Games

De vorige pogingen om de Castlevania-franchise naar de derde dimensie te toveren bleken niet aan Konami’s verwachtingen te voldoen. De Nintendo 64-iteraties waren ronduit labiel en hoewel de Playstation 2-delen al een aanzienlijke verbetering waren, wisten ze niet het beoogde succes te behalen. Ook de tweedimensionale titels, zoals ze vanaf Symphony of the Night voort zijn gezet op handhelds van Nintendo en Sony, sloegen alsmaar niet aan bij het grote publiek. Voldoende reden voor Konami om, middels een reboot, een frisse wind door de serie te blazen. Maar de frisse wind blijkt al gauw een barre winter te zijn. Oorspronkelijk zou Lords of Shadow een remake van de eerste Castlevania worden, met Simon Belmont in de hoofdrol. Dit plan is in een later stadium overboord gegooid; het lijkt alsof het hele erfgoed van de serie er achteraan gegaan is. De hoes leest misschien Castlevania, maar het is raadzaam om alles wat je van de serie wist te vergeten. Daarmee is het resultaat van de reboot eerder een ‘reset’, een keuze die de echte fan pijn in het hart doet. ...

Vaak, misschien wel te vaak, kom ik in recensies onterechte kritiek tegen. Ik heb het niet over een meningsverschil, maar over een gebrek aan inzicht. Neem de uitgesproken mening van mede-Basher Rogier Kahlmann over een nieuwe Japanse roleplayinggame van Square Enix, genaamd Nier. Al bij het lezen van zijn recensie op DGS-Online zette ik vraagtekens bij zijn gebruik van het woord ‘Japans’, wat een dag later enkel versterkt werd door zijn optreden in de Bashers Podcast. De vraag is: weet je wel waar je het over hebt? Één van de meest voorkomende kritiekpunten op Japanse games, met name op RPG’s, is het expressieve karakter van het verhaal. Rogier schilderde dat van Nier af als ‘veel te veel overdreven pathos’. Een soortgelijk kritiekpunt is te vinden in Vincents recente Uitgespeeld over Final Fantasy XIII, waar ‘de hoofdpersonages altijd en overal lopen te mekkeren of ze het wel kunnen, en of ze wel door moeten gaan’. Beide Japans, beide RPG’s. Toevallig? Allerminst. ...

Vaak gooit men de term ‘remake’ op, maar deze is zeker niet van toepassing op Silent Hill: Shattered Memories. Een begrip dat beter aan deze Wii-titel gekoppeld kan worden is ‘reimagination’ van de eerste Silent Hill, omdat afgezien van de kern van het verhaal er weinig hetzelfde is gebleven. Zoals gebruikelijk speelt ook dit zevende deel in de inmiddels tien jaar lopende reeks zich af in het dorp Silent Hill, dat alles behalve het doorsnee pittoreske dorpje is. De game wordt bijzonder filmische wijze gepresenteerd en sommige scenes doen zelfs denken aan Heavy Rain, dat onlangs voor de PlayStation 3 gelanceerd is. Het menu wordt namelijk vormgeven alsof de speler een handycam gebruikt, waarbij Harry en zijn dochter Cheryl mooie momenten delen. Vervolgens beland de speler in de huid van Harry en vanuit ik-perspectief wordt een interactieve sessie bij de psycholoog doorgelopen, wat verdere invloed heeft op het verloop van de game. Daarna begint de game in de vorm van flashbacks, wat geopend wordt met de over de kop geslagen Jeep Wrangler van Harry. Nadat hij zijn bewustzijn terug heeft, ontdekt hij dat niet alleen zijn geheugen, maar ook zijn dochtertje niet langer bij hem is en gaat gewapend met een zaklamp op zoek naar haar in Silent Hill, dat geteisterd wordt door een sneeuwstorm. ...

