Ze maken er geen geheim van: ontwikkelaars die van elk bestaand concept een onderdeel kopiëren en het samenvoegen tot een nieuwe game. Maar dat is ook niet vreemd. Tegenwoordig is het best moeilijk om met iets origineels te komen dat óók nog eens aanslaat bij het grote publiek. Dat betekent echter niet dat het door niemand geprobeer d wordt. 5TH Cell, een Britse ontwikkelaar van bescheiden formaat, ontwikkelde al eerder Drawn to Life en Lock’s Quest, beide voor de Nintendo DS. Het ontvangst was misschien minder warm dan in de stoutste dromen van 5TH Cell, maar toch scoorden de games mooie zevens om verscheidene grote sites. Sleutelwoorden waren ‘innovatief’’ en ‘sfeervol’, woorden die kenmerkend zijn voor elke 5TH Cell-game. De ontwikkelaar heeft zich het hele jaar mak gehouden, maar vorige week verschenen en er ineens drie titels: Drawn to Life: The Next Chapter voor Nintendo DS en Wii, en Scribblenauts. Vooral die tweede is met al zijn ‘E3 Game of the Show’-nominaties veelbelovend, maar weet het ook daadwerkelijk de prijs in de wacht te slepen? ...

Aan het einde van december ‘96 kwam Nintendo nog gauw op de proppen met Kirby Super Star voor de Super Nintendo, een titel die schitterde in de rijzende schaduw van de Nintendo 64. Deze 16-bit verzameling van acht games kreeg niet de volle aandacht, dus Nintendo besloot om het dertien jaar later nog eens uit te brengen op de Nintendo DS. Kirby Super Star Ultra, zoals de naam van de remake luidt, heeft een lichte grafische update meegekregen en een nog breder assortiment aan games. Doordat het origineel op een wat ongelukkig moment op de markt verscheen, zal menig gamer wellicht de titel destijds over het hoofd gezien hebben en krijgt nu dus een tweede kans voorgeschoteld. ...

De verslavende factor van het eerste Professor Layton-deel heeft iedereen trotse bezitter van een Nintendo DS vorig jaar mogen ervaren. Een briljant concept dat uitgewerkt is volgens de maatstaven van de Japanse ontwikkelaar Level-5: succes gegarandeerd. Maar dikwijls staat succes synoniem voor ‘reden tot een vervolg’ in de game-industrie, dus we kunnen sinds afgelopen weekend aan de slag met nog meer puzzes. Maar weet Professor Layton en de Doos van Pandora ook de magie van het eerste deel te behouden? Als je Professor Layton and the Curious Village gespeeld hebt, weet je wat je kunt verwachten van dit nieuwe deel: veel puzzels, aaneengeschakeld door een verhaallijn waarin dubieuze omgevingen en nog vreemdere personages het toneel vormen. Als je het eerste deel niet gespeeld hebt: schaam je. ...

De sneeuw komt met een zachte landing neer op de glimmende klinkers terwijl ik met mijn enige vriend en bezit onder mijn arm door de koude wijken slenter, nadat Vader mij uit huis gezet heeft. Zelfs de zon met haar rode gloed wil mij niet meer te zien en duikt langzaam weg achter de kathedraal. Of vlucht hij voor de maan, die achter mij alweer aan de hemel prijkt en langzaam de warmte verjaagt. Noch mijn vriend, noch ik weten wat voor tafereel zich hoog boven het menselijke bestaan afspeelt, maar het staat ons niet aan. We slaan een zijstraat in en komen uit bij de gracht. Aan de overkant rent een jonge vrouw voorzichtig over het gladde trottoir met in iedere hand een flink gevulde boodschappentas. Haar tas is voller dan ons leven, merkt mijn vriend op. En mijn maag, vulde ik aan nadat mijn darmen aangaven dat deze weinig werk te verrichten hebben. Hongerig passeer ik een bakkerij, waar de bakker zojuist enkele warme broden uit de oven toverde en deze verpakt in een papieren zakje meegeeft aan een mollige man in ruil voor wat kleingeld. Klein geld. Het was tenminste geld. Niet alleen mijn leven en maag waren leeg. Gedachteloos staar ik vanaf de brug naar het water, mijn vriend naast me. Het water is nog interessanter dan mijn leven. De kleine golfjes lokken me met hun oneindige variatie en onvoorspelbaarheid. Zwakte. Duizenden messen doorsteken mijn leegte. Mijn vriend blijft daar staan, dagenlang op diezelfde plaats op de brug. Door de kou springt er een snaar.

