Dat de belangrijkste vernieuwing van de originele Nintendo DS, het touch screen, naar toebehoren werkte, was iets waar critici het unaniem over eens waren. De Nintendo 3DS leek aanvankelijk het zelfde pad te bewandelen, maar nu de lanceerdata naderen, lijkt de positieve houding ineens om te slaan in scepticisme. Belangrijke oorzaken daarvoor zijn de adviesprijs die honderd euro boven de originele DS uittorent, en het aantal first-party games, dat op twee is blijven steken en niet vertegenwoordigd wordt door Nintendo’s traditionele boegbeelden. Maar de hamvraag blijft of de belangrijkste feature van de 3DS, het visualiseren van 3D-beelden zonder bril, overtuigend genoeg is. ...

Traditiegetrouw verzorgt elke gamesite aan het einde van het jaar een of meerdere top zoveel-lijstjes. Hier op Bashers probeerden we het origineel te doen, maar doorgaans draait het simpelweg om het selecteren van de crème de la crème. Voor Bashers benoemde vrolijke vriend Niels Peuchen zijn drie favoriete DS-titels van 2010. Shin Megami Tensei: Strange Journey stond er niet tussen. Dat hij mijn persoonlijke favoriet voor de Nintendo DS niet noemde kan ik hem moeilijk kwalijk nemen: de game is immers niet in Europa uitgebracht. Dat de Amerikanen er geen tweede keer naar om kijken, is ook geen grote verrassing: de game kent geen enkel visueel spektakel. ...

In de weken rond de jaarwisseling kijkt Bashers terug op het afgelopen jaar. Guan van Zoggel heeft altijd gamemuziek aan zijn oren, ook al staan de consoles uit. Hij kiest zijn top 3 soundtracks. In een tijdperk waar de gedachte ’episch beloont’ overheerst bij menig gameontwikkelaar, wordt de nadruk verschoven van creativiteit en amusement naar realisme en simpelweg vette actie. Deze beweging geldt niet alleen voor de beelden, maar ook de soundtrack wordt er op afgestemd. Ontwikkelaars spenderen bakken met geld aan symfonieorkesten hun game te voorzien van bombastische muziek. Dat zulke enorme bezettingen niet de sleutel zijn tot spraakmakende soundtrack blijkt uit mijn drie favoriete niet-epische soundtracks van 2010. ...

Jaren verstreken voordat Atlus besloot een nieuw deel in de hoofdreeks van Megami Tensei uit te brengen. Langzaam slokt een mysterieuze zwarte massa de Aarde op, beginnend bij Antarctica. Terwijl de wereld paniek slaakt, verzamelt de Verenigde Naties een militaire eenheid van de beste soldaten en onderzoekers ter wereld om de zwarte massa, inmiddels omgedoopt tot Schwarzwelt, te verkennen. Tijdens het binnendringen van de barrière worden de voertuigen van het peloton vernietigd, waardoor het team aangewezen is op zichzelf in een wereld vergeven van demonen, die de planeet willen overnemen. ...

Dat Atlus dol is op Nintendo’s dubbelschermige handheld blijkt uit het ongeëvenaarde aantal games dat de Japanse ontwikkelaar voor deze handheld heeft ontwikkeld. De nieuwste in het rijtje is Radiant Historia, een role-playing game waarin tijdreizen centraal staat. Na een hinderlaag op het slagveld ontwaakt de timide hoofdrolspeler Stok in Historia, een wereld waar tijd en ruimte verwrongen zijn en twee mysterieuze kinderen hem de kracht om door de tijd te reizen toekennen. ...

De vorige pogingen om de Castlevania-franchise naar de derde dimensie te toveren bleken niet aan Konami’s verwachtingen te voldoen. De Nintendo 64-iteraties waren ronduit labiel en hoewel de Playstation 2-delen al een aanzienlijke verbetering waren, wisten ze niet het beoogde succes te behalen. Ook de tweedimensionale titels, zoals ze vanaf Symphony of the Night voort zijn gezet op handhelds van Nintendo en Sony, sloegen alsmaar niet aan bij het grote publiek. Voldoende reden voor Konami om, middels een reboot, een frisse wind door de serie te blazen. Maar de frisse wind blijkt al gauw een barre winter te zijn. Oorspronkelijk zou Lords of Shadow een remake van de eerste Castlevania worden, met Simon Belmont in de hoofdrol. Dit plan is in een later stadium overboord gegooid; het lijkt alsof het hele erfgoed van de serie er achteraan gegaan is. De hoes leest misschien Castlevania, maar het is raadzaam om alles wat je van de serie wist te vergeten. Daarmee is het resultaat van de reboot eerder een ‘reset’, een keuze die de echte fan pijn in het hart doet. ...

