Games

Waar het precies is misgegaan met de _Final Fantasy-_serie, daar is moeilijk een vinger op te leggen. Sommigen beweren dat Final Fantasy XII (2006) het laatste hoogtepunt was, terwijl ik zelf stug volhoud dat de serie sinds VI (1994) in een neerwaartse spiraal verkeert. De meest recente iteratie, Final Fantasy XIV (2011), werd niet alleen door critici ervaren als een flop, zelfs uitgever en ontwikkelaar Square Enix zelf bood tegen alle verwachtingen in haar excuses aan voor de online MMORPG. Het is duidelijk dat het Japanse bedrijf het spoor bijster is wat betreft haar vlaggenschipserie. Hoewel radicale veranderingen niet binnen het karakter van Square Enix passen, is dat de enige manier waarop de naam ‘Final Fantasy’ nog te redden is. Om te beginnen zou Square Enix er verstandig aan doen om art director Tetsuya Nomura de deur te wijzen, zoals de jongens van 8-4 in hun recente podcast ook al suggereerden. Toen Square Enix in 1995 de overstap maakte van Nintendo’s consoles, waarop de eerste zes delen verschenen, naar Sony’s Playstation voor Final Fantasy VII (1997), werd Nomura aangesteld als hoofd van de game art, terwijl voormalige art director Yoshitaka Amano’s taken werden gedegradeerd tot het ontwerpen van de logo’s. ...

Meer erotiek dan epos

Hoewel Dissidia 012, net als voorloper Dissidia Final Fantasy, gerekend wordt tot het genre vechten, draait het eigenlijk helemaal niet om het vechten. Het gaat om de fanservice, de verzameling van vijfentwintig jaar aan goedzakken met piekhaar en schurken die allen kampen met een of meerdere complexen. Tel er een gigantische hoeveelheid vrij te spelen spul bij op, en de vergelijking met een serie als Super Smash Bros. is moeilijk te overzien. Maar waar Super Smash Bros.-director Sakurai fans vroeg welke personages zij graag in Brawl zagen verschijnen, lijkt het alsof Square Enix maar blindelings wat graaide in hun grabbeltrommel van personages. Hoewel Aerith en dat hele Final Fantasy VII mij gestolen kunnen worden, zullen genoeg liefhebbers van het bloemenmeisje teleurgesteld zijn. Ze is er wel, maar alleen als Assist Character, de niet-speelbare personages die zo nu en dan een tik komen uitdelen. Om er nog een schepje bovenop te doen, moet je de demo van de game kopen om haar aanwezigheid vrij te spelen. Dus je betaalt extra om haar drie seconden in beeld te zien. ...

Na de releases van Persona 2 bleef het zes jaar lang stil rondom de Persona-reeks, totdat Atlus in 2006 Persona 3 aankondigde en vier maanden later al lanceerde. Door een gefaald experiment van het bedrijf Kirijo is het zogenaamde Dark Hour opgewekt, een periode tussen twee dagen waarin men onwetend transfigureert tot doodskisten. Op de plek waar overdag de plaatselijke middelbare school staat, rijst tijdens het Dark Hour de labyrintische toren Tartarus, het nest van monsters, de Shadows. Het studentenhuis waar de stille protagonist zich inschrijft, blijkt tevens het hoofdkantoor van S.E.E.S. (‘Specialized Extracurricular Execution Squad’) te zijn, dat onderzoek doet naar het Dark Hour. Net als de protagonist behouden ook zij hun menselijke gestalte, en kunnen door met een pistool-achtige Evoker door hun hoofd schieten ter oproep van hun Persona, de gepersonifieerde psyche. ...

