industrie onder de spreekwoordelijke loep neemt, kwamen vier belangrijke muzikanten aan bod. De vrolijk besnorde Final Fantasy-goeroe, Nobuo Uematsu; de voormalig powersynthetische rocker, Motoi Sakuraba; de vrouwelijke reïncarnatie van Bach, Michiru Yamane; en de jeugdige koning van de funk, Yuzo Koshiro. Deze ronde maken we kennis met vier andere Japanners die voor hun werk regelmatig tussen de zwarte en witte toetsen te vinden zijn: Masafumi Takada, Yasunori Mitsuda, Koji Kondo en Mahito Yokota. ...

Het valt niet te ontkennen: tegenwoordig worden Tales Of-titels aan de lopende band gemaakt. Tussen Tales of Phantasia voor de Super Famicom en de daaropvolgende Tales of Destiny voor de PSX zaten enkele jaren; nu verschijnen er enkelen per jaar. Dat maakt niet uit, zolang het maar niet ten koste gaat van de kwaliteit. Tales of Hearts is het derde deel voor de Nintendo DS, met de release van het vorige deel, Tales of Innocence, nog geen jaar achter zich. Maar alsnog kwaliteit boven kwantiteit? ...

Pianissimo, descrescendo, staccato… Weg met dat Italiaanse gebrabbel! Met de moderne technologie hoef je geen Mozart te zijn om muzikaal over te komen. Tegenwoordig kan iedereen muziek maken met Nintendo’s langverwachte Wii Music! Wii Music schommelt een beetje tussen een muziek- en een ritmespel: het wekt namelijk de indruk dat de speler muzikaal bezig is, maar eigenlijk volgt deze gewoon de noten op het scherm. Nintendo heeft dan ook niet geprobeerd de strijd aan te gaan met serieuzere titels, zoals Guitar Hero. Het doel van Wii Music is immers om (casual) gamers zonder kennis van muziek tóch de indruk te geven muzikaal bezig te zijn. Maar slaagt het daar ook in? ...

De Legend of Kage-franchise, waarbij Kage uitgesproken dient te worden op zijn Japans (schaduw) en niet iets vergelijkbaars met de Engelse variant van kooi, viert dit jaar zijn twintigjarig bestaan. De eerste delen verschenen op de NES en ofschoon de serie nooit grootse roem heeft kunnen verwerven bestaat de reeks vandaag de dag nog steeds. Een belangrijk kenmerk waar Legend of Kage om bekend staat, is de snelle gameplay en de karakteristieke hoge sprongen van de hoofdrolspeler dankzij de samurai-setting. Dit typerende aspect is na twintig jaar ongewijzigd gebleven, in tegenstelling tot de complete omgooi van onze roodgemutste Italiaanse vriend. ...

Het jaar 1996 stond geheel in het teken van Nintendo’s nieuwste console: de Nintendo 64. Met haar spetterende titels in ontwikkeling, we kennen allemaal de uit 1995 afkomstige eerste beelden van de driedimensionale Zelda-game wat uiteindelijk Ocarina of Time zou worden, en innovatieve controller. Menig enthousiast fan vergat zomaar even diens Super Nintendo, welke aan het einde van haar loopbaan zat maar nog lang niet de glorie had verloren. Nog voordat de Nintendo 64 op de markt versheen, putte ontwikkelaars hun laatste tweedimensionale ideeën in de Super Nintendo. Nintendo kwam met het tweede Super Mario World deel, Yoshi’s Island; in samenwerking met Square Enix verscheen Super Mario RPG; en Rare kwam met een derde Donkey Kong Country deel op de proppen. De eerst- en laatstgenoemde wisten het nog wel tot Europese grenzen te schoppen, maar Nintendo stopte haar energie liever in de opkomende Nintendo 64-titels dan het vertalen en in Europa uitbrengen van Mario’s debuut RPG. Ook was het publiek voor Donkey Kong Country 3 aanzienlijk kleiner dan bij zijn voorgangers, omdat iedereen braaf aan het sparen was voor Nintendo’s 64-bit console. Begrijpelijk, maar ontzettend jammerlijk. ...

Fira en Curaja. Twee willekeurige woorden uit een handjevol termen die in het dagelijkse leven van de gewone burger geen enkele betekenis hebben, maar voor gamers al jarenlang dezelfde positie binnen hun woordenschat bezetten als menig zelfstandig naamwoord. Woorden die in tegenstelling tot de nieuwste portemanteauaffixen niet worden verspreid door televisie, radio of krant, maar door de alsmaar groeiende sector binnen de massamedia: gaming. Vandaag de dag is Final Fantasy de grootste franchise van Japanse ontwikkelaar Square Enix, een ironisch facet op zich. Het haast folkloristische debuut stamt uit 1987, toen Hironobu Sakaguchi, een ontwerper van het toentertijd nog niet met Enix gefuseerde Square, aan zijn laatste project werkte voordat hij met pension zou gaan. Voor deze laatste fantasie-titel haalde hij inspiratie uit Enix’ ongekend populaire Dragon Quest. Dat Sakaguchi’s project Square uit financiële moeilijkheden zou helpen was onmogelijk te voorspellen bij aanvang van de ontwikkeling; als iemand zou beweren dat de serie eenentwintig jaar later de belangrijkste inkomstenbron van het bedrijf zou worden, had men deze onmiddellijk voor gek verklaard. Maar soms worden zelfs de wildste fantasieën werkelijkheid. ...

De introductie van WiiWare, titels die voor een relatief lage prijs downloadbaar zijn voor de Nintendo Wii, stond garant voor een derde manier om games voor de console te verkrijgen naast het traditioneel aanschaffen in een winkel of het downloaden van retro-titels via het winkelkanaal. Het grote voordeel hiervan is te vinden bij beide partijen: door het vervaardigen van originele creaties via deze weg scheelt het ontwikkelaars fors in de kosten en dit wordt doorgerekend in de prijs van de titels die de consumenten ervoor moeten betalen. Een van de games die bij de lancering van WiiWare op 20 mei beschikbaar was, gaat schuil onder de naam LostWinds, ontwikkeld door Frontier Developments. ...