Games

Terwijl de tijd langzaam voorbij kruipt, wordt het steeds moeilijker om succesvol origineel te zijn. Ook in de game-industrie wordt alles dat afwijkt van de standaard vicieuze cirkel aan remakes of hergebruikte concepten op handen gedragen - of het nu deugt of niet. De Britse ontwikkelaar Media Molecule houdt met LittleBigPlanet vast aan het vertrouwelijke, maar breidt het bestaande concept van puzzel platform-titels dusdanig uit dat de titel een evolutie binnen het genre symboliseert. De mogelijkheid om als speler levels te creëren is natuurlijk verre van nieuw, maar de schaal waarop het in LittleBigPlanet gebeurt is enorm. Dit alles onder het motto: “Play. Create. Share.” ...

Door het daverende succes van vele Nintendo-franchises op Nintendo’s eerste thuisconsole, beschikte Nintendo over een toenemend budget om de series verder uit te breiden op de Super Nintendo. Met The Legend of Zelda: A Link to the Past hervatte Nintendo de uiterst succesvolle formule van het eerste deel, en verrijkte dit met talloze elementen. In een zekere nacht wordt Link gewekt door de stem van prinses Zelda, een afstammeling van de Seven Sages, welke verantwoordelijk zijn voor het verbannen van Ganon uit de Golden Realm. Zelda is gevangen genomen door de zwarte magiër Agahnim. Tijdens zijn avontuur wordt Link geholpen door Sahasrahla, een afstammeling van de makers van het Master Sword. De wereld van Hyrule in A Link to the Past was immens groot voor zijn tijd, waardoor Nintendo gebruik moest maken van een 8Mbit-geheugen in plaats van de gebruikelijk 4Mbit. Op het punt dat menig speler dacht de hele wereld gezien te hebben, toonden Miyamoto en zijn team weer hun ware kracht: de Dark World, inclusief acht tempels, toegankelijk via een magische spiegel. Het concept van de alternatieve vervallen wereld waar Ganon(dorf) aan de macht is, is een terugkerend fenomeen in latere Zelda-titels, zoals Ocarina of Time. Ook de ocarina vindt tevens zijn oorsprong in deze 16-bit topper. ...

Vroeger, toen je nog kinds was, draaide het ‘Super Nintendo-en’ puur om vermaak: graphics en verhaal waren ondergeschikt aan gameplay of werden zelfs helemaal buiten beschouwing gelaten. Toen ik na school met mijn vriendinnetje in groep zes voor de zoveelste keer Link’s 16-bit avontuur onder handen nam, lette ik niet op de graphics, noch het verhaal, noch het vriendinnetje: het avontuur was alles. Enkele jare later ontdek je dat er ook daadwerkelijk redenen zijn waarom Link, gewapend met zwaard en schild, het groene land van Hyrule doorkruist. Nader onderzoek naar de oorsprong van de Triforce liep al gauw dood, omdat het geen verwijzing is naar een historisch gegeven. Dit komt omdat het een unieke creatie is van Nintendo: het logo op zichzelf niet, maar de gedachte erachter. De ontwikkelaar van de Soul Blazer Trilogy, namelijk Quintet, gaat wel een stap verder dan het creëren van een fictieve wereld. Na Soul Blazer werkte Quintet aan het spirituele vervolg, Illusion of Time (in Verenigde Staten heette het Illusion of Gaia). Hierin stond een fictieve, doch door de Aarde geïnspireerde wereld centraal. Historische, geografische en religieuze elementen zijn terug te vinden in de setting: een vermelding van Cristopher Columbus, plaatsen zoals Angkor Wat en de Toren van Babel. Als tienjarige dacht je niet over dergelijke verwijzingen na; je volgde gewoon het pad en draaide alles op je pad de nek om. ...

