Na de releases van Persona 2 bleef het zes jaar lang stil rondom de Persona-reeks, totdat Atlus in 2006 Persona 3 aankondigde en vier maanden later al lanceerde. Door een gefaald experiment van het bedrijf Kirijo is het zogenaamde Dark Hour opgewekt, een periode tussen twee dagen waarin men onwetend transfigureert tot doodskisten. Op de plek waar overdag de plaatselijke middelbare school staat, rijst tijdens het Dark Hour de labyrintische toren Tartarus, het nest van monsters, de Shadows. Het studentenhuis waar de stille protagonist zich inschrijft, blijkt tevens het hoofdkantoor van S.E.E.S. (‘Specialized Extracurricular Execution Squad’) te zijn, dat onderzoek doet naar het Dark Hour. Net als de protagonist behouden ook zij hun menselijke gestalte, en kunnen door met een pistool-achtige Evoker door hun hoofd schieten ter oproep van hun Persona, de gepersonifieerde psyche. ...

Tegen de traditie van één driedimensionale Mario-games per platform in, bracht Nintendo tweeënhalf jaar na de lancering van het uiterst succesvolle Super Mario Galaxy een direct vervolg uit. Reden hiervoor was een overvloed aan ideeën, welke niet allemaal in het eerste deel verwerkt konden worden. Wel naar traditie is het verhaal: prinses Peach nodigt opnieuw Mario uit voor een zelfgebakken taart, maar wordt vroegtijdig ontvoerd door aartsrivaal Bowser, die door het consumeren van de gewilde Grand Stars enorm in omvang is. Mario wordt opnieuw bijgestaan door een kleine Luma en zet de achtervolging in op naar zijn hoofd gemodelleerd ruimteschip annex dwergplaneet. ...

Dat de belangrijkste vernieuwing van de originele Nintendo DS, het touch screen, naar toebehoren werkte, was iets waar critici het unaniem over eens waren. De Nintendo 3DS leek aanvankelijk het zelfde pad te bewandelen, maar nu de lanceerdata naderen, lijkt de positieve houding ineens om te slaan in scepticisme. Belangrijke oorzaken daarvoor zijn de adviesprijs die honderd euro boven de originele DS uittorent, en het aantal first-party games, dat op twee is blijven steken en niet vertegenwoordigd wordt door Nintendo’s traditionele boegbeelden. Maar de hamvraag blijft of de belangrijkste feature van de 3DS, het visualiseren van 3D-beelden zonder bril, overtuigend genoeg is. ...

Jaren verstreken voordat Atlus besloot een nieuw deel in de hoofdreeks van Megami Tensei uit te brengen. Langzaam slokt een mysterieuze zwarte massa de Aarde op, beginnend bij Antarctica. Terwijl de wereld paniek slaakt, verzamelt de Verenigde Naties een militaire eenheid van de beste soldaten en onderzoekers ter wereld om de zwarte massa, inmiddels omgedoopt tot Schwarzwelt, te verkennen. Tijdens het binnendringen van de barrière worden de voertuigen van het peloton vernietigd, waardoor het team aangewezen is op zichzelf in een wereld vergeven van demonen, die de planeet willen overnemen. ...

Dat Atlus dol is op Nintendo’s dubbelschermige handheld blijkt uit het ongeëvenaarde aantal games dat de Japanse ontwikkelaar voor deze handheld heeft ontwikkeld. De nieuwste in het rijtje is Radiant Historia, een role-playing game waarin tijdreizen centraal staat. Na een hinderlaag op het slagveld ontwaakt de timide hoofdrolspeler Stok in Historia, een wereld waar tijd en ruimte verwrongen zijn en twee mysterieuze kinderen hem de kracht om door de tijd te reizen toekennen. ...

Op het moment dat ik met een conductrice op het station van ’s-Hertogenbosch sta te praten over het nieuwe traject naar Utrecht, passeerde in mijn ooghoeken een meisje met donkerblond haar, helder blauwe ogen, gehuld in een marineblauw mantelpakje. Vrijwel onmiddellijk kap ik het gesprek met de conductrice af en volg ik het meisje de trein in. Niet alleen het traject naar Utrecht, maar ook het interieur van de treinen is kennelijk veranderd en doet stilistisch aan als art deco. Aarzelend spreek ik het meisje aan, waaruit een gezellig gesprek vloeide. ...

Vaak gooit men de term ‘remake’ op, maar deze is zeker niet van toepassing op Silent Hill: Shattered Memories. Een begrip dat beter aan deze Wii-titel gekoppeld kan worden is ‘reimagination’ van de eerste Silent Hill, omdat afgezien van de kern van het verhaal er weinig hetzelfde is gebleven. Zoals gebruikelijk speelt ook dit zevende deel in de inmiddels tien jaar lopende reeks zich af in het dorp Silent Hill, dat alles behalve het doorsnee pittoreske dorpje is. De game wordt bijzonder filmische wijze gepresenteerd en sommige scenes doen zelfs denken aan Heavy Rain, dat onlangs voor de PlayStation 3 gelanceerd is. Het menu wordt namelijk vormgeven alsof de speler een handycam gebruikt, waarbij Harry en zijn dochter Cheryl mooie momenten delen. Vervolgens beland de speler in de huid van Harry en vanuit ik-perspectief wordt een interactieve sessie bij de psycholoog doorgelopen, wat verdere invloed heeft op het verloop van de game. Daarna begint de game in de vorm van flashbacks, wat geopend wordt met de over de kop geslagen Jeep Wrangler van Harry. Nadat hij zijn bewustzijn terug heeft, ontdekt hij dat niet alleen zijn geheugen, maar ook zijn dochtertje niet langer bij hem is en gaat gewapend met een zaklamp op zoek naar haar in Silent Hill, dat geteisterd wordt door een sneeuwstorm. ...

