Square Enix zit tegenwoordig niet meer verlegen om het uitbrengen van Final Fantasy-titels: waar fans vroeger de dagen zaten af te tellen tot het volgende officiële deel, worden tegenwoordig voldoende spin-offs en side-stories uitgebracht om menig fan tevreden te houden. De jongste telg onder deze zij-categorie is de WiiWare-titel Final Fantasy IV: After Years; weet dit vervolg de magie van het origineel te behouden? Sinds de introductie van WiiWare iets meer dan een jaar geleden, heeft dit digitale platform al verscheidene hoogtepunten ervaren. Een groot voordeel van deze dienst is dat de ontwikkelkosten aanzienlijk lager zijn dan wanneer de titels als fysieke exemplaren in de winkels belanden. Dit stelt kleinere studio’s in staat een groter publiek te bereiken. Denk hierbij aan 2D Boy’s World of Goo, dat inmiddels wereldwijd geliefd is bij vele gamers. Capcom’s 8-bit Mega Man 9 is een ideaal voorbeeld om aan te geven hoe ook grote ontwikkelaars omgaan met dergelijke downloadservices op consoles. Vrijwel direct nadat de DS-remake van Final Fantasy IV op de markt verscheen, begon het team van Matrix Software te werken aan een after-story, dat poëtisch The After Years zou heten.Dit verscheen afgelopen jaar in downloadbare episodes voor de mobiele telefoons in Japan, maar wordt nu voor de Westerse wereld vertaald, aangepast en uitgebracht als WiiWare. Mocht je Final Fantasy IV nog niet uitgespeeld hebben en het ontroerende einde geheel zelf willen ervaren, dan raad ik je nu aan de volgende alinea over te slaan omdat ik mezelf niet ga pijnigen met het omzeilen van spoilers. ...

Zoals elke franchise zou ook The Legend of Zelda vroeg of laat haar entree maken op de afdeling van draagbare spelcomputers. In 1993 verscheen The Legend of Zelda: Link’s Awakening voor de Game Boy. Tijdens een tocht over de wilde oceaan leed zijn schip schipbreuk en belandde de jonge Hyliaanse held op het eiland Koholint. Zijn redders verwijzen hem naar zijn zwaard op het strand. Zodra hij zijn wapen terug in bezit heeft, meldt een pratende uil hem dat Link de beschermer van Koholint, de Windfish, moet wekken alvorens hij het eiland kan verlaten. Dit kan enkel door het verzamelen van de acht Siren instrumenten, verspreid over het mysterieuze eiland en goed beschermd door de Nightmare-monsters. Het originele plot en eigenzinnige karakter van Link’s Awakening mist weliswaar de standaard percepties omtrent de Triforce en het land van Hyrule, maar daarentegen biedt het een werkelijk onvergetelijke ervaring: uitdagende gameplay, gecompliceerde kerkers, gedenkwaardige personages en volwaardige sidequests naast een bevredigend hoofdavontuur - en dit alles is mogelijk binnen de beperkingen van de Game Boy. Aangename graphics en een uitmuntende soundtrack maken de belevenis (meer dan) compleet. Conclusie: Met The Legend of Zelda: Link’s Awakening haalt Nintendo het maximale uit de Game Boy en het team achter de franchise. De maatstaaf voor draagbare Zelda-titels die Link’s Awakening legde in 1993 blijft tot op de dag van vandaag onovertroffen; een epische legende in zakformaat. ~ 9/10

Fumito Ueda, een kunstenaar in spé en werkend in de game-industrie. Zijn eerste project als director onder Sony Computer Entertaiment kostte vier jaar, maar het resultaat mag er wezen. Ico volgt het verhaal van de gelijknamige hoofdrolspeler, een getinte jongen wiens lot bepaald werd bij zijn geboorte: de aangeboren hoorns op zijn hoofd staan gelijk aan slechte voortekenen voor zijn dorp. Hierdoor wordt hij in een kasteel opgesloten als offer in een sacrofaag. Een lichte aardbeving in combinatie met Ico’s wilskracht om te ontsnappen doet zijn gevangenis omkegelen, waardoor hij weet te ontsnappen. Dan ziet hij bovenin een toren de blanke prinses Yorda opgesloten in een kooi; Ico is vastbesloten samen met haar te ontsnappen uit het kasteel. ...

