De een toont zijn creativiteit met behulp van schilderijen, de ander aan de hand van schrijven; Suda 51 (Goichi) verwerkt zijn Kafka-achtige ideeën in games, waarbij killer7 zijn internationale doorbraak symboliseert. Je kruipt in de huid van de gehandicapte halfgod Harman Smith, moordenaar van beroep, die met Kun Lan al eeuwenlang een ‘good versus evil’-strijd voert. Harman lijdt aan een dissociatieve identiteitsstoornis, waarbij hij zijn zeven persoonlijkheden, elk met een unieke moordstijl, in fysieke staat kan oproepen: de killer7. Het doel van deze ‘organisatie’ (formatie is wellicht een betere term) is het opruimen van de manisch lachende Heaven Smiles, bizarre creaturen in allerlei vormen, maten en manieren van krijsen. ...

In februari 2008 kwam de ontwikkelaar Monolith Soft met Soma Bringer, een role-playing game die de grafische presentatie van Baten Kaitos, een knipoog richting de Mana-reeks en een vleugje Diablo II bevat. De wereld van Barnea wordt geteisterd door zogenaamde Visitors, ongewenste parasiet-achtigen, welke door de onregelmatige balans van Soma (levensenergie) op verscheidene plaatsen opduiken. Het verhaal volgt de activiteiten van de zevende divisie van Pharzurph, een organisatie verantwoordelijk voor het uitroeien van Visitors. De speler kiest een van de zeven leden, elk met een eigen karakter en manier van vechten. Er wordt ter plekke real-time gevochten, wat zorgt voor verslavende, en snelle gameplay. Wordt de aanval van een vijand meerdere malen gebroken, dan leiden uitroeptekens uiteindelijk tot een ‘Break’, waardoor deze tijdelijk verlamd is. De speler zelf kan ook ‘gebroken’ worden. Het sterkste punt van de titel is het enorme aanbod aan customisatie-mogelijkheden: van speciale vaardigheden managen tot orbs met magische krachten toekennen aan wapens. De titel is echter bijzonder lineair, bevat eentonige sidequests en lijdt aan een onregelmatige tekst-gameplay balans (wat ten koste gaat van het ritme). Het plot daarentegen is verrassend genoeg om men tot het einde door te laten spelen. Conclusie: Met Soma Bringer zet Monolith een degelijke Japanse rollenavontuur van circa 25 uur neer, welke gezien mag worden als een aardige toevoeging naast het enorme aanbod van draagbare turn-based varianten. ~ 7/10

Mario wist niet eerder dan de Paper Mario- en Mario & Luigi-franchise wereldwijd naam te maken in de wereld van de role-playing games. Dit had verscheidene redenen, maar het is en blijft een feit dat zijn eerste RPG-avontuur nog vóór de release van de Nintendo 64 plaatsvond, ook al bereikte deze titel Europese gamers niet. Destijds niet, moet ik zeggen. De relatie tussen de twee software-giganten, Nintendo en Square Enix, kent sinds oprichting van beide partijen een verscheidenheid aan pieken en dalen. In het begin van de jaren ‘90 was vooral Enix met haar Dragon Quest-reeks een ware concurrent voor het destijdse Square Co. Om haar positie op de markt te verstevigen, zocht Square steeds meer steun bij Nintendo, welke op diens beurt de grote Japanse RPG-ontwikkelaar met open armen verwelkomde. Het toppunt van de samenwerking werd in 1996 bereikt: waar Square een jaar eerder al met “concurrent” Enix het prestigieuze Chrono Trigger op de markt bracht (later fuseerden zij tot Square Enix), vergrootte Square haar fanbase in 1996 met de release van Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars. Square trok alles uit de kast om Mario en kornuiten zo secuur mogelijk ten tonele te stellen in de wereld van de role-playing games. Zo stond het gevechtssysteem van Final Fantasy model voor dit ongewone uitstapje van de roodgemutste loodgieter, maar dit systeem werd wel hevig aangepast om het naar maatstaven van Nintendo’s standaarden te verdraaien. Al met al is het ook niet verrassend dat Mario’s eerste role-playing avontuur in de top drie van best verkopende titels uit 1996 staat – en dat met de Nintendo 64 in de winkelrekken. ...

Lang heeft Capcom weten te ontkennen dat er een Wii-versie van de PlayStation 2-topper Ōkami op het programma stond, tot in 2007 aangekondigd werd dat studio Ready at Dawn het volgende jaar de Wii-versie zou uitbrengen. In de game kruip je in de huid van de Japanse zonnegodin Amaterasu, gereïncarneerd als de legendarische witte wolf, Shiranui. Deze wordt bijgestaan door de brutale, dwalende artiest Issun, die zich dankzij zijn miniscule formaat kan vestigen op het hoofd van ‘Ammy’ en de dertien hemelse penseel-technieken zoekt. Samen trekken zij door het middeleeuwse Nippon (Japan), op zoek naar de uiterste kern van het kwaad. Gaandeweg ontmoeten zij een breed scala aan interessante personages en vinden veel elementen uit de Japanse historie en religies. ...

