Pokémon Black Version 2 & White Version 2 zijn niet alleen een voortzetting, maar ook een marginale vernieuwing en verfijning van het originele duo van anderhalf jaar geleden. Dat leidt tot een déjà vu, iets wat vrijwel elk nieuw Pokémon-deel biedt. Desondanks zijn Black & White 2 ontzettend leuk om te spelen. Plus: Bouwt geslaagd verder op wat vorige delen hebben opgezet Min: Wijkt niet af van wat vrijwel iedereen al gespeeld heeft ...
Wat begon als een afgekeurd concept voor Final Fantasy VII, ontpopte uiteindelijk als een van de meest briljante Japanse role-playing games. De epos Xenogears vertelt een onvoorstelbaar breed opgezet verhaal, een ingewikkelde doch aangrijpende narratieve wisselwerking tussen psychologische theorieën van Freuds en Jungs psychoanalyse, kritiek op Nietzsches doemdenkerij en de conventies van het genre Japanse role-playing games_._ In tegenstelling tot andere games waarin personages zijn gebaseerd op of geïnspireerd door zulke maatschappelijke concepten, werkt regisseur Takahashi deze op een ongeëvenaarde manier goed uit en maakt van elk hoofdpersonage een fundamentele bouwsteen voor het overkoepelende verhaal. ...
In de jaren ‘90, het gouden tijdperk voor de JRPG, schoten de klassiekers als paddenstoelen uit de grond. Vooral als je in Japan of de Verenigde Staten woonde, want titels als Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars, Chrono Trigger en de 16-bit Final Fantasy’s gingen aan onze Europese neus voorbij. Maar zo rijk als het aanbod aan JRPG’s voor de SNES was, zo karig is het voor de Wii. Tenminste, hier in het Westen. ...
Meer erotiek dan epos
De hoogtijdagen van de Japanse RPG’s lijken voorbij te zijn. Het genre bloeide vooral in het begin van de jaren ‘90, met het absolute hoogtepunt rond 1995. Rond die tijd verschenen Chrono Trigger, Earthbound, Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars en Secret of Mana om maar een paar meesterwerken te noemen. De komst van de nieuwe generatie consoles, de Nintendo 64 en Sony’s Playstation, zette ontwikkelaars voor een lastige taak. Hoe kon men het genre succesvol overzetten naar de derde dimensie? ...
Vroeger, toen je nog kinds was, draaide het ‘Super Nintendo-en’ puur om vermaak: graphics en verhaal waren ondergeschikt aan gameplay of werden zelfs helemaal buiten beschouwing gelaten. Toen ik na school met mijn vriendinnetje in groep zes voor de zoveelste keer Link’s 16-bit avontuur onder handen nam, lette ik niet op de graphics, noch het verhaal, noch het vriendinnetje: het avontuur was alles. Enkele jare later ontdek je dat er ook daadwerkelijk redenen zijn waarom Link, gewapend met zwaard en schild, het groene land van Hyrule doorkruist. Nader onderzoek naar de oorsprong van de Triforce liep al gauw dood, omdat het geen verwijzing is naar een historisch gegeven. Dit komt omdat het een unieke creatie is van Nintendo: het logo op zichzelf niet, maar de gedachte erachter. De ontwikkelaar van de Soul Blazer Trilogy, namelijk Quintet, gaat wel een stap verder dan het creëren van een fictieve wereld. Na Soul Blazer werkte Quintet aan het spirituele vervolg, Illusion of Time (in Verenigde Staten heette het Illusion of Gaia). Hierin stond een fictieve, doch door de Aarde geïnspireerde wereld centraal. Historische, geografische en religieuze elementen zijn terug te vinden in de setting: een vermelding van Cristopher Columbus, plaatsen zoals Angkor Wat en de Toren van Babel. Als tienjarige dacht je niet over dergelijke verwijzingen na; je volgde gewoon het pad en draaide alles op je pad de nek om. ...
Square Enix zit tegenwoordig niet meer verlegen om het uitbrengen van Final Fantasy-titels: waar fans vroeger de dagen zaten af te tellen tot het volgende officiële deel, worden tegenwoordig voldoende spin-offs en side-stories uitgebracht om menig fan tevreden te houden. De jongste telg onder deze zij-categorie is de WiiWare-titel Final Fantasy IV: After Years; weet dit vervolg de magie van het origineel te behouden? Sinds de introductie van WiiWare iets meer dan een jaar geleden, heeft dit digitale platform al verscheidene hoogtepunten ervaren. Een groot voordeel van deze dienst is dat de ontwikkelkosten aanzienlijk lager zijn dan wanneer de titels als fysieke exemplaren in de winkels belanden. Dit stelt kleinere studio’s in staat een groter publiek te bereiken. Denk hierbij aan 2D Boy’s World of Goo, dat inmiddels wereldwijd geliefd is bij vele gamers. Capcom’s 8-bit Mega Man 9 is een ideaal voorbeeld om aan te geven hoe ook grote ontwikkelaars omgaan met dergelijke downloadservices op consoles. Vrijwel direct nadat de DS-remake van Final Fantasy IV op de markt verscheen, begon het team van Matrix Software te werken aan een after-story, dat poëtisch The After Years zou heten.Dit verscheen afgelopen jaar in downloadbare episodes voor de mobiele telefoons in Japan, maar wordt nu voor de Westerse wereld vertaald, aangepast en uitgebracht als WiiWare. Mocht je Final Fantasy IV nog niet uitgespeeld hebben en het ontroerende einde geheel zelf willen ervaren, dan raad ik je nu aan de volgende alinea over te slaan omdat ik mezelf niet ga pijnigen met het omzeilen van spoilers. ...