Het is niet de eerste, en zal ook zeker niet de laatste remake zijn die Square Enix ontwikkelt voor de Nintendo DS. De kijk op het fenomeen ‘remake’ verschilt sterk per project bij het conversatieve Japanse bedrijf. Waar de DS-versie van Final Fantasy IV bijzonder loyaal blijft aan het origineel van de Super Nintendo, slaat Estpolis: The Lands Cursed by the Gods een compleet andere weg in. De verschillen zijn zo enorm dat het niet eens rechtvaardig is om te spreken over een ‘remake’ – ‘reimagination’ van Lufia II: Rise of Sinistrals is wellicht een betere benoeming. ...

Terwijl 2009 misschien wel het jaar van de PlayStation 3 was, verscheen er in alle stilte een laatste topper voor de PlayStation 2 in maart van dat jaar. Nadat de protagonist vanuit de stad naar het vreedzame plattelandsdorpje Inaba verhuist om bij zijn oom en nichtje te wonen, wordt het dorp ineens geterroriseerd door een seriemoordenaar. Tegelijkertijd vangen de protagonist en zijn vriendenclub een gerucht op van een televisiekanaal dat op een regenachtige middernacht verschijnt. Na de tweede moord ontdekken zij een relatie tussen het kanaal en de bizarre moorden, waardoor de club het initiatief neemt door zelf op onderzoek uit te gaan en letterlijk in de tv duikt. Persona 4 kent twee verschillende lagen: enerzijds social simulation (character-driven plot), anderzijds role-playing (narrative-driven plot). Een kalender met weersysteem en deadlines zorgt ervoor dat de pacing niet al te geforceerd perfect op peil blijft en de speler zijn tijd op verschillende manieren kan besteden. Een gebruikelijk vechtsysteem wordt uitgebreid met Persona’s: oproepbare mythologische wezens die huizen in tarotkaarten en zelfs met elkaar fuseerbaar zijn, wat de algehele ervaring enorm verrijkt. Het intrigerende, haast Phoenix Wright-achtige verhaal met voldoende gimmicks en afwisselingen in de gameplay zal elke speler met genoeg vrije tijd aan de buis gekluisterd houden en lijkt deze tevens uit te nodigen om er ook in te klimmen. Conclusie: Shin Megami Tensei: Persona 4 is een uiterst geraffineerd vervolg op zijn geprezen voorganger en behoort tot één van de beste, zo niet de beste, Japanse role-playing games van het afgelopen decennium. Niet perfect, maar zo uniek en enerverend kom je ze tegenwoordig maar zelden meer tegen. ~ 10/10

Ik herinner me de trailer waarin The Legend of Zelda: Phantom Hourglass werd aangekondigd nog goed. Eindelijk weer een tweedimensionale (vooruit, 2,5D) Zelda! Eentje waarin de unieke tekenfilmstijl van The Wind Waker gecombineerd werd met oudere elementen, zoals de muziek uit A Link To The Past. Dat was in maart 2006. Inmiddels is het december 2009 en is mijn kijk op Phantom Hourglass en zijn opvolger, Spirit Tracks, enorm veranderd. Ondanks de torenhoge cijfers van de media heb ik Phantom Hourglass ervaren als een langdradig avontuur en het kostte me dan ook anderhalf jaar om het einde te bereiken. Wegens een deadline nam Spirit Tracks slechts drie dagen in beslag, maar elke dag kende voldoende ergernissen om de Nintendo DS met een vloek dicht te klappen. ...