Menig Nintendo-fan zal antwoorden met “Ocarina of Time” als hem of haar gevraagd wordt naar diens favoriete videogame aller tijden. Al dat is niet geheel verrassend: de titel sloeg tijdens haar release tien jaar geleden in als bom en heeft sindsdien nagenoeg elke lijst van ‘Best Game Ever’ gedomineerd. Nintendo Power verwoordde het met “Ocarina of Time heeft de test der tijd doorstaan,” een prachtige conclusie waarbij we ons neer moeten leggen. Zelfs nu, in de generatie waarin games nóg mooier en nóg gewelddadiger moeten, weet de game met haar charmes nog veel spelers te verleiden. Verderop, ver voorbij de top tien, treffen we het vervolg op Ocarina of Time aan; Majora’s Mask, dat in 2000 op de markt verscheen, moet niet alleen zijn directe voorganger voorbij laten gaan, maar ook dikwijls de 16-bit A Link To The Past en een jongere cell-shaded telg in de reeks, The Wind Waker. Enerzijds begrijpelijk, omdat het nu niet de minste titels binnen de industrie betreffen. Anderzijds oneerlijk, omdat Majora’s Mask nu afgebeeld wordt als een veel mindere titel dan de drie overige Zelda-titels. En is dat terecht? Nee. Dat is het niet. ...

De 8-bit bliepjes zijn allang niet meer. Sinds de verschijning van de eerste thuisconsoles in de jaren ‘80 is de muziek in videogames geëvolueerd tot een waar genre. Dit is mede mogelijk gemaakt door onderstaande componisten. In het eerste deel van de feature waarin NDomain enkele belangrijke componisten in de videogame-industrie onder de spreekwoordelijke loep neemt, kwamen vier belangrijke muzikanten aan bod. De vrolijk besnorde Final Fantasy-goeroe, Nobuo Uematsu; de voormalig powersynthetische rocker, Motoi Sakuraba; de vrouwelijke reïncarnatie van Bach, Michiru Yamane; en de jeugdige koning van de funk, Yuzo Koshiro. Deze ronde maken we kennis met vier andere Japanners die voor hun werk regelmatig tussen de zwarte en witte toetsen te vinden zijn: Masafumi Takada, Yasunori Mitsuda, Koji Kondo en Mahito Yokota. ...

Het valt niet te ontkennen: tegenwoordig worden Tales Of-titels aan de lopende band gemaakt. Tussen Tales of Phantasia voor de Super Famicom en de daaropvolgende Tales of Destiny voor de PSX zaten enkele jaren; nu verschijnen er enkelen per jaar. Dat maakt niet uit, zolang het maar niet ten koste gaat van de kwaliteit. Tales of Hearts is het derde deel voor de Nintendo DS, met de release van het vorige deel, Tales of Innocence, nog geen jaar achter zich. Maar alsnog kwaliteit boven kwantiteit? ...

Dracula keert vaker terug tot de wereld van de levenden dan het de Belmont-familie lief is. Wij juichen echter elke herrijzenis luidt toe, want elke keer als Dracula uit zijn doodskist stapt, betekent dit een nieuwe Castlevania. Deze winter wordt de jacht op de bloeddorstige graaf heropend in Castlevania: Order of Ecclesia. Vroeger werd ons geleerd dat de knoflook de beste remedie is om vampieren te verjagen. Inmiddels weten we dat dit een broodje aap is: zwepen, heilig water en bijlen bijvoorbeeld, die hebben veel meer effect. Met Order of Ecclesia leren we een nieuwe manier om de ondoden uit te roeien, namelijk aan de hand van glyfen. Deze iconen staan elk symbool voor een wapen, magische spreuk of speciale vaardigheid en kunnen gekoppeld worden aan de tatoeages op de rug en handen van Shanoa, de vrouwelijke hoofdpersoon in de game. ...

Pianissimo, descrescendo, staccato… Weg met dat Italiaanse gebrabbel! Met de moderne technologie hoef je geen Mozart te zijn om muzikaal over te komen. Tegenwoordig kan iedereen muziek maken met Nintendo’s langverwachte Wii Music! Wii Music schommelt een beetje tussen een muziek- en een ritmespel: het wekt namelijk de indruk dat de speler muzikaal bezig is, maar eigenlijk volgt deze gewoon de noten op het scherm. Nintendo heeft dan ook niet geprobeerd de strijd aan te gaan met serieuzere titels, zoals Guitar Hero. Het doel van Wii Music is immers om (casual) gamers zonder kennis van muziek tóch de indruk te geven muzikaal bezig te zijn. Maar slaagt het daar ook in? ...

De Legend of Kage-franchise, waarbij Kage uitgesproken dient te worden op zijn Japans (schaduw) en niet iets vergelijkbaars met de Engelse variant van kooi, viert dit jaar zijn twintigjarig bestaan. De eerste delen verschenen op de NES en ofschoon de serie nooit grootse roem heeft kunnen verwerven bestaat de reeks vandaag de dag nog steeds. Een belangrijk kenmerk waar Legend of Kage om bekend staat, is de snelle gameplay en de karakteristieke hoge sprongen van de hoofdrolspeler dankzij de samurai-setting. Dit typerende aspect is na twintig jaar ongewijzigd gebleven, in tegenstelling tot de complete omgooi van onze roodgemutste Italiaanse vriend. ...