Waar de Nintendo Wii kampt met een ongewenst overschot aan casual-, non- en mini-games, zijn het de genres die de game-industrie gemaakt tot de grootschalige commerciële afdeling het nu is, zuivere platformers en role-playing games, die ontbreken op de lijst van verschenen titels. Met Super Mario Galaxy is de console in ieder geval voorzien van een platform-titel uit de hoogste divisie, maar vooral in de kader van de ongekend stabiele role-playing games is het droevig gesteld – niet alleen op Nintendo’s console, maar ook de Xbox 360 en PlayStation 3 hebben tot de release van Final Fantasy XIII weinig elitaire role-playing games. De enige ontwikelaar waar Wii-liefhebbers in dit opzicht enigszins aan hun trekken komen, is Bandai Namco. Helaas zet deze uitgever een paar fundamentele misstappen, zoals de ronduit belachelijk localisatie van de geliefde Tales-franchise in de Verenigde Staten en Europa. De opvolger van Tales of Symphonia, in de Verenigde Staten genaamd Dawn of the New World, is alweer bijna een jaar geleden gelanceerd in Japan, maar van een exacte datum van verschijning voor Europa, welke wel beloofd is, ontbreekt vooralsnog elk teken van leven. Een andere veelbelovende role-playing voor de Wii kondigde Bandai Namco afgelopen jaar aan: Fragile Sayonara Tsuki no Haikyo (letterlijk: “Vaarwel, ruïnes van de maan”) en wist al gauw een immer nog toenemende groep van smachtende geïnteresseerden achter zit te scharen. De vroeg dit jaar gelanceerde titel heeft tot op de dag van vandaag geen Westerse releasedatum gekregen en blijft dus tot Bandai Namco de ogen opent een digitale droom voor velen. ...
Daar waar de historische tradities en rituelen van de Japanse cultuur dikwijls een uitgangspunt vormen in games, zoals Okami, richt de joint-productie van Square Enix en Jupiter tot de technocultuur van Shibuya. De ene op het andere moment belandt de introverte Neku Sakuraba op mysterieuze wijze in de zogenaamde ‘UnderGround’, een parallelle wereld aan Shibuya die dient als locatie voor de Reaper’s Game; elke dag een nieuwe missie, zeven dagen lang, met als doel het belangrijkste bezit terugwinnen. De Game wordt gespeeld in tweetallen en Neku wordt - dan al niet geheel vrijwillig - gekoppeld aan de juist extroverte Shiki. De speler beschikt over een toenemend aantal ‘pins’, welke fungeren als aanvallen wanneer zij opgesteld staan in het ‘deck’. Terwijl Neku met het touch screen bestuurd moet worden, kan de speler op het bovenste scherm ook de partner besturen met de vierpunttoets, wat in de praktijk vrij onhandig is. Een belangrijk onderdeel van de Shibuya-cultuur, namelijk fashion, komt naar voren in het menu: het dragen van bepaalde pins- en kledingmerken volgens de trends verhogen statistieken en kunnen zelfs een nieuwe trend zetten. De grafisch onvolkmaakte, doch unieke stijl wordt goed ondersteund door typerende jongerenmuziek zoals deze ook te horen is in Shibuya. Conclusie: The World Ends With You is een eigenzinnige role-playing game met verrassend veel diepgang en is origineel in zijn soort. Het vijftien à twintig uur durende verhaal kent voldoende wendingen, intrigerende personages en nieuwigheden om tot het einde interessant te blijven. ~ 8/10
Sinds het ontstaan van de eerste role-playing games is het al mogelijk onderscheid te maken tussen een verscheidenheid aan subgenres binnen dit algemene genre; zo is er sprake van een significant verschil tussen Westerse en Japanse role-playing games – vergelijk Fallout 3 maar eens met een recent deel uit de Final Fantasy-franchise en er kunnen haast meer verschillen dan overeenkomsten geteld worden. Deze Japanse varianten kunnen op hun beurt weer geplaatst worden onder zuivere, actie gebaseerde of tactische role-playing games (zoals respectievelijk Dragon Quest, Tales of Symphonia en Fire Emblem). Daarnaast zijn er nog een handvol aan hybride- en verbasterde-varianten, waaronder het vandaag gelanceerde derde deel uit de Valkyrie Profile-reeks. Hoewel Valkyrie Profile: Covenant of the Plume (vanaf nu Covenant) vanuit isometrisch perspectief op een doorsnee tactische role-playing game lijkt, rust het gevechtssysteem op door de juiste timing bepaalde actie. Hoewel dit onderdeel ongewijzigd is gebleven, is de manier van bewegen flink op de schop gegaan: waar het in de eerdere twee delen mogelijk was te bewegen alsof het een platform-game was en gevechten te starten door tegen vijanden op te lopen, slaat ontwikkelaar Tri-Ace met Covenant de weg van tactische role-playing games in. Doordat de game, in tegenstelling tot Valkyrie Profile 2: Silmeria, niet voorzien wordt van een nummer achter in de naam, lijkt Covenant met het tactische gevechtssysteem de rol als spin-off te vertolken. Desondanks resteert de vraag of Valkyrie Profile: Covenant of the Plume de kwalitatieve erfenis in ontvangst mag nemen. ...