De geanticipeerde opvolger van The Legend of Zelda: Twilight Princess op de Nintendo Wii laat nog even op zich wachten, dus om de honger naar een nieuwe Zelda te stillen brengt Nintendo een vervolg op Phantom Hourglass uit, de eerste Zelda-titel voor de Nintendo DS. In dit nieuwe deel, dat de subtitel Spirit Tracks draagt, is hoofdpersonage Link naast held ook een kersverse machinist. Ter erkenning hiervan vindt er een officiële ceremonie plaats in het kasteel van Hyrule, geleid door prinses Zelda. Deze roept na de plechtigheid echter Link bij haar en vraagt hem om haar met zijn trein naar de Spirit Tower te escorteren. Zelda’s vermoeden dat kanselier Cole sinistere plannen aan het beramen is wordt al gauw bevestigd. Een geslaagde toevoeging is de Spirit Flute, waarmee de speler op interactieve wijze een panfluit kan bespelen door te blazen in de microfoon en tegelijkertijd de fluit te verschuiven via het touch screen. Meer lieve woorden zijn er echter niet van toepassing. Er ligt zoveel nadruk op het reizen met de trein dat dit nagenoeg de helft van de spelduur in beslag neemt en het overmatig lineaire avontuur regelmatig ergernissen op zal leveren. Pas halverwege de game wordt er aandacht besteed aan het verhaal, dat het best omschreven kan worden als pathetisch voorspelbaar. Bovendien bevat de gemiddelde vijand meer odieus charisma dan de uiteindelijk antagonist. Als Spirit Tracks naast voorgaande delen in de reeks gelegd wordt, ontbreken er tegenstanders in de kerkers, is de traditionele sfeer in dorpjes compleet zoek en het aantal muzikale verwijzingen naar eerdere delen reikt niet hoger dan drie. ...

Na het ongekende succes van New Super Mario Bros. op de Nintendo DS, die vandaag de dag nog altijd als een trein verkoopt, kwam de aankondiging van een Wii-iteratie tijdens de E3 2009 niet als een grootse verrassing. Prinses Peach is jarig en wordt getrakteerd op een reusachtige taart, maar al gauw blijkt de vulling ervan minder zoet te zijn dan de jarige hoopte; Bowser’s kinderen springen uit de taart en ontvoeren met behulp van het alom bekende luchtschip prinses Peach. Mario, Luigi en de Toads komen onmiddellijk in actie: terwijl de broeders de achtervolging inzetten, zorgt het leger van Toads dat de nieuwe power-ups het koninkrijk ingeschoten worden. ...

Het onlangs gelanceerde Call of Duty: Modern Warfare 2 is haast een begrip geworden in zowel de game-industrie als omringende media. Gamers vormden lange rijen voor winkelketens die om middernacht de deuren zouden openen om de eerste exemplaren van de felbegeerde titel te verkopen. De Wii-versie van het eerste deel, Modern Warfare Reflex, liepen zij toen terstond voorbij. Velen wisten het wellicht niet eens. ndimgSinds de lancering in 2003 vliegen de Call of Duty-games als warme broodjes over de toonbank. De destijds onervaren ontwikkelstudio Infinity Ward is inmiddels uitgegroeid tot een van de meest geprezen ontwikkelaars in de industrie. Na het overweldigende succes van Call of Duty 2 zag Activision een extra bron van inkomsten opbloeien. Ze schakelden een team in voor de franchise en zo ontwikkelde, naast Infinity Ward, ook Treyarch aan Call of Duty-delen. Deze laatste werd verantwoordelijk voor het derde deel, dat door de hardcore fans als een zure appel werd ontvangen: het draaide op een compleet andere engine, waardoor het gevoel dat de meesten bij het tweede deel ontwikkeld hadden ineens verdwenen was. ...

Sinds het succesvolle Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars zijn de role-playing games van de besnorde loodgieter opgedeeld in twee series: de Paper Mario- en Mario & Luigi-serie, waarbij Bowser’s Inside Story onder het laatste valt. Terwijl het Mushroom Kingdom kampt met opgezwollen Toads dankzij een ziekte, komt de alom gehate Fawful nog meer herrie schoppen. Hij heeft namelijk de controle over Bowser’s lichaam, waardoor deze onbewust de gehele inhoud van het koninlijke kasteel inhaleert. Dus de situatie is als volgt: Mario, Luigi en de halve Toad-bevolking bevinden zich in het lichaam van Bowser, terwijl hijzelf gestrand is op een duistere kaap. ...