Als ze niet geprezen worden voor de verslavende gameplay of indrukwekkende verhalen, dan wordt er veel lof uitgesproken over de muziek van Final Fantasy-titels. Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar er mag gerust beweerd worden dat elke track in Final Fantasy VI uitzonderlijk is. Het meest opzienbarende aspect van deze soundtrack is de variatie die Nobuo Uematsu hierin verwerkt heeft: geen andere titel in die tijd werd voorzien van muziek uit zo’n breed scala aan genres. Het opent al met het onheilspellende “Opening Theme” om de corrupte politieke situatie aan te geven, dat langzaam overloopt in de marcherende variatie van “Tina”. Indien er op dat moment geen sprake is van kippenvel, is in ieder geval de toon voor de rest van de game alvast goed gezet. ...

De impact van de Dragon Quest-reeks in de Japanse samenleving is voor de Westerse wereld moeilijk te bevatten, het heeft daar nog net niet de status van een religie bereikt. De lancering van het negende deel zorgde twee maanden geleden voor de gebruikelijke commotie. Ruim voordat de winkeldeuren open gingen, stonden er al wachtrijen van hier tot en met Tokio. Wekenlang domineerde Dragon Quest IX de softwareverkopen, totdat de game onlangs ineens van de troon verstoten werd. Nota bene door een game van Nintendo zelf: Tomodachi Collection. ...

Eens in de zoveel tijd komt er een cult game om de hoek kijken die zowat verdrinkt in ‘Japaneseness’, zoals Japanologen het overmatig gebruik van een breed scala aan Japanse facetten graag noemen. De nieuwste iteratie in dit officieuze genre is Muramasa: The Demon Blade, voor de Westerse wereld beter bekend door de subtitel The Demon Blades. Tijdens de Sengoku-periode in het feodale Japan woedt er een strijd voor de felbegeerde Demon Blades, zwaarden die de vijand de ultieme dood bezorgen. Kisuke is een jonge ninja met een crimineel verleden maar een leeg geheugen, en daardoor onwetend vlucht voor de autoriteiten. Momohime is een introverte prinses, bezeten (’mono no ke’) door een zwaardvechter met kwaadaardige intenties. ...

Eindelijk heb ik de plaats gevonden. De plaats waarnaar ik op zoek was. Hoe ik er kom, is me nog niet duidelijk. Maar die plaats is gevonden. Miljoenen woorden knipperen voor m’n ogen. Liggend in het gras, sluit ik mijn ogen. De miljarden letters zijn op mijn netvlies gebrand. De woorden bewegen langzaam voort. Alsof het enorme scholen lichtgevende visjes zijn. Vuchtend. Chaotisch, maar gestructureerd. Het herhalende patroon verveelt aanvankelijk. Vervolgens wekt het slaap. Een eindeloze stroom visjes, zwemmend naar hun doel. Of vliegen ze? En waarheen? Waarom? ...

Na het gerenommeerde Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars zijn Mario’s role-playing avonturen als het ware twee verschillende wegen ingeslagen: de ene weg leidt naar de Paper Mario-delen, de andere naar de Mario & Luigi-avonturen. In het tweede deel uit deze laatste reeks, Mario & Luigi: Partners in Time, is het weer eens raak: prinses Peach is verdwenen. Opgezogen door de tijdmachine van E. Gadd, waardoor ze in het verleden beland is. Mario en Luigi besluiten de prinses te redden door in de tijdmachine te springen, maar al gauw ontdekken ze dat er meer aan het handje is: het koninkrijk wordt aangevallen door de Shroobs (een soort buitenaardse anti-Toads), onder leiding van Princess Shroob. ...

De release van No More Heroes heeft niet onopgemerkt de revue van de videogame-industrie weten te passeren. De titel werd aangekondigd als ‘Heroes’ en al gauw gezien als de waardige spirituele opvolger van de cult-game bij uitstek, killer7. Een site als Videogamer besloot haar recensie met de woorden: “a funky, fun third-person hack and slash marred by some boring open world side-missions. It’s no more simple, or complicated, than that.” Het blijft een productie van Goichi Suda, dus het is wel degelijk ingewikkelder dan het misschien lijkt. ...