In tegenstelling tot veel hedendaagse puzzelgames dateert Nintendo’s voorliefde voor picross uit 1995, bij de release van Mario’s Picross. Twaalf jaar later werd deze passie in een nieuw jasje gestopt voor de Nintendo DS en dit jaar uitgebreid met een tweede titel, namelijk Picross 3D. ‘Stereometrie Picross’, zoals de Japanse titel letterlijk vertaald luidt, geeft het idee achter de game goed weer: de speler dient volgens de regels van het originele picross kubussen uit een groter ruimtelijke geheel verwijderen. Mocht je zonder een misser en binnen de tijd het vormpje uitgehakt hebben, wordt je niet alleen getrakteerd op een schattige animatie waarin het voorwerp of dier zijn bestaan verduidelijkt, maar ook op een ‘Perfect Clear’. Naast deze uitgebreide hoofdmodus heeft Nintendo ook aan de replay-waarde gedacht: zelf ruimtelijke figuurtjes creëren met behulp van een eenvoudig te begrijpen en te gebruiken editor. Het is het ook mogelijk de puzzels uit te wisselen met vrienden of nieuwe via Nintendo WiFi te downloaden, waarmee het scala aan puzzels nog verder kan worden uitgebreid. Doordat de puzzels zichzelf genereren na het voltooien van een ruimtelijk figuur, kan de speler zonder moeite niet alleen persoonlijke, maar ook gecompliceerde puzzels voor zichzelf en vrienden maken. Voor een eventueel vervolg wel graag meer aandacht aan de muziek, want de beperkte soundtrack gaat tamelijk gauw vervelen. Conclusie: Picross 3D geeft een leuke draai aan het eeuwenoude concept van de Japanse puzzel. Liefhebbers van Picross DS zullen zichzelf zeker kunnen vermaken met de 3D-variant, al blijft het een persoonlijke kwestie welke nu leuker is. ~ 8/10

Square Enix zit tegenwoordig niet meer verlegen om het uitbrengen van Final Fantasy-titels: waar fans vroeger de dagen zaten af te tellen tot het volgende officiële deel, worden tegenwoordig voldoende spin-offs en side-stories uitgebracht om menig fan tevreden te houden. De jongste telg onder deze zij-categorie is de WiiWare-titel Final Fantasy IV: After Years; weet dit vervolg de magie van het origineel te behouden? Sinds de introductie van WiiWare iets meer dan een jaar geleden, heeft dit digitale platform al verscheidene hoogtepunten ervaren. Een groot voordeel van deze dienst is dat de ontwikkelkosten aanzienlijk lager zijn dan wanneer de titels als fysieke exemplaren in de winkels belanden. Dit stelt kleinere studio’s in staat een groter publiek te bereiken. Denk hierbij aan 2D Boy’s World of Goo, dat inmiddels wereldwijd geliefd is bij vele gamers. Capcom’s 8-bit Mega Man 9 is een ideaal voorbeeld om aan te geven hoe ook grote ontwikkelaars omgaan met dergelijke downloadservices op consoles. Vrijwel direct nadat de DS-remake van Final Fantasy IV op de markt verscheen, begon het team van Matrix Software te werken aan een after-story, dat poëtisch The After Years zou heten.Dit verscheen afgelopen jaar in downloadbare episodes voor de mobiele telefoons in Japan, maar wordt nu voor de Westerse wereld vertaald, aangepast en uitgebracht als WiiWare. Mocht je Final Fantasy IV nog niet uitgespeeld hebben en het ontroerende einde geheel zelf willen ervaren, dan raad ik je nu aan de volgende alinea over te slaan omdat ik mezelf niet ga pijnigen met het omzeilen van spoilers. ...

Zoals elke franchise zou ook The Legend of Zelda vroeg of laat haar entree maken op de afdeling van draagbare spelcomputers. In 1993 verscheen The Legend of Zelda: Link’s Awakening voor de Game Boy. Tijdens een tocht over de wilde oceaan leed zijn schip schipbreuk en belandde de jonge Hyliaanse held op het eiland Koholint. Zijn redders verwijzen hem naar zijn zwaard op het strand. Zodra hij zijn wapen terug in bezit heeft, meldt een pratende uil hem dat Link de beschermer van Koholint, de Windfish, moet wekken alvorens hij het eiland kan verlaten. Dit kan enkel door het verzamelen van de acht Siren instrumenten, verspreid over het mysterieuze eiland en goed beschermd door de Nightmare-monsters. Het originele plot en eigenzinnige karakter van Link’s Awakening mist weliswaar de standaard percepties omtrent de Triforce en het land van Hyrule, maar daarentegen biedt het een werkelijk onvergetelijke ervaring: uitdagende gameplay, gecompliceerde kerkers, gedenkwaardige personages en volwaardige sidequests naast een bevredigend hoofdavontuur - en dit alles is mogelijk binnen de beperkingen van de Game Boy. Aangename graphics en een uitmuntende soundtrack maken de belevenis (meer dan) compleet. Conclusie: Met The Legend of Zelda: Link’s Awakening haalt Nintendo het maximale uit de Game Boy en het team achter de franchise. De maatstaaf voor draagbare Zelda-titels die Link’s Awakening legde in 1993 blijft tot op de dag van vandaag onovertroffen; een epische legende in zakformaat. ~ 9/10