Het derde deel in de geliefde Kingdom Hearts-franchise laat nog enige tijd op zich wachten, dus hopelijk werpt de E3 komende week wat licht op de zaak. Tot die tijd kunnen liefhebbers zich vermaken met de spin-off voor de Nintendo DS, Kingdom Hearts: 358/2 Days. De hoofdrol wordt vertolkt door Sora’s hartloze alterego, genaamd Roxas, lid van de organisatie XIII. De game wordt van dag tot dag verteld, beginnend bij Roxas’ debuut bij XIII (dag 7), wat tevens gelijk staan aan het begin van een zeven dagen durende tutorial. Hierin worden een uur lang verhalenderwijs de basisbeginselen van de voor velen bekende gameplay doorgenomen. ...

Er was eens een blonde jongen, gehuld in een groen pakje en uitgerust met een schattig zwaardje. Bij hem was een lieftallig elfje. Maar het elfje werd al gauw strontve- Ho, eerst even wat anders. Ja, ik zeik graag. En het liefst op zaken die bij loyale aanhangers de gevoelige snaar weten te raken. Zo ben ik. Zo ben ik recentelijk niet alleen aan de haal gegaan met producties voor Nintendo-systemen, zoals SEGA’s monochrome beat ’em up MadWorld, maar ook met buitenechtelijke nazaten, zoals Gears of War 2 en Banjo Kazooie: Nuts ’n’ Bolts. Ik doe dit niet zozeer om ruzie te zoeken, maar ik poog aan de hand van zorgvuldig geselecteerde woorden en stimulerende prikkels een discussie op te zetten. Op sommigen zal dit vast als ‘arrogant’ overkomen, maar sla het woordenboek eens na op ‘assertief’ en we zijn weer even goede vriendjes. Maar daar wilde ik het niet over gaan hebben. ...

Aan surival horrors geen gebrek op de Nintendo Wii: de recentelijk aankondigde Silent Hill en Ju-On: The Grudge borduren voort op de toon die Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclipse afgelopen zomer al zette. Deze interactieve horror vertelt het verhaal een gijzeling, waarbij een crimineel vijf jongedames opgesloten hield in een villa, maar uiteindelijk opgepakt werd door een detective. Enkele jaren later sterven twee van de meiden plotseling op mysterieuze wijze en gaat de rest terug naar het eiland om meer informatie te weten te komen over de gijzeling destijds. De gameplay van Fatal Frame is minimaal: bewegen met de analog-stick, ‘rennen’ met de Z-knop, gebruik maken van de camera (het wapen) op B, en voorwerpen pakken met A. Doordat de zaklamp niet overeenkomt met de aanwijzer van de Wii-afstandsbediening voelt de besturing aanvankelijk stijfjes aan. Ook wordt het idee van een interactief horrverhaal gestimuleerd door de eenvoudige opzet, wat niet veel verder reikt dan een sleutel voor een slot zoeken. De aanhoudend angstaanjagende sfeer afgewisseld met schrik momenten zijn echter wel dermate goed uitgewerkt dat mits men in de juiste omgeving speelt het hart snel de keel zal bereiken. Conclusie: Gewapend met slechts een camera en zaklamp vergt Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclipse eerder stalen zenuwen dan een lovend reactievermogen om je door het huis vol ondoden te navigeren. De typerende Suda 51-elementen zijn minder prominent aanwezig dan gebruikelijk, maar wellicht dat een beetje fotograaf een glimlachende geest vast kan leggen. ~ 8/10