Vaak, misschien wel te vaak, kom ik in recensies onterechte kritiek tegen. Ik heb het niet over een meningsverschil, maar over een gebrek aan inzicht. Neem de uitgesproken mening van mede-Basher Rogier Kahlmann over een nieuwe Japanse roleplayinggame van Square Enix, genaamd Nier. Al bij het lezen van zijn recensie op DGS-Online zette ik vraagtekens bij zijn gebruik van het woord ‘Japans’, wat een dag later enkel versterkt werd door zijn optreden in de Bashers Podcast. De vraag is: weet je wel waar je het over hebt? Één van de meest voorkomende kritiekpunten op Japanse games, met name op RPG’s, is het expressieve karakter van het verhaal. Rogier schilderde dat van Nier af als ‘veel te veel overdreven pathos’. Een soortgelijk kritiekpunt is te vinden in Vincents recente Uitgespeeld over Final Fantasy XIII, waar ‘de hoofdpersonages altijd en overal lopen te mekkeren of ze het wel kunnen, en of ze wel door moeten gaan’. Beide Japans, beide RPG’s. Toevallig? Allerminst. ...

Vaak gooit men de term ‘remake’ op, maar deze is zeker niet van toepassing op Silent Hill: Shattered Memories. Een begrip dat beter aan deze Wii-titel gekoppeld kan worden is ‘reimagination’ van de eerste Silent Hill, omdat afgezien van de kern van het verhaal er weinig hetzelfde is gebleven. Zoals gebruikelijk speelt ook dit zevende deel in de inmiddels tien jaar lopende reeks zich af in het dorp Silent Hill, dat alles behalve het doorsnee pittoreske dorpje is. De game wordt bijzonder filmische wijze gepresenteerd en sommige scenes doen zelfs denken aan Heavy Rain, dat onlangs voor de PlayStation 3 gelanceerd is. Het menu wordt namelijk vormgeven alsof de speler een handycam gebruikt, waarbij Harry en zijn dochter Cheryl mooie momenten delen. Vervolgens beland de speler in de huid van Harry en vanuit ik-perspectief wordt een interactieve sessie bij de psycholoog doorgelopen, wat verdere invloed heeft op het verloop van de game. Daarna begint de game in de vorm van flashbacks, wat geopend wordt met de over de kop geslagen Jeep Wrangler van Harry. Nadat hij zijn bewustzijn terug heeft, ontdekt hij dat niet alleen zijn geheugen, maar ook zijn dochtertje niet langer bij hem is en gaat gewapend met een zaklamp op zoek naar haar in Silent Hill, dat geteisterd wordt door een sneeuwstorm. ...

Het is niet de eerste, en zal ook zeker niet de laatste remake zijn die Square Enix ontwikkelt voor de Nintendo DS. De kijk op het fenomeen ‘remake’ verschilt sterk per project bij het conversatieve Japanse bedrijf. Waar de DS-versie van Final Fantasy IV bijzonder loyaal blijft aan het origineel van de Super Nintendo, slaat Estpolis: The Lands Cursed by the Gods een compleet andere weg in. De verschillen zijn zo enorm dat het niet eens rechtvaardig is om te spreken over een ‘remake’ – ‘reimagination’ van Lufia II: Rise of Sinistrals is wellicht een betere benoeming. ...

Terwijl 2009 misschien wel het jaar van de PlayStation 3 was, verscheen er in alle stilte een laatste topper voor de PlayStation 2 in maart van dat jaar. Nadat de protagonist vanuit de stad naar het vreedzame plattelandsdorpje Inaba verhuist om bij zijn oom en nichtje te wonen, wordt het dorp ineens geterroriseerd door een seriemoordenaar. Tegelijkertijd vangen de protagonist en zijn vriendenclub een gerucht op van een televisiekanaal dat op een regenachtige middernacht verschijnt. Na de tweede moord ontdekken zij een relatie tussen het kanaal en de bizarre moorden, waardoor de club het initiatief neemt door zelf op onderzoek uit te gaan en letterlijk in de tv duikt. Persona 4 kent twee verschillende lagen: enerzijds social simulation (character-driven plot), anderzijds role-playing (narrative-driven plot). Een kalender met weersysteem en deadlines zorgt ervoor dat de pacing niet al te geforceerd perfect op peil blijft en de speler zijn tijd op verschillende manieren kan besteden. Een gebruikelijk vechtsysteem wordt uitgebreid met Persona’s: oproepbare mythologische wezens die huizen in tarotkaarten en zelfs met elkaar fuseerbaar zijn, wat de algehele ervaring enorm verrijkt. Het intrigerende, haast Phoenix Wright-achtige verhaal met voldoende gimmicks en afwisselingen in de gameplay zal elke speler met genoeg vrije tijd aan de buis gekluisterd houden en lijkt deze tevens uit te nodigen om er ook in te klimmen. Conclusie: Shin Megami Tensei: Persona 4 is een uiterst geraffineerd vervolg op zijn geprezen voorganger en behoort tot één van de beste, zo niet de beste, Japanse role-playing games van het afgelopen decennium. Niet perfect, maar zo uniek en enerverend kom je ze tegenwoordig maar zelden meer tegen. ~ 10/10