Het is niet de eerste, en zal ook zeker niet de laatste remake zijn die Square Enix ontwikkelt voor de Nintendo DS. De kijk op het fenomeen ‘remake’ verschilt sterk per project bij het conversatieve Japanse bedrijf. Waar de DS-versie van Final Fantasy IV bijzonder loyaal blijft aan het origineel van de Super Nintendo, slaat Estpolis: The Lands Cursed by the Gods een compleet andere weg in. De verschillen zijn zo enorm dat het niet eens rechtvaardig is om te spreken over een ‘remake’ – ‘reimagination’ van Lufia II: Rise of Sinistrals is wellicht een betere benoeming. ...

Terwijl 2009 misschien wel het jaar van de PlayStation 3 was, verscheen er in alle stilte een laatste topper voor de PlayStation 2 in maart van dat jaar. Nadat de protagonist vanuit de stad naar het vreedzame plattelandsdorpje Inaba verhuist om bij zijn oom en nichtje te wonen, wordt het dorp ineens geterroriseerd door een seriemoordenaar. Tegelijkertijd vangen de protagonist en zijn vriendenclub een gerucht op van een televisiekanaal dat op een regenachtige middernacht verschijnt. Na de tweede moord ontdekken zij een relatie tussen het kanaal en de bizarre moorden, waardoor de club het initiatief neemt door zelf op onderzoek uit te gaan en letterlijk in de tv duikt. Persona 4 kent twee verschillende lagen: enerzijds social simulation (character-driven plot), anderzijds role-playing (narrative-driven plot). Een kalender met weersysteem en deadlines zorgt ervoor dat de pacing niet al te geforceerd perfect op peil blijft en de speler zijn tijd op verschillende manieren kan besteden. Een gebruikelijk vechtsysteem wordt uitgebreid met Persona’s: oproepbare mythologische wezens die huizen in tarotkaarten en zelfs met elkaar fuseerbaar zijn, wat de algehele ervaring enorm verrijkt. Het intrigerende, haast Phoenix Wright-achtige verhaal met voldoende gimmicks en afwisselingen in de gameplay zal elke speler met genoeg vrije tijd aan de buis gekluisterd houden en lijkt deze tevens uit te nodigen om er ook in te klimmen. Conclusie: Shin Megami Tensei: Persona 4 is een uiterst geraffineerd vervolg op zijn geprezen voorganger en behoort tot één van de beste, zo niet de beste, Japanse role-playing games van het afgelopen decennium. Niet perfect, maar zo uniek en enerverend kom je ze tegenwoordig maar zelden meer tegen. ~ 10/10

De geanticipeerde opvolger van The Legend of Zelda: Twilight Princess op de Nintendo Wii laat nog even op zich wachten, dus om de honger naar een nieuwe Zelda te stillen brengt Nintendo een vervolg op Phantom Hourglass uit, de eerste Zelda-titel voor de Nintendo DS. In dit nieuwe deel, dat de subtitel Spirit Tracks draagt, is hoofdpersonage Link naast held ook een kersverse machinist. Ter erkenning hiervan vindt er een officiële ceremonie plaats in het kasteel van Hyrule, geleid door prinses Zelda. Deze roept na de plechtigheid echter Link bij haar en vraagt hem om haar met zijn trein naar de Spirit Tower te escorteren. Zelda’s vermoeden dat kanselier Cole sinistere plannen aan het beramen is wordt al gauw bevestigd. Een geslaagde toevoeging is de Spirit Flute, waarmee de speler op interactieve wijze een panfluit kan bespelen door te blazen in de microfoon en tegelijkertijd de fluit te verschuiven via het touch screen. Meer lieve woorden zijn er echter niet van toepassing. Er ligt zoveel nadruk op het reizen met de trein dat dit nagenoeg de helft van de spelduur in beslag neemt en het overmatig lineaire avontuur regelmatig ergernissen op zal leveren. Pas halverwege de game wordt er aandacht besteed aan het verhaal, dat het best omschreven kan worden als pathetisch voorspelbaar. Bovendien bevat de gemiddelde vijand meer odieus charisma dan de uiteindelijk antagonist. Als Spirit Tracks naast voorgaande delen in de reeks gelegd wordt, ontbreken er tegenstanders in de kerkers, is de traditionele sfeer in dorpjes compleet zoek en het aantal muzikale verwijzingen naar eerdere delen reikt niet hoger dan drie. ...