Tegen de traditie van één driedimensionale Mario-games per platform in, bracht Nintendo tweeënhalf jaar na de lancering van het uiterst succesvolle Super Mario Galaxy een direct vervolg uit. Reden hiervoor was een overvloed aan ideeën, welke niet allemaal in het eerste deel verwerkt konden worden. Wel naar traditie is het verhaal: prinses Peach nodigt opnieuw Mario uit voor een zelfgebakken taart, maar wordt vroegtijdig ontvoerd door aartsrivaal Bowser, die door het consumeren van de gewilde Grand Stars enorm in omvang is. Mario wordt opnieuw bijgestaan door een kleine Luma en zet de achtervolging in op naar zijn hoofd gemodelleerd ruimteschip annex dwergplaneet. ...

Na een sterke economische bloei van ruim twintig jaar, is de Japanse gameindustrie de afgelopen jaren een beetje aan het inkakken. Niet alleen daalden de inkomsten van 2010 met 9 procent ten opzichte van het jaar daarvoor, ook markeerde 2010 het derde jaar op rij dat de Japanse gameindustrie gekrompen is. De oorzaak hiervoor is, volgens Daniel Feit van Bitmob, dat Japan van oude games houdt, en niet van oudere gamers. 1Up-journaliste Nadia Oxford reageert hierop dat het om meer gaat dan uitsluitend die hang naar traditie en dat (overzeese) marketing ook een belangrijke rol speelt. ...

Traditiegetrouw verzorgt elke gamesite aan het einde van het jaar een of meerdere top zoveel-lijstjes. Hier op Bashers probeerden we het origineel te doen, maar doorgaans draait het simpelweg om het selecteren van de crème de la crème. Voor Bashers benoemde vrolijke vriend Niels Peuchen zijn drie favoriete DS-titels van 2010. Shin Megami Tensei: Strange Journey stond er niet tussen. Dat hij mijn persoonlijke favoriet voor de Nintendo DS niet noemde kan ik hem moeilijk kwalijk nemen: de game is immers niet in Europa uitgebracht. Dat de Amerikanen er geen tweede keer naar om kijken, is ook geen grote verrassing: de game kent geen enkel visueel spektakel. ...

In de weken rond de jaarwisseling kijkt Bashers terug op het afgelopen jaar. Guan van Zoggel heeft altijd gamemuziek aan zijn oren, ook al staan de consoles uit. Hij kiest zijn top 3 soundtracks. In een tijdperk waar de gedachte ’episch beloont’ overheerst bij menig gameontwikkelaar, wordt de nadruk verschoven van creativiteit en amusement naar realisme en simpelweg vette actie. Deze beweging geldt niet alleen voor de beelden, maar ook de soundtrack wordt er op afgestemd. Ontwikkelaars spenderen bakken met geld aan symfonieorkesten hun game te voorzien van bombastische muziek. Dat zulke enorme bezettingen niet de sleutel zijn tot spraakmakende soundtrack blijkt uit mijn drie favoriete niet-epische soundtracks van 2010. ...

Jaren verstreken voordat Atlus besloot een nieuw deel in de hoofdreeks van Megami Tensei uit te brengen. Langzaam slokt een mysterieuze zwarte massa de Aarde op, beginnend bij Antarctica. Terwijl de wereld paniek slaakt, verzamelt de Verenigde Naties een militaire eenheid van de beste soldaten en onderzoekers ter wereld om de zwarte massa, inmiddels omgedoopt tot Schwarzwelt, te verkennen. Tijdens het binnendringen van de barrière worden de voertuigen van het peloton vernietigd, waardoor het team aangewezen is op zichzelf in een wereld vergeven van demonen, die de planeet willen overnemen. ...

Dat Atlus dol is op Nintendo’s dubbelschermige handheld blijkt uit het ongeëvenaarde aantal games dat de Japanse ontwikkelaar voor deze handheld heeft ontwikkeld. De nieuwste in het rijtje is Radiant Historia, een role-playing game waarin tijdreizen centraal staat. Na een hinderlaag op het slagveld ontwaakt de timide hoofdrolspeler Stok in Historia, een wereld waar tijd en ruimte verwrongen zijn en twee mysterieuze kinderen hem de kracht om door de tijd te reizen toekennen. ...