Waar de Nintendo Wii kampt met een ongewenst overschot aan casual-, non- en mini-games, zijn het de genres die de game-industrie gemaakt tot de grootschalige commerciële afdeling het nu is, zuivere platformers en role-playing games, die ontbreken op de lijst van verschenen titels. Met Super Mario Galaxy is de console in ieder geval voorzien van een platform-titel uit de hoogste divisie, maar vooral in de kader van de ongekend stabiele role-playing games is het droevig gesteld – niet alleen op Nintendo’s console, maar ook de Xbox 360 en PlayStation 3 hebben tot de release van Final Fantasy XIII weinig elitaire role-playing games. De enige ontwikelaar waar Wii-liefhebbers in dit opzicht enigszins aan hun trekken komen, is Bandai Namco. Helaas zet deze uitgever een paar fundamentele misstappen, zoals de ronduit belachelijk localisatie van de geliefde Tales-franchise in de Verenigde Staten en Europa. De opvolger van Tales of Symphonia, in de Verenigde Staten genaamd Dawn of the New World, is alweer bijna een jaar geleden gelanceerd in Japan, maar van een exacte datum van verschijning voor Europa, welke wel beloofd is, ontbreekt vooralsnog elk teken van leven. Een andere veelbelovende role-playing voor de Wii kondigde Bandai Namco afgelopen jaar aan: Fragile Sayonara Tsuki no Haikyo (letterlijk: “Vaarwel, ruïnes van de maan”) en wist al gauw een immer nog toenemende groep van smachtende geïnteresseerden achter zit te scharen. De vroeg dit jaar gelanceerde titel heeft tot op de dag van vandaag geen Westerse releasedatum gekregen en blijft dus tot Bandai Namco de ogen opent een digitale droom voor velen. ...

De eerste tekenen van ontwikkeling in 2003, de uiteindelijke release in december 2006; sinds het ongekende succes van Ocarina of Time liggen de verwachtingen van een The Legend of Zelda-titel dusdanig hoog dat dergelijke vertragingen onontkoombaar zijn geworden. Het idyllische Ordon Village wordt het ene op het andere moment overhoop gehaald door monsters uit de parallelle schemerwereld. Protagonist Link snelt de ontvoerde dorpelingen te hulp, maar wordt opgeslokt in de schemerende wereld, gevangen in het lichaam van een wolf. Vergezeld door de imp Midna, vertelt Zelda, de gevluchte prinses van Hyrule, dat de koning van Twili, genaamd Zant, de beschermheiligen verslagen heeft en Hyrule wil overheersen. Link’s taak is daarmee al snel duidelijk. Twilight Princess draait op een aangepaste engine van The Wind Waker, en wordt gepresenteerd door een romantisch, realitische stijl. Een belangrijk element is het spelen als wolf, dat de gameplay aanzienlijk verbreedt. Ondanks de game aanvankelijk bedoeld was voor de GameCube, werkt de besturing met de Wii-afstandsbediening erg prettig. Het epische avontuur bevat negen kerkers aaneengeschakeld door een enorme wereld, goed voor een speelduur van vijftig uur. De personage-ontwerpen en de filmische soundtrack zijn in vergelijkbaar met voorgaande delen minder pakkend, de moeilijkheidsgraad ligt vrij laag en bepaalde momenten laten duidelijk zien dat de game sterk beïnvloed is door Ocarina of Time. Conclusie: The Legend of Zelda: Twilight Princess zorgt misschien voor een wat wrange, gestigmatiseerde nasmaak, maar Eiji Aonuma en zijn team van meer dan tweehonderd werknemers leveren wederom vakmanschap af dat de letterlijke interpretatie van het gouden ‘Nintendo Seal of Quality’ verdient. ~ 8/10

Het gebrek aan volwassen (bloederige) games op de Nintendo Wii, de ‘film noir’ Sin City en de beat ’em up God Hand vormden voor producer Inaba de inspiratiebron tot het ontwikkelen van MadWorld. De terroristische eenheid “The Organizers” heeft in Varrigan City de communicatie en infrastructuur geheel platgelegd, waarmee de stad afgesloten is van de buitenwereld. Vervolgens hebben zij een dodelijk virus losgelaten op de inwoners van de stad, waarbij de remedie enkel verkregen kan worden door het uitmoorden van anderen. ...

Visual novels, interactieve verhalen met statische beelden, vertolken bijna drie-kwart van het aanbod aan PC-titels in Japan; de meest succesvolle Key-delen, zoals Air en Kanon, zijn later omgetoverd tot manga en anime. In 2007 kwam Kyoto Animation, de studie verantwoordelijk voor bovengenoemde overzettingen, met hun tweedelige anime-serie Clannad op de proppen. Het verhaal is gecentreerd op de student Tomoya Okizaki, een lakse leerling wiens moeder op jonge leeftijd overleden is en die sinds een vechtpartij met zijn aan alcohol verslaafde vader niet alleen kampt met schouderluxatie, maar ook zoveel mogelijk hem probeert te ontlopen. ...