Fumito Ueda, een kunstenaar in spé en werkend in de game-industrie. Zijn eerste project als director onder Sony Computer Entertaiment kostte vier jaar, maar het resultaat mag er wezen. Ico volgt het verhaal van de gelijknamige hoofdrolspeler, een getinte jongen wiens lot bepaald werd bij zijn geboorte: de aangeboren hoorns op zijn hoofd staan gelijk aan slechte voortekenen voor zijn dorp. Hierdoor wordt hij in een kasteel opgesloten als offer in een sacrofaag. Een lichte aardbeving in combinatie met Ico’s wilskracht om te ontsnappen doet zijn gevangenis omkegelen, waardoor hij weet te ontsnappen. Dan ziet hij bovenin een toren de blanke prinses Yorda opgesloten in een kooi; Ico is vastbesloten samen met haar te ontsnappen uit het kasteel. ...

Het derde deel in de geliefde Kingdom Hearts-franchise laat nog enige tijd op zich wachten, dus hopelijk werpt de E3 komende week wat licht op de zaak. Tot die tijd kunnen liefhebbers zich vermaken met de spin-off voor de Nintendo DS, Kingdom Hearts: 358/2 Days. De hoofdrol wordt vertolkt door Sora’s hartloze alterego, genaamd Roxas, lid van de organisatie XIII. De game wordt van dag tot dag verteld, beginnend bij Roxas’ debuut bij XIII (dag 7), wat tevens gelijk staan aan het begin van een zeven dagen durende tutorial. Hierin worden een uur lang verhalenderwijs de basisbeginselen van de voor velen bekende gameplay doorgenomen. ...

Er was eens een blonde jongen, gehuld in een groen pakje en uitgerust met een schattig zwaardje. Bij hem was een lieftallig elfje. Maar het elfje werd al gauw strontve- Ho, eerst even wat anders. Ja, ik zeik graag. En het liefst op zaken die bij loyale aanhangers de gevoelige snaar weten te raken. Zo ben ik. Zo ben ik recentelijk niet alleen aan de haal gegaan met producties voor Nintendo-systemen, zoals SEGA’s monochrome beat ’em up MadWorld, maar ook met buitenechtelijke nazaten, zoals Gears of War 2 en Banjo Kazooie: Nuts ’n’ Bolts. Ik doe dit niet zozeer om ruzie te zoeken, maar ik poog aan de hand van zorgvuldig geselecteerde woorden en stimulerende prikkels een discussie op te zetten. Op sommigen zal dit vast als ‘arrogant’ overkomen, maar sla het woordenboek eens na op ‘assertief’ en we zijn weer even goede vriendjes. Maar daar wilde ik het niet over gaan hebben. ...

Aan surival horrors geen gebrek op de Nintendo Wii: de recentelijk aankondigde Silent Hill en Ju-On: The Grudge borduren voort op de toon die Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclipse afgelopen zomer al zette. Deze interactieve horror vertelt het verhaal een gijzeling, waarbij een crimineel vijf jongedames opgesloten hield in een villa, maar uiteindelijk opgepakt werd door een detective. Enkele jaren later sterven twee van de meiden plotseling op mysterieuze wijze en gaat de rest terug naar het eiland om meer informatie te weten te komen over de gijzeling destijds. De gameplay van Fatal Frame is minimaal: bewegen met de analog-stick, ‘rennen’ met de Z-knop, gebruik maken van de camera (het wapen) op B, en voorwerpen pakken met A. Doordat de zaklamp niet overeenkomt met de aanwijzer van de Wii-afstandsbediening voelt de besturing aanvankelijk stijfjes aan. Ook wordt het idee van een interactief horrverhaal gestimuleerd door de eenvoudige opzet, wat niet veel verder reikt dan een sleutel voor een slot zoeken. De aanhoudend angstaanjagende sfeer afgewisseld met schrik momenten zijn echter wel dermate goed uitgewerkt dat mits men in de juiste omgeving speelt het hart snel de keel zal bereiken. Conclusie: Gewapend met slechts een camera en zaklamp vergt Fatal Frame IV: Mask of the Lunar Eclipse eerder stalen zenuwen dan een lovend reactievermogen om je door het huis vol ondoden te navigeren. De typerende Suda 51-elementen zijn minder prominent aanwezig dan gebruikelijk, maar wellicht dat een beetje fotograaf een glimlachende geest vast kan leggen. ~ 8/10